پیغام مدیر :
با سلام خدمت شما بازديدكننده گرامي ، خوش آمدید به سایت شهید برونسی . لطفا براي هرچه بهتر شدن مطالب وب سایت ، ما را از نظرات و پيشنهادات خود آگاه سازيد و به ما را در بهتر شدن كيفيت مطالب ياري کنید.
 
آمار
امروز : 8
ديروز : 32
افراد آنلاين : 2
همه : 14806
 
ساعت : ۱۲:۳۸:۳۶
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي قشر كارگري شهرستان بهار با صدور پيامي فرا رسيدن عيد سعيد فطر را تبريك گفت.

 

uqnl_img_20171114_090624.jpg

 

متن  كامل پيام بدين شرح است :

بسم الله الرحمن الرحيم 

اَللّهُمَّ اَهْلَ الْكِبْرِياَّءِ وَالْعَظَمَهِ وَاَهْلَ الْجُودِ وَالْجَبَرُوتِ

 

عيد سعيد فطر،عيد عاشقاني است كه در برابرحق تعالي به شكرانه توفيق عبادت، سر بندگي فرو مي آورند و با توسل به بارگاه كبريايي حضرت حق خواهان منور ماندن دلهايشان به نور ايمان و معرفت هستند.

عيد فطر به راستي كه روز عزيز و خجسته اي است، روزي است كه خداوند آن را از ميان ديگر روزها بر گزيده است و به بندگان ناچيزش اجازه داده تا در اين روز نزد حضرت او گرد آيند و بر خوان كرم او بنشينند و ادب بندگي بجاي آورند.

اينجانب، حلول ماه شوال و فرارسيدن عيد سعيد فطر عيد بشارت‏هاي الهي را به پيشگاه حضرت وليعصر(عج)،مقام معظم رهبري (مدظله العالي)، خانواده هاي معظم و معززشهدا و آحاد مردم شريف شهرستان بهار به ويژه اقشار كارگري صميمانه تبريك مي گويم و از خداوندمتعال، رستگاري، عزت و كرامت همگان را همراه با گسترش آرمان‌هاي متعالي دين مبين اسلام مسئلت دارم .

 
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ خَيْرَ ما سَئَلَكَ مِنْهُ عِبادُكَ الصّالِحُونَ

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت  شهيد برونسي قشر كارگري شهرستان بهار

 

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۳:۳۸:۳۷
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

 فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي قشر كارگري شهرستان بهار با صدور پيامي فرا رسيدن سال جديد را تبريك گفت.

 

uqnl_img_20171114_090624.jpg

 

متن  كامل پيام بدين شرح است :

بسم الله الرحمن الرحيم 

'يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ يَا مُدَبِّرَ اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ يَا مُحَوِّلَ الْحَوْلِ وَ الْأَحْوَالِ حَوِّلْ حَالَنَا إِلَي أَحْسَنِ الْحَالِ'

مردم عزيز، كارگران گرامي و بسيجيان ارجمند 

امام هادي فرمودندالنّاسُ فِى الدُّنْيا بِالاْ مْوالِ وَ فِى الاّْخِرَةِ بِالاْ عْمالِ. مردم در دنيا به وسيله ثروت و تجمّلات شهرت مى يابند ولى در آخرت به وسيله اعمال خود محاسبه و پاداش داده خواهند شد .

اين حديث ياد آور تلاش و كوشش شما كارگران است كه در سالي كه گذشت باعث شد واحدهاي توليدي علي رغم همه مشكلات موجود، به حركت رو به جلو خود ادامه دهد .

 اينك در  سال نو كه با نگاه مدبرانه رهبر معظم انقلاب اسلامي به نام حمايت از كالاي ايراني نامگذاري شده است ، بار ديگر نيازمند تلاش و كوشش همه شما  كارگران عزيز بخصوص بسيجيان  اقشار كارگري براي تحقق پيشرفتها و آرمان هاي مشتركمان هستيم.

 همه بايد  در هر جا حمايت از توليد كالاي ايراني و نيز مردم راتشويق به خريد و استفاده از كالاي داخلي كنيم تا به اقتصادمان پايداري و شكوفايي ببخشيم.

ما همواره نياز داريم  در طول سال سخنان حكيمانه و موعظه هاي پدرانه رهبر فرزانه انقلاب را با جان و دل بشنويم و در زندگي به كار گيريم و همچنين بدانيد كه اينده كشور  چشم به دستان  شما عزيزان بسته است .

 اينجانب ضمن تبريك فرارسيدن نوروز ايراني  سال 1397 به كليه اقشار كارگري  ، علي الخصوص شما بسيجيان قشر كارگري  از خداوند متعال آرزومندم كه اين  سال را، سالي سرشار از سلامتي، شادماني و موفقيت وپيشرفت در  توليد  براي همگان قرار دهد.

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت  شهيد برونسي قشر كارگري شهرستان بهار

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



وقايع ۱۴ بهمن ۵۷
نوشته شده در ۱۴ بهمن ۱۳۹۶
ساعت : ۰۹:۵۲:۲۷
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

وقايع ۱۴ بهمن ۵۷

 

 

 

* ۱۲ بهمن ماه ۱۳۵۷ امام درسخنراني بهشت‌زهرا صراحتا دولت بختيار را غيرقانوني خوانده و اعلام كردند كه دولتي اسلامي متكي به حكم خدا و آراي ملت تشكيل خواهند داد و اين مهم بر عهده شوراي انقلاب خواهد بود به همين منظور صبح روز چهاردهم جلسه شوراي انقلاب براي تعيين نخست‌وزير دولت موقت تشكيل شد.

* امام خميني در جمع روحانيون درباره تز استعماري جدايي دين از سياست و كنار زدن روحانيت از سياست و پيامدهاي آن صحبت كردند. ايشان همچنين در جمع اعضاي كميته استقبال شعار «مليت» را نيرنگ آمريكا خواندند.

* بختيار در مصاحبه با روزنامه فرانسوي «لوماتن» گفت: بعضي اوقات صبر بهترين تاكتيك است و اگر آيت‌الله خميني بخواهد در شهر مقدس قم دولت پيشنهادي خود را به‌وجود آورد، به او اجازه خواهم داد تا دولتي شبيه به واتيكان تاسيس كند.

* اولين كتاب درباره بحران ايران تحت عنوان «ايران بر ضدشاه» در پاريس منتشر شد. نويسنده كتاب، احمد ناروقي، از نويسندگان روزنامه لوموند و از طرفي نوه‌احمد شاه قاجار بود.

* از روز ۱۱ بهمن تا روز ۱۴ همان ماه سي و پنج هزار آمريكايي ايران را ترك كرده بودند. به گزارش رسانه‌هاي گروهي دولت آمريكا نيز تماس خود را با شاه قطع كرد.

* روساي سازمان انرژي اتمي تحت تعقيب ديوان كيفر قرار گرفتند.

* بختيار اعلام كرد نقش آيت‌الله خميني را در حل‌وفصل مسائل اجتماعي و مذهبي مي‌پذيرد.

* مردم در تمام كشور به اعتصاب عمومي دست زدند. كاركنان ادارات و وزارتخانه‌هاي مختلف، وزيران و مديران دولت را به محل كار خود راه نمي‌دادند.

* 40 تن از نمايندگان مجلس براي استعفا اعلام آمادگي كردند.

* كاركنان نخست‌وزيري با شوراي انقلاب اعلام همبستگي كردند.

* خانواده‌هاي گروهي از همافران دستگير شده مجددا در كاخ دادگستري تحصن كردند.

* جواد شهرستاني، شهردار وقت تهران، به ديدار امام رفته و استعفانامه‌اش را به ايشان تسليم كرد. امام مجددا ايشان را به سمت شهردار تهران منصوب كردند. بختيار پس از انتشار اين خبر و احتمال تكرار آن از سوي سايرمسوولان، طي يك مصاحبه ساير كارمندان و مسوولان دولت را تهديد كرد.

* ياسر عرفات طي پيامي براي امام اظهار كرد: نتايج پيروزي ملت ايران در مرزهاي آن كشور متوقف نخواهد شد.

* پيشنهاد نخست‌وزيري مهندس مهدي بازرگان در يك جلسه به اطلاع امام رسانيده شد. جلسه اين شورا با حضور حضرت امام و اعضاي شوراي انقلاب برگزار شد. پس از بحث و بررسي مجدد، به پيشنهاد اعضاي شوراي انقلاب و موافقت امام، مهندس مهدي بازرگان براي نخست‌وزيري دولت موقت انتخاب شد.

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۰:۰۰:۱۲
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

پوستر/هفته بسيج گرامي باد

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي قشر كارگري شهرستان بهاربا صدور پيامي، آغاز هفته مبارك بسيج را تبريك گفت.


متن پيام بدين شرح است:

بسيج، يادآور خاطره عزيزترين نهاد و بزرگترين مردان تاريخ ما است. نهادي كه به تعبير امام راحل، تشكيل آن «يقينا از بركات و الطاف جليه خداوند تعالي بود» و «شجره طيبه و درخت تناور و پرثمري است كه شكوفه‌هاي آن بوي بهار وصل و طراوت يقين و حديث عشق مي‌دهد». اگرچه دفاع مقدس، برگ زريني از تاريخ پر افتخار ملت ايران است كه توسط مردمي‌ترين نيرو‌هاي مدافع انقلاب اسلامي ورق خورده است، اما امروزه سيره و روش آن نيرو‌هاي عظيم، تبديل به يك تفكر شده است يعني «تفكر بسيجي»؛ و هدف بالاتر و والاتر اين است كه اين تفكر همواره در تار و پود جامعه ساري و جاري باشد.

  بسيج يك منظومه فكري است كه درهمه عرصه‌هاي سياسي، نظامي، اقتصادي، علمي و فرهنگي، نيل به اهداف بلند قله‌هاي رفيع عزت و افتخار را هموار مي‌سازد. با تفكر بسيجي، جامعه از بن بست رها شده و به سمت تعالي رشد مي‌نمايد و هرچه اين تفكر بسيجي بيشتر جلوه گر شود، مشاركت مردم در عرصه‌هاي مختلف نمايانتر مي‌شود.

حماسه آفريني‌ها و فداكاري‌هاي بسيج، تنها محدود به دوران دفاع مقدس نبوده و حضور اين نهاد ارزشمند مردمي در تمام دوران حيات پربركت انقلاب اسلامي مشهود است همچنين آمده است: بسيج در تمامي افتخارات نظام جمهوري اسلامي سهيم بوده و بسيجيان در تمامي عرصه‌هاي علمي و فكري و دفاع از ارزش‌هاي والاي انقلاب، همواره الگو و پيشگام بوده اند و اوج اين پيشگامي در حادثه تلخ زلزله اخير كرمانشاه بوده است.

هفته مبارك بسيج، فرصت مغتنمي است براي بازخواني مجاهدتها، ايثار‌ها و مقاومت‌هاي بسيجيان عزيز؛ اينجانب ضمن بزرگداشت ياد و خاطره تمامي شهداي عزيزمان شهداي مدافع حرم، بويژه شهداي قشر كارگري،  فرارسيدن اين ايام و همزماني آن با حلول ماه ربيع را به همه بسيجيان غيور، بصير و ايثارگر و همچنين به تمامي بسيجيان شهرستان بهار تبريك گفته و آرزو دارم در سايه عنايات امام عصر (عج) و تدابير هوشمندانه رهبري معظم انقلاب، حضرت آيت الله العظمي امام خامنه‌اي دامت بركاته، شاهد فراگيري بيش از پيش پيام الهي و تفكر بسيجي در كشور باشيم.

و من الله توفيق

فرمانده پايگاه مقاومت بسيج شهيدبرونسي قشر كارگري شهرستان بهار

فرشاد مرمرچي

 

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۸:۳۴:۴۶
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

uqnl_img_20171114_090624.jpg

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي قشر كارگري شهرستان بهاربا صدور پيامي، حادثه‌ اندوهناك و مصيبت‌بار زمين‌لرزه در غرب كشور كه به جان‌باختن و زخمي شدن جمعي از هم‌ميهنان عزيزمان انجاميد را تسليت گفت.


متن پيام بدين شرح است:

"الا الذين صبرو و عملو الصالحات اولئك لهم مغفره و اجر كبير" سوره هود 11

خبر تاسف بار درگذشت و مجروحيت هموطنان عزيزمان بر اثر زلزله در منطقه غرب كشور(كرمانشاه) باعث اندوه و ناراحتي بسياري گرديد.

اينجانب ضمن عرض تسليت به محضر شريف رهبر معظم انقلاب و ملت بزرگ ايران و ابراز همدردي و تأسف و تأثر فراوان به مردم شريف استان كرمانشاه و مناطق زلزله زده بويژه خانواده هاي داغدار، غفران واسع براي درگذشتگان وصبر و اجر براي بازماندگان و سلامت و عافيت كامل براي آسيب ديدگان و مجروحان از خداوند بزرگ مسئلت مي‌نمايم. لازم به ذكر است پايگاه مقاومت بسيج كارگري شهيد برونسي آمادگي خود را براي استفاده از تمام ظرفيت هاي گروه هاي جهادي به منظور كمك و امداد رساني به آن مناطق زلزله زده را دارد.

