پیغام مدیر :
با سلام خدمت شما بازديدكننده گرامي ، خوش آمدید به سایت شهید برونسی . لطفا براي هرچه بهتر شدن مطالب وب سایت ، ما را از نظرات و پيشنهادات خود آگاه سازيد و به ما را در بهتر شدن كيفيت مطالب ياري کنید.
 
آمار
امروز : 2
ديروز : 11
افراد آنلاين : 1
همه : 7863
 
ساعت : ۰۷:۲۰:۱۲
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)
نتيجه تصويري براي اصل مهم در حل مشكل بيكاري

 

اصل مهم در حل مشكل بيكاري

به دليل فارغ‌التحصيلي خيل عظيمي از جمعيت جوان و تحصيلكرده در دهه‌ي ۹۰ به بازار كار، مي‌توان اولويت اصلي مشكلات اقتصادي كشور در دهه جاري را بيكاري دانش‌آموختگان دانشگاهي دانست. طبق آمارهاي رسمي اگرچه نرخ بيكاري در كل كشور وضعيت وخيمي ندارد اما آنچه نگران كننده است، تركيب بيكاران است بطوريكه درصد بيكاران داراي مدرك دانشگاهي به بيش از بيست درصد رسيده است.

* مواردي كه در سياست هاي كلي اشتغال بر آن تأكيد شده است
سياست‌هاي كلي اشتغال كه در تيرماه ۱۳۹۰ ابلاغ شد، درصدد بود قبل از بحراني شدن اوضاع بيكاري در كشور بسترهاي لازم از جهت اسناد بالادستي را در اين حوزه تأمين نمايد. در اين سياست‌ها مجموعه‌اي از تدابير در جهت ايجاد اشتغال پايدار در كشور و حل معضل بيكاري از ابعاد مختلف مورد توجه و تأكيد بوده است.

از يكسو تلاش شده است تا سياست كلي در جهت حل مشكلات ساختاري بازار كار و اشتغال در كشور قرار گيرد، چنانچه بندهاي چهارم تا هشتم بدان پرداخته و آن را از طريق اصلاح نظام اطلاعات بازار كار، بهبود محيط كسب‌وكار، توجه به تعاملات بين‌المللي در جذب فن‌آوري، سرمايه و... و درنهايت ثبات‌بخشي به سياست‌گذاري اقتصادي دولت در جهت حمايت از اشتغال ببيند و از سوي ديگر افق‌هاي اشتغال در دهه‌هاي آينده از منظر اقتصاد دانش‌بنيان مدنظر قرار گرفته است(بند سوم و دهم) چراكه پيش‌بيني مي‌شود تحولات بازارهاي كار و اشتغال در دنيا همانند دهه‌هاي اخير در دهه‌هاي آتي نيز در زمينه‌هاي دانش‌بنيان شتاب گيرد؛ ضمن اينكه حمايت از نيروي كار در اين سياست‌ها در قالب عدالتي فرآيندي مدنظر بوده است تا اولاً از جهت خُردي نيروي كار موجود در قالب افزايش توانمندي‌ها در جهت دسترسي به اشتغال پايدار پشتيباني گردد(بند۱۱) و دستمزدها متناسب با بهره‌وري نيروي كار تنظيم شود(بند ۱۳) و ثانياً از جهت كلان گام‌هايي در جهت ايجاد توازن در ايجاد اشتغال در كشور و رفع مشكلات مناطق داراي نرخ‌هاي بيكاري بالا برداشته شود. (بند ۱۲)

آنچه در اين ميان شايان توجه است، امعان نظر و تأكيد اين سياست‌ها بر يكي از حلقه‌هاي مفقودي سياست‌گذاري در بازار كار و اشتغال كشور در اولين بند از سياست ابلاغي است. آنچه معمولاً اقتصاددانان و صاحب‌نظران بازار كار در آسيب‌شناسي و ارائه پيشنهادات سياستي در ايجاد اشتغال و اصلاح اين حوزه مطرح مي‌كنند بيشتر بر اصلاح محيط كسب‌وكار و ايجاد ظرفيت‌هاي جديد با سرمايه‌گذاري‌ و ورود فن‌آوري و... استوار است و معمولاً با غفلت از اين موضوع همراه است كه بخشي از مشكلات ساختاري در حوزه كار و اشتغال در كشور ما فرهنگي است كه بدون اصلاح آن