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي  قشر كارگري شهرستان بهار

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۱:۴۶:۵۷
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

پيام تبريك به مناسبت انتصاب سرهنگ پاسدار سيد جواد حسيني به عنوان فرمانده ناحيه مقاومت بسيج شهرستان بهار

نتيجه تصويري براي سيد جواد حسيني سپاه بهار

 برادر گرامي جناب سرهنگ سيد جواد حسيني


انتصاب جنابعالي  به عنوان فرمانده  ناحيه مقاومت بسيج شهرستان بهار را صميمانه تبريك عرض نموده واز درگاه ايزد منان مزيد توفيقات الهي را در دوران تصدي فرماندهي جنابعالي در جهت خدمتي سرشار از شور و نشاط و مملو از توكل الهي در راستاي رشد و تعالي نظام اسلامي،عموم مردم شريف شهرستان بهار خصوصاً جامعه كارگران مسالت داريم.وشكرالله سعيهم

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي قشر كارگري شهرستان بهار


 

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۸:۵۷:۴۴
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

نتيجه تصويري براي ديدار خانواده شهيد محسن حججي با رهبر انقلاب

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي رهبر معظم انقلاب اسلامي ظهر (سه‌شنبه) در ديدار خانواده‌ي شهيد محسن حججي، اين شهيد والامقام را نشانه‌ي خدا و سخنگوي شهداي مظلوم و سر جدا، خواندند و با اشاره به حضور باشكوه و كم‌سابقه‌ي مردم در تشييع آن شهيد، خاطرنشان كردند: خداوند به‌واسطه‌ي مجاهدت محسن عزيز، ملت ايران را عزيز و سربلند كرد و او را نماد نسل جوان انقلابي و معجزه‌ي جاري انقلاب اسلامي قرار داد.

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي با اشاره به فراگير شدن نام برجسته، ممتاز و درخشان شهيد حججي در سراسر كشور در اثر مجاهدت و شهادت مظلومانه‌ي او، گفتند: همه‌ي شهداي ما مظلومند و غير از محسن شما، شهداي ديگري نيز هستند كه دشمن، سر از تن‌شان جدا كرده و همگي در نزد خداوند، عزيز و صاحب درجات هستند اما خداي متعال بر اساس حكمت خود و خصوصيات اين جوان، او را نماينده و سخنگوي اين شهيدان كرد.

رهبر انقلاب اسلامي افزودند: همه‌ي شهيداني كه از ايران، افغانستان، عراق و مناطق ديگر در مبارزه با اشرار تكفيري و دست‌نشانده‌ي آمريكا و انگليس به شهادت رسيدند، در اين جوان خلاصه و ديده مي‌شوند و خداوند او را نماد شهادت مظلومانه و شجاعانه كرد.

ايشان، حضور كم‌نظير مردم قدرشناس در تشييع شهيد حججي در شهرهاي تهران، مشهد، اصفهان و نجف‌آباد را بسيار پرمعنا دانستند و گفتند: خداوند دل‌ها را مجذوب كرد و افراد گوناگوني كه زندگي برخي از آنان در ظاهر تناسبي با جهاد و شهادت ندارد، عكس شهيد را در دست گرفته و به تشييع او آمدند.

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي با اشاره به تلاش‌هاي فراوان دشمنان براي بازگرداندن ملت و به‌ويژه جوانان از راه جهاد و شهادت و به فراموشي سپردن امام و گم كردن خط روشن انقلاب، افزودند: در چنين شرايطي، مجذوب بودن دل‌هاي بخش زيادي از جوانان به مفاهيم انقلابي، حيرت‌انگيز است و اگر كميت و كيفيت جوانان انقلابي از دهه‌ي ۶۰ بيشتر نباشد، كمتر نيست.

رهبر انقلاب اسلامي گفتند: خداوند اين واقعيت را با شهيد حججي به همه اثبات كرد و با بزرگ و عزيز كردن او و نماد ساختن از او نشان داد كه نسل جوان امروز، اين‌گونه مخلصانه و صادقانه در پي جهاد في سبيل الله است، و اين، آيت الهي و نشانه‌ي خدا و معجزه‌ي جاري انقلاب است.

ايشان، خانواده‌ي شهيد، مسئولان و همه‌ي ملت ايران را مرهون مجاهدت شهيد حججي و امثال او دانستند و با تجليل از نقش برجسته‌ي پدر، مادر و همسر شهيد گفتند: اگرچه فقدان شهيد براي خانواده‌ي او، مصيبت بزرگي است اما عزتي كه خدا به‌واسطه‌ي او به كشور داد، مايه‌ي تسلّا و آرامش آن‌ها خواهد بود.

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي همچنين بر تصوير ماندگار شهيد حججي در لحظه‌ي اسارت، اين جملات را مرقوم كردند: «سلام و درود حق بر اين شهيد پر افتخار و سرافراز كه در حساس‌ترين و خطيرترين لحظه‌ي زندگي، نماد حق پيروز و آشكار در برابر باطل رو به زوال شد. سلام خدا بر او كه با جهاد مخلصانه و شهادت مظلومانه، خود را و همه‌ي ملت خود را عزيز كرد.»
:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۸:۵۵:۳۰
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)
 
 
 
 
 
 

دغدغه‌ پُرتكرار رهبر انقلاب

مجمع تشخيص مصلحت، يادآور امام بزرگوار و فراورده‌ي انقلاب است، و در فرايند اداره و مديريت كشور داراي تأثير بسيار مهمي است؛ بنابراين بايد تفكرات امام و انقلاب بر آن كاملاً حاكم باشد، انقلابي فكر و عمل كند و هيچ مصوبه، موضع‌گيري يا اقدامي متفاوت با مباني اصلي انقلاب و ميراث گرانقدر امام از آن مشاهده نشود.(۱۳۹۶/۰۶/۲۲)
مقدّمه: سه پرسشِ مهجور
ديدارِ رهبرِ انقلاب با اعضاي جديدِ مجمعِ تشخيصِ مصلحتِ نظام، همانندِ ديدار ايشان با نهادها و ساختارهاي ديگر در سال‌هاي اخير، به مَحملي براي «ترغيبِ به انقلابي ماندن» و «ستودنِ انقلابي‌گري» تبديل شد. اين حجم از تأكيد و حساسيّت، بي‌سبب نيست و نبايد به سادگي از كنارِ آن گذشت، بلكه بايد نظرِ متعمّقانه به آن افكند و درباره‌اش آنچنان كه درخور است، تأمّل و تدقيق كرد. در يادداشتِ پيش رو، نگارنده مي‌كوشد به سه پرسشِ بنيادي درباره‌ي انقلابي ماندن و انقلابي‌گري، پاسخِ اجمالي دهد:
نخست اينكه انقلابي‌بودن به چه معناست؟ انقلابي‌گري چيست؟ انقلابي كيست؟ نيروي انقلابي چه اوصافي دارد؟ چه خصوصياتي، مرزِ ميانِ انقلابي و غيرانقلابي را مشخص مي‌كند؟

ديگر اين كه چرا بايد انقلابي بود؟ چرا انقلابي ماندن، فضيلت است؟ انقلابي‌گري در دوره‌ي پساانقلابي چه توجيهي دارد؟ مگر انقلابي‌گري، خاصِ دوره‌ي انقلاب نيست؟ انقلاب كه امري متعلق به گذشته است، چرا بايد در دوره‌ي كنوني، همچنان برقرار باشد و بازتوليد شود؟ اگر از انقلاب به نظام عبور كرده‌ايم، چگونه مي‌توانيم اقتضائاتِ انقلاب را با اقتضائاتِ نظام، سازگار و مطابق كنيم؟

و در نهايت، اين پرسش كه ريشه‌ي اين همه تأكيد و اصرارِ رهبر انقلاب نسبت به انقلابي بودن چيست؟ چرا ايشان به طورِ مكرّر، همگان را به انقلابي‌گري فرا مي‌خواند؟ مگر ايشان احساس مي‌كند كه انقلابي‌گري، كم‌رونق و رقيق شد است؟ آيا انقلابي‌گري در معرضِ خطر است؟ آيا آفتي به جانِ انقلاب افتاده است؟
 
۱. «انقلاب»، «انقلابي» و «انقلابي‌گري»؛ گره‌گشاييِ معنايي
انقلابِ اسلامي، كه به‌اصطلاح يك انقلابِ اجتماعي بود، «افقِ فكري و فرهنگيِ تازه» ‌اي را پيش روي ما قرار داد؛ افقي كه از نظمِ مستقرِ قبلي، گسسته بود، بلكه در نقطه‌ي مقابلِ آن قرار داشت. در اين فضاي نو، «ارزش‌ها» يي شكفتند و روييدند كه ريشه در «تلقّيِ قدسي از عالَم و آدم» داشتند و واقعيّت‌ها را به گونه‌اي متفاوت، تفسير مي‌كردند. خودِ انقلابِ اسلامي به عنوانِ يك واقعيّت، برخاسته از همين «نگاهِ نوپديد» بود، و از اين‌رو، كساني كه نتوانستند اين «نگاه» را فهم كنند، از فهمِ «انقلابِ اسلامي» نيز بازماندند و در مقامِ تحليل و توضيحِ آنچه كه رخ داده بود، به بيراهه رفتند.

در دوره‌ي پيشاانقلاب، انقلابي كسي است كه با تكيه بر چنين نگاهي، به جريانِ انقلابي مي‌پيوندد و مبارزه مي‌كند تا انقلاب، كامياب و غالب شود؛ و در دوره‌ي پسانقلابي نيز، انقلابي كسي است كه همچنان بر همان ارزش‌هاي انقلابي اصرار مي‌ورزد و آنها را فرياد مي‌زند. نيروي انقلابي در دوره‌ي پساانقلاب، باز هم انقلابي فكر و عمل مي‌كند و به دنبالِ بهانه‌هايي براي «عبور از انقلاب» نيست، بلكه سخت معتقد است كه در دوره‌ي پساانقلابي، همچنان بايد ارزش‌هاي انقلابي، مسلّط و معتبر باشند و از هيچ يك از آنها، حتّي اندكي عقب‌نشيني نشود. به اين ترتيب، دوره‌‌ي پساانقلاب، دوره‌ي «پايان يافتن» و «منقضي شدنِ» انقلاب نيست، بلكه دوره‌اي است كه متأثّر از انقلاب است و انقلاب آن را رنگ‌آميزي و مهندسي كرده است. «تاريخِ پساانقلاب»، در امتدادِ «تاريخِ انقلاب» و ذيل آن است، نه مستقل و بريده از آن. به عبارتِ ديگر، دوره‌ي پساانقلاب، بر اساسِ نظامِ معنايي و افقِ معرفتي كه انقلاب آفريده است، طراحي مي‌شود و انقلاب بر آن، سايه‌گُستر است. به اين سبب، تعبيرِ «پسا» بر «حضور» و «فاعليّتِ» انقلاب دلالت دارد، و نه بر «غيبت» و «تمام شدنِ» آن.
 
۲. «انقلابي بودن» و «انقلابي ماندن»؛ حاجت به تداومِ انقلاب
كساني كه انقلاب را به پيروزي رساندند، انقلابي بودند؛ يعني مبارزه را بر سكوت و سازش ترجيح دادند و به كمتر از انقلاب، راضي نشدند و خطرها و تهديدهاي ناشي از انقلابي‌گري را به جان خريدند. روشن كه انقلاب، بدونِ انقلابي‌گري كامياب نمي‌شود و نقطه‌ي پايانيِ مسيرهاي ديگري همچون اصلاح‌خواهي، وقوعِ انقلاب نيست. پس هنگامي كه حاجت به انقلاب است، چاره‌اي جز انقلابي‌گري نيست و «انقلاب»، جز با «انقلابي‌گري» محقَق نمي‌شود. حال مسأله اين است كه در دوره‌ي پساانقلابي كه «انقلاب» به طورِ طبيعي، به «نظام» تبديل شده و مطالبات و خواسته‌ها و از قالبِ «نهضت» به قالبِ «نهاد» ريخته شده است، انقلابي‌گري چه توجيه و كاركردي دارد!؟ اين «انقلاب» است كه محتاجِ انقلابي‌گري‌ست، نه «نظام‌سازي» و «حُكمراني». پس قواعدي كه به كارِ «انقلاب كردن» مي‌آيد، با «حكومت كردن» سازگار و همخوان نيست. پيروزيِ انقلاب، به معني پايانِ انقلابي‌گري و آغاز حكمرانيِ ساختاريافته و چارچوب‌مدار است.
 
سخن نگاشت: مجمع بايد انقلابي باشد
اين تحليل، صحيح نيست، چون مقصود از انقلابي‌گري در دوره‌ي پساانقلاب، شوريدن بر ضدّ نظامِ سياسيِ برخاسته از انقلاب نيست و قرار نيست همچنان، ساختارِ رسمي ناديده گرفته شود و نسبتِ چالشي و اصطكاكي با آن برقرار گردد، بلكه غرض اين است كه نيروهاي انقلابي، از «ارزش‌هاي انقلابي» عبور نكنند و به «محافظه‌كاري» و «مصلحت‌انديشي» رو نياورند و از اصول و قواعدِ اساسيِ انقلاب، عقب‌نشيني نكنند. اين امر از آن جهت اهميتِ وافر دارد كه در دوره‌ي پساانقلاب، بخشي از نيروهاي انقلابي بنا به دلايل يا عللي، دچارِ «تغيير و فرسودگيِ ايدئولوژيك» مي‌شوند و از آرمان‌هاي انقلابي و ساختارشكنانه‌ي خويش صرفِ نظر مي‌كنند و اسيرِ «روزمرگي» و «بوروكراسي» و يا مجذوبِ «ايدئولوژي‌ها ديگر» مي‌شوند. به بيانِ ديگر، تا هنگامي كه انقلاب به پيروزي نرسيده و مبارزه جريان دارد و نظمِ طاغوتي، مقاومت و سركوب مي‌كند، نيروهاي انقلابي هيجان و حرارت و انگيزه دارند و از آرمان‌هاي خود عقب‌نشيني نمي‌كنند، اما هنگامي كه انقلاب به پيروزي مي‌رسد و نيروهاي انقلابي، خودشان قدرت را به دست مي‌گيرند، چه‌بسا از راهِ رفته بازگردند و شعارها و مقاصدِ انقلابي را به فراموشي بسپارند. در اين حال، انقلاب از هدف‌ها و غاياتش دور مي‌شود و نيمه‌كاره، رها مي‌گردد. درحالي‌كه انقلاب يك واقعيّتِ «دفعي» و «لحظه‌اي» نيست كه ناگهان پديد آيد و تمامِ آرمان‌هايش محقَق گردد، بلكه واقعيّتي «تدريجي» و «مرحله‌اي» است. از اين‌رو بايد در دوره‌ي پساانقلاب، نگاهِ انقلابي را تداوم داد تا انقلاب به طورِ كامل، مسيرهايي كه وعده داده بود را بپيمايد و به جامعه‌ي آرماني‌اش دست يابد. اگر چنين نشود، انقلاب صرفا در براندازيِ نظامِ سياسي و جابجاييِ حاكمان، خلاصه شده و دگرگونيِ ماهيّتي و مضموني رخ نداده است. بنابراين، نيروهاي انقلابي بايد با همان عزم‌هاي راسخ و مستحكم، به «خطِ انقلاب» وفادار بمانند و انقلاب را ادامه دهند تا نتايجِ عيني و حقيقيِ انقلاب، آشكار گردد.

افزون بر اين كه نبايد «ارزش‌هاي انقلابي» از صحنه‌ي دغدغه‌ها و حساسيّت‌هاي نيروهاي انقلابي حذف شوند، «روش‌هاي انقلابي» نيز بايد همچنان معتبر انگاشته شوند، به خصوص در زمينه‌ي مواجهه با تجدُّد يا دشمن بيروني، نبايد «سازش‌كاري» بر «انقلابي‌گري» سايه افكند و محدوديّت‌هاي خود را بر انقلاب تحميل كند، بلكه انقلاب بايد فارغ از تنگ‌نظري‌ها و محافظه‌كاري‌ها، به موضع‌گيري‌هاي قاطعانه‌ي خود ادامه دهد و هرگز مبتلا به «انفعال» و «وادادگي» و «خودباختگي» نشود. چنانچه در اين باره سهل‌نگاري شود، نظامِ سياسي ممكن است به تدريج از همه‌ي غايات و مقاصدِ انقلاب، «عقب‌نشيني» كرده و به انقلاب به‌مثابه يك «واقعيّتِ تاريخيِ درخشان» نگريسته مي‌شود كه درخورِ «تمجيد» و «تكريم» است، اما نبايد آن را از «زمانه‌ي خويش» خارج كرد و توقع داشت با وجودِ استقرارِ نظامِ سياسي، همچنان انقلابي فكر كرد و عمل نمود.
 
۳. انقلاب، در «خطر» است؛ فرو بردنِ انقلاب در مُردابِ تجدُّد
حساسيّت‌ها و دغدغه‌هاي فراوانِ رهبر انقلاب درباره‌‌ي «انقلاب» و «انقلابي ماندن»، ريشه در واقعيّت‌هايي دارد كه ايشان مي‌بينند و نمي‌توانند نسبت به آنها، بي‌تفاوت و خاموش باشند. اگرچه انقلاب، مقاوم و مقتدر ايستاده و دشمنانِ خويش را به چالش مي‌كِشد، اما در عينِ حال، تهديدي از درون، متوجّه آن است كه ويران‌گر و مخرّب است؛ و آن تهديد اين است كه كساني در درونِ جبهه‌ي انقلاب حضور دارند كه به «ايدئولوژيِ انقلابي» اعتقادي ندارند و بر باورند كه دوره‌ي انقلابي‌گري به سَر آمده و نبايد در گذشته، متوقف ماند. غيرانقلابي‌ها، چون خودشان «استحاله» شده‌اند، مي‌خواهند انقلاب را نيز استحاله كنند؛ قصد دارند انقلاب را به گونه‌اي «تفسير» و «توجيه» كنند كه با وضعِ جديدشان مطابق باشد تا شكاف‌شان با انقلاب، آشكار نشود؛ انديشيده‌اند كه چگونه مي‌توان بي‌سروصدا، از ارزش‌هاي انقلاب دست كشيد و عقب‌نشيني كرد. انقلابي‌هاي شرمنده و پشيمان معتقدند عقلِ انقلابي، «بي‌عقلي» ‌ست و با چنين عقلي نمي‌توان جامعه را تدبير كرد؛ قواعدِ «انقلاب كردن» و «حكومت كردن» با يكديگر تفاوت دارند؛ هنگامي كه «انقلاب» به «نظام» تبديل مي‌شود، بايد انقلاب را «تمام‌شده» در نظر گرفت و امثالهم. هر چند انقلاب در برابرِ تجدُّد شكل گرفت، اما اينان مي‌خواهند انقلاب را در مردابِ «تجدُّدِ جهاني‌شده» غرق كنند و براي اين منظور، بايد انقلاب، «انقلابي» نباشد، و در واقع، بايد خودِ «انقلاب» نباشد و از ميدان به در شود. بايد از خود تهي شويم تا به تدريج، در تجدُّدِ جهاني‌شده، «هضم» و «حلّ» شويم. اينان از «همسويي با روند اجتناب‌ناپذير جهاني شدن» سخن مي‌گويند، در حالي‌كه غرض‌شان، «عقب‌نشيني» است.
 
نتيجه‌گيري: «انقلاب» را دريابيم!
نه فاصله‌ي ميانِ «انقلاب» و «ضدّانقلاب»، چندان زياد است و نه پيمودنِ اين فاصله، نمايان و آشكار است. از اين‌رو، رهبر انقلاب در طولِ دهه‌هاي پس از رحلتِ امام خميني، همواره نسبت به اين مسأله‌ي سرنوشت‌ساز، هشدار داده‌اند. دوگانه‌هايي از قبيلِ «صورت/ سيرت»، «ظاهر/ باطن»، «جسم/ روح»، «قالب/ مضمون»، «پوسته/ مغز»، «موجوديّت/ هويّت» و... كه در گفتارهاي ايشان تكرار شده، معطوف به همين دغدغه بوده است. مقصودِ ايشان از تعبيرِ لطيفِ «سكولاريسمِ پنهان» اين است كه نيروهايي در عرصه‌ي سياسي و اجتماعي، مي‌خواهند مغز و جوهرِ انقلاب را متلاشي كنند و فقط پوسته و جسمي بي‌تأثير از آن بجا نهند. اگر چنين شود، نه‌تنها حركتِ تكامليِ انقلاب، متوقف خواهد شد، بلكه انقلاب از دست خواهد رفت. آيت‌الله خامنه‌اي به عنوانِ وليّ فقيه و رهبرِ انقلابِ اسلامي، چون حفاظت و پاسداري از ايدئولوژيِ انقلاب را برعهده دارد - و از اين‌رو، به تعبير استاد شهيد مطهري، ولايتِ فقيه بيش از هر چيز، ولايتِ ايدئولوژيك است - بايد نسبت به آنچه كه بر انقلاب مي‌گذرد، حساس و دغدغه‌مند باشند و اگر خطري را مشاهده يا پيش‌بيني مي‌كنند، آن قدر به آن اشاره كند و از آن سخن بگويد كه ديگران از خوابِ غفلت برخيزند و آن را دريابند.
:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۷:۲۰:۱۲
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)
نتيجه تصويري براي اصل مهم در حل مشكل بيكاري

 

اصل مهم در حل مشكل بيكاري

به دليل فارغ‌التحصيلي خيل عظيمي از جمعيت جوان و تحصيلكرده در دهه‌ي ۹۰ به بازار كار، مي‌توان اولويت اصلي مشكلات اقتصادي كشور در دهه جاري را بيكاري دانش‌آموختگان دانشگاهي دانست. طبق آمارهاي رسمي اگرچه نرخ بيكاري در كل كشور وضعيت وخيمي ندارد اما آنچه نگران كننده است، تركيب بيكاران است بطوريكه درصد بيكاران داراي مدرك دانشگاهي به بيش از بيست درصد رسيده است.

* مواردي كه در سياست هاي كلي اشتغال بر آن تأكيد شده است
سياست‌هاي كلي اشتغال كه در تيرماه ۱۳۹۰ ابلاغ شد، درصدد بود قبل از بحراني شدن اوضاع بيكاري در كشور بسترهاي لازم از جهت اسناد بالادستي را در اين حوزه تأمين نمايد. در اين سياست‌ها مجموعه‌اي از تدابير در جهت ايجاد اشتغال پايدار در كشور و حل معضل بيكاري از ابعاد مختلف مورد توجه و تأكيد بوده است.

از يكسو تلاش شده است تا سياست كلي در جهت حل مشكلات ساختاري بازار كار و اشتغال در كشور قرار گيرد، چنانچه بندهاي چهارم تا هشتم بدان پرداخته و آن را از طريق اصلاح نظام اطلاعات بازار كار، بهبود محيط كسب‌وكار، توجه به تعاملات بين‌المللي در جذب فن‌آوري، سرمايه و... و درنهايت ثبات‌بخشي به سياست‌گذاري اقتصادي دولت در جهت حمايت از اشتغال ببيند و از سوي ديگر افق‌هاي اشتغال در دهه‌هاي آينده از منظر اقتصاد دانش‌بنيان مدنظر قرار گرفته است(بند سوم و دهم) چراكه پيش‌بيني مي‌شود تحولات بازارهاي كار و اشتغال در دنيا همانند دهه‌هاي اخير در دهه‌هاي آتي نيز در زمينه‌هاي دانش‌بنيان شتاب گيرد؛ ضمن اينكه حمايت از نيروي كار در اين سياست‌ها در قالب عدالتي فرآيندي مدنظر بوده است تا اولاً از جهت خُردي نيروي كار موجود در قالب افزايش توانمندي‌ها در جهت دسترسي به اشتغال پايدار پشتيباني گردد(بند۱۱) و دستمزدها متناسب با بهره‌وري نيروي كار تنظيم شود(بند ۱۳) و ثانياً از جهت كلان گام‌هايي در جهت ايجاد توازن در ايجاد اشتغال در كشور و رفع مشكلات مناطق داراي نرخ‌هاي بيكاري بالا برداشته شود. (بند ۱۲)

آنچه در اين ميان شايان توجه است، امعان نظر و تأكيد اين سياست‌ها بر يكي از حلقه‌هاي مفقودي سياست‌گذاري در بازار كار و اشتغال كشور در اولين بند از سياست ابلاغي است. آنچه معمولاً اقتصاددانان و صاحب‌نظران بازار كار در آسيب‌شناسي و ارائه پيشنهادات سياستي در ايجاد اشتغال و اصلاح اين حوزه مطرح مي‌كنند بيشتر بر اصلاح محيط كسب‌وكار و ايجاد ظرفيت‌هاي جديد با سرمايه‌گذاري‌ و ورود فن‌آوري و... استوار است و معمولاً با غفلت از اين موضوع همراه است كه بخشي از مشكلات ساختاري در حوزه كار و اشتغال در كشور ما فرهنگي است كه بدون اصلاح آن ممكن است ساير سياست‌گذاري‌ها نيز به نتيجه مطلوب نرسد.

فرهنگ كار و توليد و آنچه امروزه به‌عنوان يكي از كليدهاي حل معضل بيكاري در دنيا بدان توجه مي‌شود يعني كارآفريني از يك‌سو و فرهنگ مصرف و استفاده از توليدات داخلي از سوي ديگر كه به‌صورت مكمل مي‌توانند نتايج عميقي بر بازار كار و فضاي توليدي كشور بگذارند، به‌صورت برجسته و در صدر سياست‌هاي كلي اشتغال مورد تأكيد قرار گرفته است.

* جايگاه و اهميت كار در فرهنگ اسلامي
اين فرهنگ چنانچه بر پايه لايه‌هاي عميق اعتقادي و ارزش‌هاي ديني استوار شود مي‌تواند اثرات شگرفي نه‌تنها بر حوزه كار و توليد بلكه بر كل اقتصاد ايران داشته باشد. چنانچه كار از منظر اسلامي و مبتني بر ارزش‌هاي ديني تحقق رسالت انسان در زندگي دنيوي و انجام مسئوليت الهي خويش است. خداوند متعال در مقابل نعمت‌هاي الهي و استعدادهايي كه به‌طور خاص به انسان داده است، وظايفي را بر دوش او گذارده كه تنها راه تحقق اين تكاليف و مسئوليت‌هاي الهي انسان در اين كره خاكي، كار و فعاليت است.

برخلاف تصور رايج در غرب، در ديدگاه اسلامي عنصر كار، بدِ لاجرم نيست كه تنها زماني كه نيازمندي به درآمد احساس شود، لازم گردد. بلكه تنها راه تحقق وظيفه و نقش آدمي در حيات (خليفة اللهي)، كار فكري و بدني است. بدون كار، وجود انسان مفيد نخواهد بود؛ چراكه بيكار با جهان اطراف خود ارتباط، تعامل و پيوند برقرار نمي‌كند و نقش و وظيفه او بدون كار تحقق نمي‌يابد. در اين ديدگاه كار را مي‌توان اداي حقي دانست كه اجتماع بر گردن انسان دارد؛ چراكه يك فرد هر چه را كه مصرف مي‌كند، محصول كار ديگران بوده و در اثر تعامل و تشريك‌مساعي با ساير انسان‌ها شكل‌گرفته است؛ لذا به هر بهانه‌اي كه بخواهد از زير بار كار شانه خالي كند، سنگيني بار او بر دوش ديگران قرار خواهد گرفت، بدون اينكه او نيز كوچك‌ترين سنگيني از ديگران بر دوش گرفته باشد۱. بنابراين «نفس كار يك وظيفه است و بيكارى ممنوع و خلاف وظيفه شمرده مى‌شود.»۲ اگرچه معمولاً‌ سرمايه و سرمايه‌گذاري را عامل پيشرفت مي‌دانند ولي «اگر همه سرمايه‌هاي عالم را هم جمع كنند، چنانچه عنصر كار در كنار آن نباشد، همه نيازهاي انسان بر زمين مي‌ماند. پول را نه مي‌شود خورد، نه مي‌شود پوشيد، نه مي‌شود استفاده كرد. آن چيزي كه از ثروت انسان‌ها و نعمت‌هاي روي زمين، نيازهاي انسان را تأمين مي‌كند، عنصر كار است»۳.

در فرهنگ ديني، اسلام استقلال، عزت و اقتدار اجتماع مسلمين را اصل مي‌داند و در مقابل از همه امور و مسائلي كه به نحوي به اين عزتمندي لطمه زده و مسلمانان را وابسته و زيردست ديگران نمايد، مانند غلبه سستي و تنبلي در زمينه كار و فعاليت دستور به پرهيز داده است. همان‌طور كه در عرصه فردي انساني كه كار مي‌كند، در تأمين احتياجات خود به ديگران به‌صورت يك‌طرفه وابسته نيست و به‌راحتي مي‌تواند از طريق مبادله حاصل كارش، نيازهاي مختلف خود را برطرف نمايد، در عرصه اجتماعي نيز تا وقتي‌كه هر قوم، گروه يا ملّت اهل كار و تلاش باشند، براي تأمين نيازهاي خود به ديگران وابستگي يك‌طرفه نخواهند داشت؛ لذا «عزت ملتى كه داراى استقلال است، جز به‌وسيله‌ي كار به دست نخواهد آمد»۴.

ازاين‌جهت است كه در فرهنگ ديني ما كار عبادت شمرده شده است و لذا اگر عموم جامعه به كار به‌عنوان يك عبادت بنگرند، در اين صورت وضعيت آن اجتماع ازنظر پيشرفت اقتصادي دگرگون خواهد شد.۵

* چه بايد كرد؟
آنچه اشاره شد تنها پاره‌اي از تفاوت‌هاي نگرشي فرهنگ اسلامي به كار و فعاليت اقتصادي است و لازم است نقشه مفهومي گسترده آن مطابق با بند اول سياست‌هاي كلي اشتغال استخراج و با بهره‌گيري از نظام آموزشي و تبليغي كشور به‌صورت اثرگذار و عميق ترويج گردد و در اين ميان نقش آموزش‌وپرورش و صداوسيما در ترويج فرهنگ كار و توليد مبتني بر ارزش‌‌هاي اسلامي و ملي متمايز است.

در سند تحول آموزش‌وپرورش با عنايت به اهميت موضوع يكي از اهداف كلان ساحت تربيت اقتصادي و حرفه‌اي تعريف شده و در آن از نظام تعليم و تربيت خواسته شده است كه نسل آينده‌ساز كشور را به‌گونه‌اي تربيت كند كه: «با درك مفاهيم اقتصادي در چارچوب نظام معيار اسلامي از طريق كار و تلاش و روحيه انقلابي و جهادي، كارآفريني، قناعت و انضباط مالي، مصرف بهينه و دوري از اسراف و تبذير و با رعايت وجدان، عدالت و انصاف در روابط با ديگران در فعاليت‌هاي اقتصادي در مقياس خانوادگي، ملي و جهاني مشاركت مي‌نمايند» همچنين: «داراي حداقل يك مهارت مفيد براي تأمين معاش حلال باشند به‌گونه‌اي كه در صورت جدايي از نظام رسمي تعليم و تربيت در هر مرحله، توانايي تأمين زندگي خود و اداره خانواده را داشته باشند»

پياده‌سازي اين هدف كه منطبق بر مطالب پيش‌گفته است ايجاب مي‌كند كه تغييري بنيادين نيز در محتواي آموزشي نظام تربيت رسمي و نيز محتواي برنامه‌هاي رسانه‌اي در نظام تربيت غيررسمي داده شود تا اينكه نسلي تربيت گردد كه در چارچوب نظام معيار اسلامي به عنصر كار و تلاش بنگرد و با لحاظ عقايد، اخلاقيات و احكام اقتصادي ديني، مشاركتي سازنده در فعاليت‌هاي اقتصادي داشته باشد؛ ضمن اينكه درمجموع حرفه‌‌اي بياموزد و يا به‌عنوان يك عنصر كارآفرين در نظام اقتصادي كشور خلق ارزش نمايد.

چنين محتوايي براي ديگر اقشار جامعه كه از تربيت عمومي رسمي نيز گذشته‌اند مي‌تواند در قالب‌هاي مختلفي به‌صورت غيررسمي ارائه شود به شرطي كه اهميت و ضرورت آن و نيز اثرگذاري‌اش بر نتايج فعاليت‌ها احساس شود. براي مثال در دوره‌هاي ضمن خدمت كاركنان دستگاه‌هاي مختلف چنين مؤلفه‌هاي فرهنگ اقتصادي گنجانده شده و محتواي جذابي براي آن تدارك شود، در برنامه‌سازي رسانه‌ ملي بر اين عناصر تأكيد گردد و تقديري شايسته از فعالين عرصه فرهنگ‌سازي كار، توليد و كارآفريني در كشور به عمل آيد.

انتظار مي‌رود بر اساس اين بند از سياست‌هاي كلي اشتغال، طراحي مناسبي متناسب با مخاطبين مختلف صورت گرفته و در قالب ابزارهاي مختلف فرهنگي‌ اثرگذار به‌سرعت اجرايي گردد.

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۱:۱۷:۱۶
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

 

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي رهبر انقلاب اسلامي طي حكمي، با تنفيذ رأي ملت ايران در انتخابات، جناب حجت‌الاسلام آقاي دكتر حسن روحاني را به عنوان رياست جمهوري اسلامي ايران منصوب كردند.
به همين مناسبت پايگاه اطلاع‌رساني boronsi.bigsite.ir در متن پيشِ‌رو كليدواژه‌هاي اصلي اين حكم تنفيذ را مرور ميكند:


http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif وحدت ملي
در صحبتهاي آقاي رئيس‌جمهور هم بود، بنده تأييد ميكنم كه انسجام ملّي را بايد حفظ كرد، اتّحاد ملّي را بايد حفظ كرد. . اين منافاتي ندارد با اينكه يك مخالفي هم در يك بخشي مخالفت خودش را ابراز كند... كشور را دوقطبي نبايد كرد، مردم را به دو دسته نبايد تقسيم كرد؛ آن حالتي كه در سال ۵۹ متأسّفانه از ناحيه‌ي رئيس‌جمهور آن ‌روز اتّفاق افتاد كه مردم را به دو دسته‌ي موافق و مخالف تقسيم كرده بودند كه چيز خطرناكي است. ۹۶/۰۳/۲۲

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif صراط مستقيم انقلاب اسلامي

«تغيير جهتگيري‌ها و منحرف شدن از راه اصلي - كه هويت اصلي هر انقلابي به آن جهتگيري‌هاست و در واقع، سيرت انقلابها همين جهتگيري‌هاي اصلي است - بكلي راه را عوض ميكند و اين انقلاب به هدفهاي خود نميرسد... تغيير جهتگيري‌ها تدريجي است، نامحسوس است.... اول با زاويه‌هاي خيلي كوچكتر، اين تغيير شروع ميشود؛ هرچه ادامه پيدا ميكند، فاصله‌ي راه اصلي - كه صراط مستقيم است - با اين انحراف، روزبه‌روز بيشتر ميشود.» ۱۳۸۶/۰۳/۱۴

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif صراحت نسبت به ارزشها و مباني انقلاب اسلامي
«به نظر من كاري كه علي‌العجاله بايد كرد اين است كه در اتّخاذ مواضع انقلابي، بايد صراحت داشت؛ يعني رودربايستي نكنيم. مواضع انقلابي را، مباني امام بزرگوار را صريح بيان كنيم، خجالت نكشيم، رودربايستي نكنيم، ترس نداشته باشيم و بدانيم كه «وَ للهِ‌ جُنودُ السَّمٰواتِ وَ الاَرضِ وَ كانَ اللهُ عَزيزًا حَكيمًا»» ٩٤/۰٦/۰٤


http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif جانب‌داري از محرومان مستضعف
به رئيس‌جمهور محترم و همه‌ي كساني كه در دولت آينده شركت خواهند داشت سفارش و تأكيد ميكنم كه كار و تلاش پرانگيزه و انديشيده و جوانانه را براي برطرف كردن مشكلات كشور در پيش گيرند و لحظه‌ئي از اين خط مستقيم غفلت نكنند. رعايت قشرهاي ضعيف، توجه به روستاها و مناطق فقير، در نظر گرفتن اولويتها، برخورد با فساد و با آسيبهاي اجتماعي، بايد در صدر برنامه‌ها قرار گيرد. ۹۶/۰۲/۳۰

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif عدالت اسلامي 
«تكليف الهي ما و مقتضاي عدالت اسلامي اين است كه همه‌ي افراد جامعه - از هر قشري - برخورداريهاي لازم و مناسب شأن انساني يك مؤمن را داشته باشند و تبعيضها و بهره‌منديهاي ناحقي كه در جوامع فاسد دنيا وجود دارد و در جامعه‌ي قبل از انقلاب ما نيز به بدترين شكل وجود داشت و هنوز بقاياي آن بكلي از بين نرفته است، برچيده شود.» ۱۳۶۸/۰۴/۰۵

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif عزت ملي
«حفظ عزّت ملّي در مذاكرات بين‌المللي، در رفت‌وآمدها، زير بار زور نرفتن، عزّت ملّي را حفظ كردن، يكي از عوامل اقتدار كشور است.» ۹۵/۱۰/۱۹

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif زياده‌خواهي‌هاي استكبار 
«قدرتهاي مستكبر دنيا - يعني قدرتهاي غربي، قدرت آمريكا، قدرت صهيونيستها - حد يقف ندارند؛ ميخواهند بر همه‌ي دنيا، بر همه‌ي منابع مالي عالم، بر همه‌ي نيروهاي انساني تسلط پيدا كنند. خب، تقصير ملتها چيست؟ چرا بايد ملتها تحمل كنند؟» ۹۰/۰۲/۰۳

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif خصلت مردمي نظام اسلامي
«اسلام‌گرايي در نظام اسلامي، از مردم‌گرايي جدا نيست. مردم‌گرايي در نظام اسلامي، ريشه اسلامي دارد. وقتي ما ميگوييم «نظام اسلامي»، امكان ندارد كه مردم ناديده گرفته شوند. پايه و اساسِ حقّ مردم در اين انتخاب، خود اسلام است.» ۸۰/۰۳/۱۴

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif اقتصاد مقاومتي
«اقتصاد مقاومتي به معناي رياضت اقتصادي نيست، به معناي در لاك خود رفتن نيست... ما بايد بتوانيم يك اقتصادي را در كشور به‌وجود بياوريم كه در مقابل بحرانها و جزرومدهاي بين‌المللي مقاوم باشد، آسيب نبيند؛ اين لازم است.» 
۹۲/۰۶/۰۶

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif توليد و اشتغال
«وقتي توليد داخلي خوابيد... جوان ما بيكار ميشود، اشتغال ما كم ميشود، ركود بر كشور حاكم ميشود، وضع زندگي و معيشت مردم دشوار ميشود. اينها را كه ديگر از طريق ارتباط با آمريكا و با اروپا نميشود حل كرد، اينها را خودمان بايد حل بكنيم.»

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۰:۲۱:۱۱
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي  شهرستان بهار (قشر كارگري) طي پيامي به شهادت رسيدن آيت الله شيخ نمر باقر النمر را تسليت گفت:

خبر دردآور و اندوهناك شهادت علامه "شيخ باقر النمر"، رهبر شيعيان عربستان، به دست رژيم سفاك و دژخيم آل سعود، دل و جان مسلمانان و شيعيان جهان را در غم و اندوه فرو برد.

اين عالم جليل القدر و اين مجاهد نستوه، پس از مرارت هاي فراوان و فشار و رنج اسارت و شكنجه در زندان هاي مخوف رژيم ستمگر آل سعود، جان خويش را در راه عزت و شرف اسلامي و انساني و تعالي كلمه طيبه توحيد و اقامه قسط و داد فدا كرده و صفحه زرين و افتخار آفرين ديگري را بر تاريخ مشعشع جهادي شيعه جعفري اضافه نمود.

جنايت اعدام اين روحاني بصير به لطف خدا، شليك نهايي و تير خلاصي بود كه رژيم خون آشام آل سعود را به تاريك خانه ابدي تاريخ خواهد فرستاد و ايشان را با اشقياء عالَم محشور خواهد نمود و سرزمين مطهر وحي از لوث وجود پليدشان پاك خواهد گرديد.

جريان خون مطهر شيخ نمر، موجي را برخواهد افراشت و طوفاني را به پا خواهد كرد كه جز با سرنگوني اين نماد حقيقي شيطان در منطقه، آرام نخواهد گرفت و ترديدي نيست اضمحلال و نابودي اين رژيم شيطاني، به محو شدن تروريسم داعشي و تكفيري منجر مي شود و عالم اسلام را از اين مصيبت فراگير نجات خواهد بخشيد.

اينجانب، شهادت اين عالم برجسته و مجاهد را به ساحت مقدس حضرت بقيه الله الاعظم (عج)، مقام معظم رهبري (مدظله العالي)، مراجع معظم تقليد، امت اسلامي و به ويژه خانواده، بستگان و نزديكان اين فقيد سعيد، تسليت مي گويم و از درگان ايزد يكتا خواهانم تا اين شهيد مجاهد با انبياء و اولياء و شهداي كربلا محشو فرمايد.

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي قشر كارگري (شهرستان بهار)

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۷:۵۹:۲۰
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

بيانات در ديدار مسئولان نظام و ميهمانان كنفرانس وحدت اسلامى‌

به‌مناسبت سالروز ولادت پيامبر اكرم و امام جعفر صادق صلوات‌الله‌عليهما؛ در حسينيه‌ي امام خميني رحمه‌الله

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحيم‌
و الحمد لله ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام علي سيّدنا محمّد و آله الطّاهرين.

 تبريك عرض ميكنم به شما حضّار گرامي و عزيز، مسئولين كشور، ميهمانان مجمع وحدت اسلامي و سفراي محترم كشورهاي اسلامي كه در جلسه حضور داريد، ولادت باسعادت پيامبر مكرّم اسلام و فرزند بزرگوارش امام صادق (عليه‌السّلام) را؛ همچنين تبريك عرض ميكنم به همه‌ي ملّت ايران و همه‌ي امّت اسلامي، و به همه‌ي آزادگان عالم و آن كساني كه براي فضيلت و اخلاق و تلاش و جهاد در راه فضيلت و اخلاق ارزش قائلند.

 ولادت پيغمبر اكرم (صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلّم) و همچنين بعثت آن بزرگوار، روحي بود كه در كالبد دنياي مرده‌ي آن روز دميده شد. آن دنيا بظاهر زنده بود؛ حكومتها، سلطنت‌ها، تلاشها، فعّاليّتها برقرار بود، امّا در آن دنيا مرگ انسانيّت بود، مرگ فضيلت بود. آنچه بود جفا بود، ظلم بود، تبعيض بود، قساوت بود؛ فضيلت‌ها مرده بود و رسول اكرم، خودش و دعوتش در آن دنيا روحي دميدند. اينكه عرض ميكنيم دعوتش و خودش، چون خود پيغمبر هم تجسّم اسلام بود. از همسر مكرّم پيغمبر اسلام نقل شده است كه گفت «كانَ خُلقُهُ القُرآن»؛(۲) قرآن مجسّم بود. پيغمبر و دينش در آن دنياي مرده روحي دميدند. اِستَجيبوا للهِ‌ وَ لِلرَّسولِ اِذا دَعاكُم لِما يُحييكُم؛(۳) حيات بود آنچه او آورد براي آن مردم و دنياي ظلماني و مرگ‌زده و آفت‌زده.

 من و شما امروز اين مراسم را گرامي ميداريم. خب، گرامي داشتن با زبان و با نشستن دُور هم كار پسنديده‌اي است امّا اين، آن چيزي نيست كه از من و شما مدّعيان پيروي از اسلام و پيغمبر متوقَّع است؛ اين كافي نيست. ما هم بايد در صدد آن باشيم كه در دنياي مرده‌ي امروز و در دنياي آفت‌زده‌ي امروز روحي بدميم. امروز هم دنيا دچار ظلم است، دچار قساوت است، دچار تبعيض است. امروز هم مرگ فضيلت، عزاي بزرگ آدميان است. فضيلت‌ها به‌وسيله‌ي ابزارهاي قدرتهاي مادّي سركوب ميشوند؛ عدالت سركوب ميشود؛ انسانيّت و اخلاق سركوب ميشود؛ خون انسانها به دست قدرتمندانِ بي‌محابا بر زمين جاري ميشود؛ ملّتهايي به‌خاطر غارت‌زده بودن به‌وسيله‌ي قدرتها، از گرسنگي جان ميدهند. اين وضع امروز دنيا است. اين هم مثل همان جاهليّت دوران قبل از ظهور اسلام است؛ اين هم جاهليّت است.

 امروز، وظيفه‌ي امّت اسلامي تنها اين نيست كه به يادبود ولادت پيغمبر يا بعثت پيغمبر جشن برپا كند؛ اين كار كوچك و كمي است نسبت به آنچه وظيفه‌ي او است. دنياي اسلام امروز وظيفه دارد مثل خود اسلام و مثل خود پيغمبر، روحي در اين دنيا بدمد، فضاي جديدي ايجاد كند، راه تازه‌اي را باز كند. ما به اين پديده‌اي كه در انتظار آن هستيم ميگوييم «تمدّن نوين اسلامي». ما بايد دنبال تمدّن نوين اسلامي باشيم براي بشريّت؛ اين تفاوت اساسي دارد با آنچه قدرتها درباره‌ي بشريّت فكر ميكنند و عمل ميكنند؛ اين به‌معناي تصرّف سرزمين‌ها نيست؛ اين به‌معناي تجاوز به حقوق ملّتها نيست؛ اين به‌معناي تحميل اخلاق و فرهنگ خود بر ديگر ملّتها نيست؛ اين به‌معناي عرضه كردن هديّه‌ي الهي به ملّتها است، تا ملّتها با اختيار خود، با انتخاب خود، با تشخيص خود راه درست را انتخاب كنند. راهي كه امروز قدرتهاي جهان ملّتها را به آن راه كشانده‌اند، راه غلط و راه گمراهي است. اين وظيفه‌ي امروز ما است.

 يك روزي مردم اروپا با استفاده از دانش مسلمين و فلسفه‌ي مسلمين توانستند از اين دانش و فلسفه استفاده كنند و يك تمدّني را براي خودشان شالوده‌ريزي كنند. اين تمدّن البتّه تمدّن مادّي بود. از قرن شانزدهم و هفدهم ميلادي اروپايي‌ها شروع كردند به شالوده‌ريزي يك تمدّن جديد، و چون مادّي بود از ابزارهاي گوناگون بي‌محابا استفاده كردند؛ [از طرفي‌] به سمت استعمار رفتند، به سمت مغلوب كردن ملّتها رفتند، به سمت غارت كردن ثروت ملّتها رفتند؛ از يك طرف هم خودشان را در درون تقويت كردند با علم و با فنّاوري و با تجربه، و اين تمدّن را بر عالم بشريّت حاكم كردند. اين كاري بوده است كه اروپايي‌ها در طول چهار پنج قرن انجام دادند. اين تمدّني كه آنها به دنيا عرضه كردند، جلوه‌هاي زيبايي از فنّاوري و سرعت و سهولت و ابزارهاي زندگي را در اختيار مردم گذاشت امّا خوشبختي انسانها را تأمين نكرد، عدالت را برقرار نكرد؛ بعكس، بر فرق عدالت كوبيد، ملّتهايي را اسير كرد، ملّتهايي را فقير كرد، ملّتهايي را تحقير كرد؛ در درون خود هم دچار تضادها شد، از لحاظ اخلاقي فاسد شدند، از لحاظ معنوي پوك و پوچ شدند. امروز خود غربي‌ها به اين معنا گواهي ميدهند. يك سياستمدار برجسته‌ي غربي به من گفت دنياي ما دنياي پوچ و پوكي است و اين را حس ميكنيم. راست ميگويد؛ اين تمدّن ظاهر پُرزرق‌وبرقي داشت امّا باطن خطرناكي براي بشريّت داشت. امروز تضادهاي تمدّن غربي خود را دارد نشان ميدهد؛ در آمريكا يك‌جور، در اروپا يك‌جور، در مناطق تحت سلطه‌ي اينها در سراسر دنيا هم يك‌جور.

 امروز نوبت ما است، امروز نوبت اسلام است. وَ تِلكَ الاَيّامُ نُداوِلُها بَينَ النّاس؛(۴) امروز نوبت مسلمين است كه با همّت خود، تمدّن نوين اسلامي را شالوده‌ريزي كنند. همچنان‌كه اروپايي‌ها آن‌روز از دانش مسلمين استفاده كردند، از تجربه‌ي مسلمين استفاده كردند، از فلسفه‌ي مسلمين استفاده كردند، ما [هم] امروز از دانش جهان استفاده ميكنيم، از ابزارهاي موجود جهاني استفاده ميكنيم براي برپا كردن تمدّن اسلامي، منتها با روح اسلامي و با روح معنويّت. اين وظيفه‌ي امروز ما است.

 اين عمدتاً خطاب به علماي دين و روشنفكران راستين است. بنده ديگر چندان اميدي به سياستمدارها ندارم. قبلها تصوّر ميشد كه سياستمداران دنياي اسلام در اين راه بتوانند كمك كنند، [امّا] متأسّفانه اين اميد ضعيف شده است. امروز اميد ما به علماي دين در سراسر دنياي اسلام و به روشنفكران راستين [است‌] كه غرب را قبله‌ي خودشان ندانند؛ اميد به آنها است و اين ممكن است. نگويند اين كار، شدني نيست؛ اين كار شدني است، اين كار عملي است. دنياي اسلام ابزارهاي فراواني دارد: ما جمعيّت خوبي داريم، سرزمين‌هاي خوبي داريم، موقعيّت جغرافيايي برجسته‌اي داريم، منابع طبيعي بسياري در دنياي اسلام داريم. نيروهاي انساني بااستعداد و برجسته‌اي در دنياي اسلام داريم كه اگر اينها را با تعاليم اسلام مستقل بار بياوريم، ميتوانند آفرينش‌هاي هنرمندانه‌ي خودشان را در عرصه‌ي علم، در عرصه‌ي سياست، در عرصه‌ي فنّاوري و در عرصه‌هاي گوناگون اجتماعي نشان بدهند و ارائه بدهند.

 جمهوري اسلامي يك نمونه است، يك منطقه‌ي آزمايش و يك آزمون است براي دنياي اسلام. ما قبل از اينكه اسلام بر اين كشور حاكم بشود، يك ملّت به‌تمام‌معنا عقب‌افتاده بوديم، وابسته بوديم؛ از لحاظ علمي عقب‌افتاده، از لحاظ سياسي عقب‌افتاده، از لحاظ اجتماعي عقب‌افتاده، در دنياي سياست منزوي. امروز پيشرفتهاي جمهوري اسلامي، دشمنان ما را هم وادار به اعتراف كرده است؛ امروز تقريباً بعد از گذشت ۳۵ سال از پيروزي انقلاب اسلامي، ما در رتبه‌ي علمي، در رتبه‌ي فنّاوري، در بسياري از دانشهاي نوين دنيا، در رديف كشورهاي پيشرفته قرار داريم. گزارشهايي كه واقعيّت و حقّانيّت آنها اثبات شده است، به ما ميگويد ما در يك‌جا رتبه‌ي هفتم هستيم، در يك‌جا رتبه‌ي ششم هستيم، در يك‌جا رتبه‌ي پنجم هستيم. ملّت ايران به بركت اسلام توانست هويّت خود و شخصيّت خود را نشان بدهد؛ اين قابل تعميم است؛ شرطش اين است كه سايه‌ي سنگين و شوم ابرقدرت‌ها بر سر كشورها نباشد؛ اين شرط اوّل است؛ البتّه هزينه دارد و هيچ كار بزرگي بي‌هزينه نيست. من در اين مجلس سنگين و مهم كه شخصيّت‌هاي مهم و بزرگي در اين مجلس حضور دارند، ميخواهم اين را بگويم كه امّت اسلامي با يك تلاش مجاهدانه و مجدّانه ميتواند تمدّن اسلاميِ باب اين دوران را طرّاحي كند، شالوده‌ريزي كند، به ثمر برساند و آن را در مقابل بشريّت قرار بدهد.

 ما بِزور هيچ‌كس را به اسلام دعوت نميكنيم؛ ما بِزور هيچ كشوري را تحت سلطه‌ي دنياي اسلام قرار نميدهيم؛ ما مثل اروپايي‌ها عمل نميكنيم؛ ما مثل آمريكا عمل نميكنيم. اروپايي‌ها راه افتادند از يك جزيره در كنار اقيانوس اطلس رفتند تا اقيانوس هند، يك كشور عظيم مثل هند را و همچنين چند كشور اطراف آن را بِزور تصرّف كردند و غارت كردند و خودشان ثروتمند شدند و آنها را به خاك سياه نشاندند؛ اين‌جوري پيش رفتند. امروز هم همان كار را با روشهاي ديگر، با شيوه‌هاي ديگر دارند در دنيا انجام ميدهند؛ با پول ديگران، با سرمايه‌ي ديگران، با ثروت ديگران، با محصول كار ديگران براي خودشان پيشرفت درست ميكنند و ظاهر خودشان را آرايش ميدهند؛ البتّه باطن دارد خراب ميشود؛ باطنشان دارد ميپوسد؛ همان‌طور كه عرض كرديم دارند پوك و پوك‌تر ميشوند. آنچه شما مسلمانها به دست بياوريد، دشمنان شما را ناخشنود خواهد كرد؛ آنچه بر شما مصيبت وارد بشود، آنها را خرسند و خوشحال خواهد كرد؛ اِن تَمسَسكُم حَسَنَةٌ تَسُؤهُم وَ اِن تُصِبكُم سَيِّئَةٌ يَفرَحوا بِها؛(۵) اين‌جوري هستند، اين [كلام‌] قرآن است. ما بايد نگاهمان به آنها نباشد و به دست آنها، به لبخند آنها، به اخم آنها نگاه نكنيم؛ راهمان را پيدا كنيم و حركت كنيم و پيش برويم؛ اين وظيفه‌ي ما و وظيفه‌ي همه در دنياي اسلام است.

 يكي از ابزارهاي دشمنان، ايجاد تفرقه است بين ما؛ من اصرار دارم بر اين موضوع تكيه كنم و تأكيد كنم. برادران، خواهران، مسلمانان دنياي اسلام، اگر اين صدا به گوش شما خواهد رسيد! آن روزي كه كلمه‌ي سنّي و شيعه در ادبيّات آمريكايي‌ها پيدا شد، ما نگران شديم؛ اهل نظر همه نگران شدند. سنّي و شيعه به آمريكا چه ارتباط دارد؟ فلان سياستمدار يهودي صهيونيست آمريكايي كه جز شرارت عليه اسلام و مسلمين از او ممكن نيست سربزند، چه‌كار دارد كه بيايد بين سنّي و شيعه در دنياي اسلام قضاوت بكند، راجع به سنّي يك چيزي بگويد، راجع به شيعه يك چيزي بگويد؟ از وقتي ادبيّات سنّي و شيعه در كلمات آمريكايي‌ها ظهور پيدا كرد، اينجا كساني كه اهل فهم و دقّت بودند نگران شدند؛ فهميدند كه يك كار جديد در شُرف انجام است و تحقّق پيدا كرد. ايجاد جنگ بين شيعه و سنّي سابقه دارد؛ انگليسي‌ها در اين كار ماهرند. ما سوابق زيادي داريم و اطّلاعات فراواني داريم از گذشته‌ي ايجاد دعوا و اختلاف و كينه بين سنّي و شيعه كه به‌وسيله‌ي عوامل انگليسي -چه در اينجا، چه در دولت عثماني سابق، چه در كشورهاي عربي- به‌وجود مي‌آمد براي اينكه اينها را به جان هم بيندازند؛ لكن نقشه‌اي كه امروز آمريكايي‌ها در اين زمينه دارند، نقشه‌ي خطرناك‌تري است؛ آيا طرف‌داري از فرقه‌اي در مقابل فرقه‌اي ديگر در درون دنياي اسلام، ما را خوشحال ميكند؟ اگر از ما طرف‌داري كردند، ما بايد خرسند بشويم؟ نه، ما بايد غصّه‌دار بشويم، ببينيم چه نقطه‌ي ضعفي در ما ديده‌اند كه ميخواهند از آن نقطه‌ي ضعف استفاده كنند و ابراز طرف‌داريِ از ما ميكنند.

 اينها با اصل اسلام مخالفند؛ آنچه واقعيّت قضيّه است [همان است كه‌] در ماجراي يازدهم سپتامبر آمريكا در نيويورك و آن قضيّه‌ي انفجار برجها، رئيس‌جمهور وقت آمريكا گفت كه جنگ صليبي است؛ او راست گفت؛ او آدم بدي بود امّا اين حرفش حرف راستي بود: دعواي بين اسلام و استكبار. البتّه او گفت مسيحيّت و [جنگ‌] صليبي، امّا دروغ ميگفت؛ مسيحي‌ها در درون دنياي اسلام با امنيّت كامل زندگي ميكردند و امروز هم در كشور ما اين‌جور است، در بعضي كشورهاي ديگر هم اين‌جور است؛ مقصودش دعواي بين قدرت استكباري و قدرتهاي مسلّط عالم با اسلام بود؛ اين درست بود؛ آن حرف حرف صادقانه‌اي بود. اين آقايان فعلي حاكم بر آمريكا كه ميگويند ما با اسلام موافقيم، با فلان فرقه‌ي اسلامي مخالفيم، با فلان فرقه مخالفيم، دروغ ميگويند؛ اينها نفاق مي‌ورزند و رياكاري ميكنند؛ اينها هم با اصل اسلام مخالفند؛ و راه را در ايجاد دعوا و جنگ بين مسلمانها پيدا كردند.

 يك روزي اين اختلاف به عنوان پان‌ايرانيسم و پان‌تركيسم و پان‌عربيسم و از اين قبيل چيزها مطرح ميشد كه خيلي كاربرد نداشت؛ امروز به نام مذهب ميخواهند اختلاف ايجاد كنند و جوانها را به جان هم بيندازند. آن‌وقت نتيجه اين ميشود كه فرقه‌هاي تروريستي مثل داعش و امثال اينها با پول وابستگان به آمريكا، با كمك سياسي آمريكا، با همراهيِ هم‌پيمانان آمريكا تولّد پيدا ميكنند و امكان نشاط پيدا ميكنند و اين فجايع را در دنياي اسلام به‌وجود مي‌آورند؛ نتيجه اين ميشود.

 اينها دروغ ميگويند اگر ميگويند ما با شيعه مخالفيم، با سنّي موافقيم؛ نخير. آيا فلسطيني‌ها شيعه‌اند يا سنّي‌اند؟ چرا با فلسطيني‌ها اين‌قدر بدند؟ چرا جنايت نسبت به فلسطيني‌ها را مطلقاً مورد تعرّض قرار نميدهند؟ غزّه چقدر كوبيده شد؟ سرزمين‌هاي كرانه‌ي باختري چقدر تحت فشار قرار گرفت و هم‌اكنون تحت فشار قرار دارد؟ آنها كه شيعه نيستند، آنها سنّي‌اند. براي آمريكايي‌ها مسئله مسئله‌ي شيعه و سنّي نيست؛ هر مسلماني كه بخواهد با اسلام، با احكام اسلامي و قوانين اسلامي زندگي كند و براي آن مجاهدت كند و در راه آن حركت كند، دشمن خود به‌حساب مي‌آورند.

 با يك سياستمدار آمريكايي مصاحبه كردند؛ مصاحبه‌گر از او ميپرسد كه دشمن آمريكا كيست؟ او در جواب ميگويد دشمن آمريكا تروريسم نيست، دشمن آمريكا مسلمانها هم نيستند، دشمن آمريكا «اسلام‌گرايي» است؛ اسلام‌گرايي. يعني مسلمان تا وقتي بي‌تفاوت راهش را بيايد و برود و انگيزه‌اي نسبت به اسلام نداشته باشد، احساس دشمني با او نميكنند؛ امّا وقتي اسلام‌گرايي به ميان آمد، پايبندي و تقيّد به اسلام و حاكميّت اسلام به ميان آمد، پايه‌ريزيِ همان تمدّن اسلامي وقتي به ميان آمد، دشمني‌ها شروع ميشود؛ راست گفته، دشمن او اسلام‌گرايي است. لذا وقتي بيداري اسلامي در دنياي اسلام رخ ميدهد، شما مي‌بينيد چقدر دستپاچه ميشوند، تلاش ميكنند، كار ميكنند بلكه ضايعش كنند، بلكه نابودش كنند؛ يك جاهايي هم موفّق ميشوند. البتّه من به شما عرض بكنم كه بيداري اسلامي نابود شدني نيست؛ بيداري اسلامي ان‌شاءالله به فضل الهي، به حول‌وقوّه‌ي الهي به اهداف خود خواهد رسيد.

 هدف آنها ايجاد جنگ داخلي بين مسلمانها است و متأسّفانه تا حدودي موفّق شده‌اند. كشورهاي اسلامي را يكي پس از ديگري دارند ويران ميكنند -سوريه را ويران ميكنند، يمن را ويران ميكنند، ليبي را ويران ميكنند- زيرساخت‌هايشان را از بين ميبرند، چرا؟ چرا ما تسليم اين توطئه بشويم؟ چرا آن چيزي كه هدف آنها است، براي ما ناشناخته باقي بماند؟ بصيرت پيدا كنيم؛ اگر ميخواهيم در اين راه موفّق بشويم، بايد بصيرت پيدا كنيم. اميرالمؤمنين (عليه‌الصّلاةوالسّلام) فرمود: اَلا وَ لا يَحمِلُ هذَا العَلَمَ اِلاّ اَهلُ البَصَرِ وَ الصَّبر؛(۶) بايد بصيرت پيدا كرد، بايد در اين راه صبور بود. وَ اِن تَصبِروا وَ تَتَّقوا لا يَضُرُّكُم كَيدُهُم شَيئًا؛(۷) اگر با بصيرت حركت كنيم و صبر كنيم و استقامت به‌خرج بدهيم اثري نميبخشد؛ امّا وقتي‌كه ما هم مثل آنها حرف بزنيم، مثل آنها كار بكنيم، آن‌وقت نتيجه اين ميشود.

 در بحرين مسلمانها را چرا اين‌جور زير فشار قرار ميدهند؟ در نيجريه چرا [براي‌] آن شيخ مصلحِ تقريبيِ مؤمن(۸) اين‌جور فاجعه‌آفريني ميكنند و حدود هزار نفر از مردم دوروبر او را به قتل ميرسانند و شش فرزند او را در دو سال به شهادت ميرسانند؟ چرا دنياي اسلام در مقابل اين فجايع ساكت ميمانَد؟ چرا دنياي اسلام بمباران شبانه‌روزي قريب به يك سال در يمن را تحمّل ميكند؟ نزديك به يك سال است -ده ماه و اندكي است- كه خانه‌ي مردم يمن، بيمارستانشان، مدرسه‌شان، جادّه‌شان، افراد بي‌گناهشان، زن و مردشان زير بمب‌ها هستند؛ چرا؟ اين به نفع دنياي اسلام است؟ سوريه يك‌جور، عراق يك‌جور. اهداف آنها اهداف خطرناكي است، اهداف آنها در اتاقهاي فكر -به قول خودشان- طرّاحي ميشود؛ ما بايد بيدار باشيم.

 عرض كردم كه اميد و تكليف و مسئوليّت، متوجّه به علماي اسلام و به روشنفكران راستين در دنياي اسلام است؛ بايد با مردمشان حرف بزنند، با سياستمدارانشان هم حرف بزنند -بعضي از سياستمداران دنياي اسلام وجدانهاي بيداري دارند؛ اين را ما از نزديك تجربه كرديم- ميتوانند نقش ايفا كنند. عرض من در اين جلسه اين است: ما از يادبود ولادت پيغمبر اين بهره را ببريم كه كاري را كه اسلام در روز اوّل كرد كه احياي دنياي مرده‌ي آن زمان بود، وجهه‌ي همّت خودمان قرار بدهيم؛ و اين احتياج دارد به عقل، به خردمندي، به تدبّر، به بصيرت، به شناخت دشمن؛ دشمن را بشناسيم، توطئه‌هاي دشمن را بشناسيم، فريب دشمن را نخوريم. خداوند متعال بايد به ما كمك كند، ما را در صراط مستقيم خودش قرار بدهد و ثابت‌قدم بدارد. شاعر عرب درست گفته است كه:
الدَّهرُ يَقظان وَ الأَحداثُ لم يَنَم‌
فَما رُقادُكُم يا أَفضَلَ الأُمَم(۹)

 وقتي‌كه دنياي قدرت، دنياي زر و زور با همه‌ي امكانات خود متوجّه شما است، شما حق نداريد چُرت بزنيد، حق نداريد خواب برويد.

 پروردگارا! ما را آن‌چنان كه پسند اسلام و دنيا است، راه‌رو در اين صراط مستقيم قرار بده.

والسّلام عليكم و رحمةالله و بركاته

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۷:۵۳:۴۱
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

 

روايت ديدار رهبر انقلاب اسلامي با خانواده‌ي شهيدِ آشوري «روبرت لازار»
محمد تقي خرسندي
«حاج خانم! من يه معذرت‌خواهي به شما بدهكارم. كسي كه قراره چند دقيقه ديگه تشريف بيارند منزل شما، آقاي خامنه‌اي هستند...» جمله تمام نشده كه اشك مادر جاري مي‌شود. برادرها اما هنوز فرصت مي‌خواهند كه باور كنند؛ فرصتي در حد چند ثانيه. بغض آلفرد و آلبرت هم با اولين كلماتي كه از دهانشان خارج مي‌شود، مي‌شكند...

تعجب‌شان تعجبي ندارد؛ تعجب‌شان به اندازه‌ي تعجب خود ماست، وقتي وارد شديم و ديديم روي ديوار منزل يك مسيحي، فقط دو قاب عكس هست، يكي قاب عكس شهيد روبرت لازار و ديگري قاب عكس امام و رهبري؛ دو قاب عكس رنگ و رو رفته‌ي قديمي.

ساعت ۶:۳۰ شب است و فقط مادر و دو برادر شهيد در منزل هستند. عروس‌ها و نوه‌ها رفته‌اند به كليسا براي مراسم شب تولد عيسي مسيح عليه‌السلام. مادر كه تا چند دقيقه پيش مدام اصرار مي‌كرد ما از ميوه و شيريني و آجيل شب عيدشان بخوريم، حالا اصرارش بيشتر شده. خيالش را با يك جمله راحت مي‌كنيم: «شما صبر كنيد آقا بيايند و بروند. كل ميز را برايتان خالي مي‌كنيم.» لبخندي مي‌آيد روي لب‌هايش و مي‌رود مي‌نشيند روي مبل، كنار كاج كوچك مصنوعي. خانه خيلي كوچك است و مادر نگران اينكه بالاترين مقام مملكت قرار است وارد چنين منزل كوچكي شود. مسئولان برنامه اما سعي مي‌كنند دلداري‌اش دهند كه چيز مهمي نيست؛ اجازه گرفته‌اند و دارند مبل‌ها و ميز ناهارخوري را جابه‌جا مي‌كنند تا چند متر فضا باز شود. برادرهاي شهيد هم كنار مادر مي‌نشينند.
http://farsi.khamenei.ir/ndata/news/31736/C/13941006_0131736.jpg
آلفرد سر صحبت را باز مي‌كند: «سال ۷۵ بود. داشتم از كاشان مي‌اومدم تهران كه تصادف كردم. مداركم رو بردن قم. رفتم قم، گفتن افسر مربوطه رفته جمكران. ماه رمضان بود. دو راه داشتم. يا ول كنم بيام تهران و چند روز بعد دوباره برگردم يا برم جمكران. با خودم گفتم اين همه مدت تو اين مسير رفت‌وآمد كردم، تا حالا جمكران نرفتم. برم اونجا. شب چهارشنبه بود و ماه رمضان. جمكران غلغله بود. گفتم يا صاحب‌الزمان! خبر برادرم رو برام بيار؛ زنده يا شهيد. من كه صاحب‌الزمان رو نمي‌شناختم. اما ديدم همه‌ي مردم دارند دعا مي‌كنند، به دلم افتاد براي برادر مفقودالاثرم دعا كنم. همون موقع بود كه يه نفر اومد يه كاسه آش تعارف كرد. يه نفر هم يه تيكه نون بهم داد. خلاصه، كارم با افسر تموم شد و اومدم تهران. چهارشنبه تهران بودم. پنجشنبه بود كه از معراج خبر آوردند برادرم برگشته و فردا با ۱۰۰۰ شهيد تشييع ميشه. فرداش روز قدس بود. مادرم از هيچي خبر نداشت. به دلش الهام شده بود. رفته بود نماز جمعه براي تشييع. غوغايي بود اون روز. هيچ تشييعي اين‌جوري نشده بود. كلي از هم‌محلي‌هاي مسلمون اومده بودن تشييع جنازه‌ي برادرم. تو همين كليساي مارگيوگيز جمع شده بودند و سينه مي‌زدند و مي‌گفتند: حضرت عيسي مسيح، صاحب عزاست امروز...»

يكي از مسئولان جلو مي‌آيد و مي‌گويد: «حاج‌خانم! يادتونه سال ۸۶ گفته بوديد مي‌خوام رهبر رو ببينم؟ حالا آقا ميان منزلتون...» مادر كه انگار اصلا حواسش به حرف‌هاي پسرش نيست، از لقب «حاج خانم» هم كه مدام تكرار مي‌شود تعجب نمي‌كند. توي حال و هواي خودش است. مي‌گويد: «به همه گفتم كاش مي‌شد آقا بيان ديدن ما. يا ما بريم ديدن ايشون.» آلفرد مي‌رود و يك روزنامه‌‌ي قديمي را مي‌آورد. «همشهري محله، منطقه‌ي يازده، ۱۲دي۸۶» يك نيم‌صفحه با مادر شهيد مصاحبه شده و در يك كادر هم نوشته: «مادر طي ديدارهاي مكرري كه با مسئولان بنياد شهيد داشته، از آنها خواسته تا امكان ملاقات با رهبر را فراهم كنند، ولي بي‌جواب مانده‌است. دلش مي‌خواهد رهبر را ببيند و انتظارش اين است كه اين امر محقق شود.»

ساعت از ۷ گذشته. مادر رشته‌ي صحبت را دست مي‌گيرد: «وقتي راهيان نور رفتم، محل شهادت پسرم نرفتم. خيلي دور بود. چه فرقي داره، همه‌ي شهيدان بچه‌هاي من هستن. پسرم رو تو آرامستان اقليت‌هاي ديني تو جاده‌ي ساوه دفن كرديم. مرتب سر مي‌زنم بهش. دو روز پيش هم اونجا بوديم. عيد پاك هم مي‌ريم. تو دهه‌ي فجر هم يه روز براي غبارروبي مي‌ريم...»
http://farsi.khamenei.ir/ndata/news/31736/C/13941006_0231736.jpg
توي همين صحبت‌هاست كه رهبر انقلاب مي‌رسند. مادر به استقبال مي‌رود. پسرها جلو مي‌روند و عرض ادب مي‌كنند. مادر مي‌گويد: «درود بر شما. درود بر همه‌ي ملت ايران.» رهبر مي‌گويند: «خدا شما را حفظ كند» و مادر جواب مي‌دهد: «در سايه‌ي شما.» و آقا دعا مي‌كنند: «خدا فرزندتان را با اوليايش محشور كند.» همه مي‌نشينند و مادر مي‌گويد: «كلبه‌ي كوچكم پر شد. خيلي خوشحال شدم شما تشريف آورديد...» بغض نمي‌گذارد حرفش را ادامه دهد. لحظه‌اي مكث مي‌كند و ادامه مي‌دهد: «به همه مي‌گفتم. رهبر مال من هم هست. مگه فقط براي مسلمون‌هاست؟ براي همه است.»

رهبر انقلاب عذرخواهي مي‌كنند از اينكه دير آمده‌اند و ابراز خوشحالي از اين كه در شب عيد آشوري‌ها اين ديدار انجام شده. طبق معمول از شهيد مي‌پرسند. آلفرد جواب مي‌دهد: «چند روز مونده بود سربازيش تموم شه. اما قبول نكرده بود برگرده. بعد از قطعنامه شهيد شد. اول گفتند اسير شده. بعدها كه رفتيم خونه‌ي هم‌رزمش، مي‌گفت تا لحظه‌ي آخر پشت تيربار بود. هرچي گفتم بريم عقب، نيومد. تا اين كه يه خمپاره خورد به سنگرمون و زخمي شد. اسيرمون كردند. گفتند بقيه كجان، گفتيم كسي نمونده. با قنداق تفنگ زدند توي سرم و بيهوش شدم. در بعقوبه به هوش اومدم. پرسيدم كسي هم با من آوردين، گفتن نه.» و اين، قصه‌ي آغاز ۸ سال بي‌خبري مادر از جوان ۲۲ ساله‌اش بود.

آقا مي‌گويند اينها مايه‌ي افتخار است. نه فقط براي خانواده‌ي شهيد، بلكه براي كل كشور. اشاره مي‌كنند به امنيت كشور كه ناشي از همين مجاهدت‌هاست. بعد در حالي كه به مادر اشاره مي‌كنند مي‌گويند: اينها را همه مي‌دانند اما نكته‌ي مهم اين است كه: «پشت اين مجاهدت، مجاهدت  اين خانم است. اين روحيه خيلي باارزش است. يك‌وقت يك‌نفر انقدر بي‌تابي مي‌كند كه مانع بقيه مي‌شود كه كار او را دنبال كنند. اما رضايت مادر و پدر و بعد هم صبر او اين فضا را ايجاد مي‌كند. هرجا مي‌روم، غالباً مادرها روحيه‌شان بهتر از پدرهاست. ما مردها نمي‌توانيم احساسات مادران را درك كنيم. مردها هم فرزندشان را دوست دارند اما مادر فرق مي‌كند.» آلفرد حرف‌هاي رهبر را تأييد مي‌كند: «من رفتم معراج، جنازه رو كه ديدم، شناختم. آخه برادرم خيلي درشت بود. از استخوناش شناختم. اما گفتند بايد مادرش بياد تأييد كنه.» مادر از خاطراتش بيرون مي‌آيد: «پسرم قهرمان بود.»
رهبر انقلاب دوباره رشته‌ي سخن را دست مي‌گيرند: «اقليت مسيحي، هم ارامنه و هم آشوري، سربلند بيرون آمد در انقلاب و جنگ. به‌عنوان يك ايراني وفادار عاقل بصير شجاع.» مادر كه كم‌كم از بهت اول جلسه درآمده مي‌گويد: «در كرمانشاه، كنفرانس خبري گذاشتند. گفتم من بلد نيستم خوب فارسي حرف بزنم. گفتند اشكال ندارد. از همه هم بهتر حرف زدم. گفتم مسلمان و مسيحي بايد دست در دست هم بدهيم و ايران را بسازيم. گفتم اسلحه بدهيد بروم بجنگم.» آقا نگاهي مي‌اندازند و مي‌گويند: «اگر مي‌دادند، مي‌رفت‌ ها! روحيه‌شون قوي است...» صداي خنده، يخ جلسه را آب مي‌كند. مادر ادامه مي‌دهد: «از خدا مي‌خواستم روزي ببينم صدام رو...» آنقدر مهربان است كه حتي دلش نمي‌آيد فعل جمله را بگويد. لحظه‌اي مكث مي‌كند و با بغض مي‌گويد: «ديدم. راحت شدم.» نمي‌گذارد اشكش بريزد. ادامه مي‌دهد: «چون ما اهل جنگ نبوديم كه. آمدند اين كارها رو كردند...» رهبر حرف‌هاي مادر را تأييد مي‌كنند: «اينهاي ديگر هم همين‌جوري مي‌شوند. حاضر نيستند استقلال ما را تحمل كنند.»

مادر به زبان آشوري چيزي به پسر مي‌گويد و آلفرد با شك و ترديد از رهبر مي‌پرسد: «كيك خانگي مي‌خوريد؟» آقا كه موافقت مي‌كنند، گل از گل مادر مي‌شكفد. معلوم است دستپخت خودش است. با خوشحالي به رهبر مي‌گويد: «من مي‌گويم يك كار بدهيد به من كه بروم براي مملكت خدمت كنم.» آقا با روي باز مي‌گويند: «همين حرف شما، كار بزرگي است. يكي از كارهاي انبيا «تبيين» بود. خيلي از مردم، راه را كج مي‌روند، چون نمي‌دانند. اگر بيان وجود داشت، راه روشن مي‌شود. همين خصوصيت اين خانم و گفتن اين حرف‌ها كار بزرگي است. خانم‌ها در جنگ كارهاي بزرگي كردند. جبهه رفتند، پرستاري كردند، اما بيان از همه مهم‌تر است. همين حرف زدن شما، چه در كليسا و چه بيرون، و ابراز اين روحيه كار خيلي مهمي است. ان‌شاءالله خدا به شما طول عمر بدهد و همين روحيه را حفظ كنيد.»
رهبر تكه كيكي مي‌خورند و به اطرافيان مي‌گويند: «خيلي كيك خوشمزه‌اي است، شماها نمي‌خوريد؟» مادر و دو فرزند با هم مي‌گويند «نوش جان» سيني كيك مي‌رود بين همراهان و ديگر برنمي‌گردد. مادر مي‌گويد: «ميوه هم بايد بخوريد. آجيل هم بايد بخوريد.» بعد، خجالت‌زده مي‌گويد: «خانه‌ام كوچك است...» آقا نمي‌گذارند شرمندگي‌اش ادامه پيدا كند: «دل بايد بزرگ باشد. وقتي انسان هدف داشته باشد، هرجا باشد خوب است. هركجا تو با مني من خوش‌دلم / ار بود در كنج چاهي منزلم.»

روزنامه‌ي مصاحبه‌ي مادر را به رهبر مي‌دهند. نگاهي مي‌اندازند و مي‌گويند براي چه تاريخي است؟ سال ۸۶ را كه مي‌شنوند، با حسرت مي‌گويند: «چرا آنقدر قديمي؟ كاش زودتر مي‌آمديم. شما مي‌آمديد يا من مي‌آمدم.»

حرف‌ها مي‌رسد به وضعيت مسيحيان ايران. آلفرد مي‌گويد از بعد انقلاب، موضوع دين پررنگ شده و حالا حتي اسقف آشوري‌ها ايراني است در حالي كه قبلاً از عراق مي‌آمده. اسقف ارمني‌ها هم كه از لبنان مي‌آيد. رهبر انقلاب به ياد اسقف فقيد ارامنه، آراك مانوكيان مي‌افتند كه از اول انقلاب با امام خميني رحمه‌الله همراه بود. بعد هم كمي درباره‌ي آشوري‌ها صحبت مي‌كنند كه به اعتقاد خودشان، قديمي‌ترين مسيحي‌ها بعد از مسيحيان فلسطين (زادگاه حضرت عيسي عليه‌السلام) هستند. بحث به زبان آشوري و نزديكي آن به عربي و عبري و حتي فارسي مي‌كشد. آلفرد، ميوه و آجيل روي ميز را كنار مي‌زند و پارچه‌ي سوزن‌دوزي روي ميز را نشان مي‌دهد كه به زبان آرامي روي آن نوشته شده: «ايدوخون هو بريخا» و مي‌گويد يعني «عيد شما مبارك» آقا هم همين را به‌عنوان نشانه‌ي شباهت زباني مي‌گيرند كه «ايدوخون» به كلمه‌ي «عيد» نزديك است و «بريخا» از جنس «بركت» است.
وقت خداحافظي است و رهبر انقلاب هديه‌اي به مادر شهيد مي‌دهند و مي‌گويند: «ان‌شاءالله عيدتان مبارك باشد. شب خوبي بود.» مادر و فرزندان با هم مي‌گويند: «براي ما كه خيلي به‌ياد ماندني بود.» آقا مي‌گويند: «ما به مسلمان‌ها قرآن هديه مي‌دهيم. اگر مي‌توانستم يك انجيل خوب پيدا كنم، مي‌آوردم. اين انجيل‌هاي الان، عموماً روايت هستند نه كلام وحي. البته يوحنا، لوقا، پتروس و... بزرگان مسيحيت هستند كه بعضاً هم شهيد شدند. اينها مسيحيت را به ايران و روم و... بردند. وگرنه مسيحيت براي شرق است. توي آنها پيغمبر و نايب پيغمبر هم بوده. حواريون جزء بزرگان دين هستند. در اسلام هركس عصمت حضرت مسيح و حضرت مريم را منكر شود، از اسلام خارج است. احترام ما به مسيحيت اين‌گونه است. انجيل هم مثل قرآن و تورات از آسمان آمده. اما انجيل‌هاي فعلي، اينهايي كه من خواندم، روايت است نه آن چيزي كه از آسمان نازل شده. اگر آن را گير مي‌آورديم، روي چشم‌مان مي‌گذاشتيم.»

آلبرت كه تقريباً در تمام جلسه ساكت و سربه‌زير بوده، حالا كه مي‌بيند رهبر انقلاب در حال خداحافظي هستند، مي‌گويد: «دكتر احمدي‌نژاد آمده بود منزل ما. گفت چه چيزي لازم داريد؟ گفتم فقط سلامتي رهبر. همين كه شما آمديد اينجا، براي ما يك دنيا ارزش دارد.» رهبر انقلاب جواب مي‌دهند: «اين روحيه‌هاي وفاداري خيلي ارزش دارد. بعضي‌ها فقط نگاه مادي دارند و فقط پول را مي‌شناسند. اما اينها معنويات است.»
 
آقا طبق معمول اجازه‌ي مرخصي مي‌گيرند. مي‌ايستند و قبل از رفتن، به پسرها و نوه‌ها هم هدايايي مي‌دهند كه پدرها برسانند. يكي از همراهان آرام مي‌گويد: «خواهر شهيد هم اروميه است.» رهبر هديه‌اي هم به مادر مي‌دهند تا به دست دخترش برساند. بعد هم خداحافظي مي‌كنند و مي‌روند براي ديدار با خانواده‌ي شهيد مسيحي بعدي.

داريم وسايل را جمع مي‌كنيم كه مادر انگار ياد قول اول ما مي‌افتد. ميوه‌ها و آجيل‌ها را به‌زور بين همراهان پخش مي‌كند. هرچه مي‌گوييم الان نوه‌ها از كليسا مي‌آيند و شما بدون وسيله مي‌مانيد، قبول نمي‌كند. مي‌گويد: «اگر به من گفته بودند آقا مي‌آيند، حتما گوسفند مي‌گرفتم كه جلوي پايشان قرباني كنم. اينها چه ارزشي دارد...»
:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۱:۰۴:۴۵
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

بيانات در ديدار اعضاى ستاد برگزارى سومين جشنواره‌ى بين‌المللى شعر حوزه‌

بسم‌اللهالرّحمنالرّحيم

 حوزه ظرفيّتهاي متعدّد و چندجانبهاي دارد؛ مخصوص امروز هم نيست، در گذشته هم همينجور بوده. در بين فقهاي بزرگ و علماي بزرگ شيعه آن كساني كه شاعر بودند و بعضيشان شاعران برجستهاي هم بودند، كم نيستند؛ مثل محقق حلّي، مثل پدر علّامه و ديگراني از اين قبيل؛ تا زمانهاي بعد، مرحوم ميرداماد، مرحوم فيّاض، حزين لاهيجي و ديگران و ديگران؛ در نجف هم همينجور، مرحوم بحرالعلوم. خاطرهي بحرالعلوم را عرض بكنيم كه جالب است و نشاندهندهي روحيّه و فضاي نجف در دوران بحرالعلوم است؛ يعني دويست سال پيش. ايشان بعد از مرحوم آقاي بهبهاني مرجع شدند؛ يعني مرحوم بحرالعلوم مثل كاشفالغطا مورد قبول بقيّهي علماي بزرگ و شاگردان بزرگ مرحوم بهبهاني قرار گرفتند؛ و ديگران همه تسليم شدند در مقابل ايشان و با طوع و رغبت ايشان را بهعنوان رئيس انتخاب كردند. مرحوم بحرالعلوم اوّلِ رياستش يك سفر پياده از نجف حركت كرد به طرف كربلا. در يكي از منازل اوايل راه خسته شدند و نشستند؛ مرحوم بحرالعلوم گفت من ضعيفم و امشب از اينجا نميتوانم حركت كنم. بعضيها گفتند برويم؛ ايشان گفت نه، من ميمانم؛ بعد اين بيت را خواند:
از ضعف به هرجا كه نشستيم وطن شد
وز گريه به هر سو كه گذشتيم چمن شد

 [اين بيت از] طالب آملي [است]. شعراي عرب همراه ايشان بودند، به نظر من نكتهي خيلي جالبش اينجا است؛ اينكه حالا بحرالعلوم يك بيت شعر طالب آملي را بخواند، اين خيلي عجيب نيست امّا اينكه ايشان در سفر زيارتي كربلا، از نجف تعدادي شاعر با خودش همراه كرده و ميبرد، به نظر من مهم است؛ شعراي عرب گفتند كه سيّدنا! شِنوا معني هذالبيت؟ اينكه شما خوانديد، چه بود؟ ايشان برايشان شرح داد، معنا كرد برايشان كه اينكه خواندم معنايش اين است و گفت حالا شما بسازيد، و شعراي عرب شروع كردند [نظير] اين بيت را ساختن. اين قضيه را من به نظرم در كتاب مرحوم حرزالدّين ديده باشم؛ آنجا نقل ميكند كه فلان كس اينجوري گفت، فلان كس اينجوري گفت، خود بحرالعلوم هم اينجوري گفت؛ يعني عالمي مثل بحرالعلوم كه از لحاظ فقهي سرآمد است، از لحاظ معنوي [سرآمد است] -ميدانيد بحرالعلوم از لحاظ معنوي فوقالعاده است و همان جنبهي معنوي او هم شايد بود كه موجب شد همهي فقهاي بزرگ كه شاگردهاي مرحوم بهبهاني بودند، در مقابل ايشان تسليم شدند- با آن مقامات معنوي، با آن حالت عرفاني، با آن چيزهايي كه نقل ميكنند از ملاقات ايشان با حضرت و از اين چيزها، وقتي كه حركت ميكند از نجف براي سفر زيارتي پياده به كربلا، با خودش شعرا را ميبرد. اين نشاندهندهي اهمّيّت حوزهها به معقولهي شعر است. بههرحال حوزههاي علميّه اينجور بودند. در خود قم مرحوم آقاي صدر يك شاعر برجستهاي بوده؛ اين دوبيتي كه ايشان براي مرحوم آشيخ عبدالكريم گفته كه روي سنگ قبر مرحوم حاج شيخ نوشته شده و نقر(۱) شده، خيلي دو بيت برجسته و عالي است كه دو سه بيت است كه مادّه تاريخ مرحوم حاج شيخ را هم ايشان در آن گنجانده.

 به هر حال شعر يكي از مقولاتي است كه حوزههاي علميّه به آن ميپرداختند، به جا هم هست، يعني هيچ منافاتي با علميّت و با فضل و مانند اينها ندارد؛ شاعر بودن و شاعر خوب بودن نه با فقاهت منافات دارد، نه با فلسفه و فيلسوف بودن منافات دارد، با هيچ يك از اين مقولات مهمّي كه ما در حوزهها داريم، منافاتي ندارد. مرحوم حاج شيخ محمّدحسين اصفهاني غزل ميگويد، قصيده ميگويد، عربي ميگويد، فارسي ميگويد، مرحوم سيّد محمدسعيد حبّوبي كه از مراجع عربِ نجف و معاصر با مرحوم آخوند و مانند اينها بوده؛ ايشان يك ديوان قطور دارد و من ديوان ايشان را دارم. شعرهاي عجيبي در آن است؛ شعرهاي عاشقانه، غزليّات به شكل عربي، چون عربها غزل را به شكل فارسي معمول ما ندارند امّا انواع گوناگون ديگري از غزليّات اينها دارند. مرحوم سيّد محمّد سعيد حبّوبي هم فقيه بوده، هم مجاهد بوده، جزو كساني است كه با انگليسها جنگيده ايشان و هم درعينحال شاعر بوده. امام بزرگوار خودمان هم آخرين نمونهاي است كه جلوي چشم ما است كه ايشان هم آن غزليّات عاشقانه را -كه البتّه معناي عرفاني دارد، امّا ظاهر غزليّات اينجوري است- دارند. بنابراين شعر مقولهي مهمّي است و خوب است كه در حوزه دنبال بشود. يك مايهي تنفّسي است براي آن فضاي علمي متراكمي كه در حوزه وجود دارد؛ چون فضاي علمي در حوزه خيلي متراكم است و با دانشگاهها فرق دارد. كاملاً فضا علمي است؛ مثل يك اتاق دربسته است. و گاهي اين رايحهي عطر شعر بلند بشود در اين فضا؛ به نظر من چيز مطلوبي است. بحمدالله استعدادهاي خوبي هم هستند؛ حالا آقاياني كه اينجا تشريف دارند و آن خانم كه شعر خواندند، خيلي خوب بود. بعضيهاي ديگر هم من از حوزه ميشناسم كه شعراي خوبي هستند و چون تفكّرشان هم تفكّر اسلاميِ منبعث از منابع و مبادي درست ديني است، لذا شعرشان هم ميتواند بسيار مفيد باشد. اين كار، كار بسيار خوبي است منتها قانع نشويد به كم؛ يعني برويد سراغ سطوح بالاتر.

 در نجف شعرايي كه از علما بودند و شاعر بودند كه كم هم نيستند، گاهي شعرهايشان در سطح جهاني مطرح ميشد. آن شاعر معروف لبناني ساكن آمريكا، يك شاعر معروفي است كه الان اسمش [يادم نيست(۲)] شعر معروفي دارد كه اسم شعرش «الطلاسم» است و آن كلمهي ترجيعش -البتّه ترجيعبند به معناي مصطلح ما نيست- «لست ادري» است. اين را مرحوم سيّد رضاي هندي جواب داده: انا ادري؛ آن شعر پخش شد در دنياي عرب و همه شناختند و دانستند. يعني شعراي برجستهاي بودند علماي نجف. خود مرحوم شاه محمّدرضاي مظفّر كه كتاب علمي ايشان در حوزه كتاب درسي است و ميخوانند، شاعر است، يك شاعر حسابي است، شاعر خوبي است كه با جمع شعرا در نجف مأنوس بودند، مشغول بودند. عليايّحال شعر چيز خوبي است و حوزه بحمدالله اين استعداد را دارد و هرچه هم بيشتر بتوانيد تربيت كنيد؛ البتّه به شرطي كه وقت درس و بحث را نگيرد؛ يعني جوري نباشد كه آقايان وقتشان بيشتر صرف شعر بشود.
انشاءالله كه موفّق و مؤيّد باشيد.

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



روز دانشجو
نوشته شده در ۱۷ آذر ۱۳۹۴
ساعت : ۱۰:۰۷:۴۹
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

روز دانشجو


بعد از كودتاى 28 مرداد 1332، رژيم وابسته پهلوى كه توانسته بود با كمك اربابان امريكايى بر اريكه قدرت باز گردد، درصدد برآمد تا پايه هاى حكومت خود را تثبيت كند، اما غافل از اينكه مقاومت مردم بطور كامل از بين نرفته و ايران در اولين فرصت خشم و انزجار خويش را نشان خواهد داد.


نيكسون معاون رئيس جمهور امريكا در سال 1332، راهى ايران گرديد. در حقيقت او مى آمد تا نتيجه سرمايه گذارى بيست و يك ميليون دلارى را كه سازمان جاسوسى امريكا سياه در راه كودتا و سرنگونى دولت مصدق هزينه كرده بود، از نزديك مشاهده كند. ملت در حال افسردگى و از نفاق و تفرقه اى كه استبداد توانسته بود در ميان او ايجاد كند، ناراحت بود.
رهبرى نهضت مقاومت، قصد رساندن صداى اعتراض مردم را به گوش جهانيان داشت و تلاش لندن و واشنگتن را كه مى خواست با مشروع جلوه دادن رژيم كودتا، امتيازات مورد نظر خود را در محيط آرام بدست آورد، خنثى كند. اجراى اين برنامه به عهده كميته هماهنگى دانشگاه تهران واگذار شده بود.


تظاهرات دانشجويان دانشگاه تهران، به عنوان اعتراض به ورود دنيس رايت، كاردار جديد سفارت انگليس در ايران، از روز 14 آذر 1332، آ‎غاز گرديد. دانشجويان دانشكده هاى حقوق و علوم سياسى، علوم دندان پزشكى، فنى، پزشكى، داروسازى در دانشكده هاى خود تظاهرات پرشورى عليه رژيم كودتا برپا كردند. رژيم پهلوى كه به خوبى از خشم ملت و خصوصا دانشجويان نسبت به خود و اربابان امريكا از پيش آگاه بود، با تمام قوا متوجه دانشگاه شد.


روز 15 آذر تظاهرات به خارج از دانشگاه كشيده شد و ماموران انتظامى، در زد و خورد با دانشجويان، شمارى را مجروح و گروهى را دستگير و زندانى كردند. صبح روز 16 آذر 1332، گارد تا دندان مسلح رژيم پهلوى براى اولين بار وارد صحن دانشگاه شد تا فرياد مخالفان را در گلو خفه كند.
در يكى از كلاسهاى درس دانشكده فنى، چند تن از دانشجويان در اعتراض به حضور ماموران گارد رژيم شاه در صحن دانشگاه، آنها را به مسخره مى گيرند و همين بهانه كافى بود تا وارد كلاس درس شوند و با ايجاد جو رعب و وحشت، محيط را براى بهره بردارى و گرفتن زهر چشم دانشجويان آماده سازند. ماموران گارد با حمله به دانشجويان بى پناه سه تن از آنان را به شهادت مى رسانند.


حادثه 16 آذر 1332، بعنوان يك روز (مقاومت تاريخى) در تاريخ دانشگاه تهران ثبت شد. از آن پس، همه ساله به رغم كوشش رژيم و ساواك، دانشجويان دانشگاه تهران و ديگر دانشگاههاى سراسر ايران مراسم و تظاهراتى به ياد شهيدان آن روز برپا مى كردند.


شهيد چمران در ر ابطه با حادثه 16 آذر مى گويد:
وقايع آن روز چنان در نظرم مجسم است كه گويى همه را به چشم مى بينم، صداى رگبار مسلسل در گوشم طنين مى اندازد، سكوت موحش بعد از رگبار، بدنم را مى لرزاند، آه بلند و ناله جانگداز مجروحين را در ميان اين سكوت دردناك مى شنوم. دانشكده فنى خون آلود را در آن روز و روزهاى بعد به راى العين مى بينم........
نيكسون معاون رئيس جمهور امريكا به ايران مى آيد تا نتيجه بيست و يك ميليون دلار خرج كودتا را ببيند.)
" خصوصيت بالقوه دانشجويان در اين است كه با تحرك گرايش، استنباط و فهم خود فضا را تغيير مى دهند."


شرط اصلى در تضمين امروز و فرداى دانشجو ميزان برخوردارى او از معنويات است. فارغ التحصيل دانشگاه ما بايد نسبت به كشور و ميهن خود وفادار و متعهد باشد. با رافت و عطوفت با انسان ها برخورد كند و تنها در انديشه پر كردن جيب خود نباشد و براى رسيدن به اين هدف، انس با خدا و چشيدن لذات ذكر و دعا و تضرع اجتناب ناپذير است و اين هديه بزرگ را تشكل ها و انجمن هاى اسلامى بايد به دانشجويان تقديم كنند."

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



[ ۱ ][ ۲ ][ ۳ ][ ۴ ][ ۵ ]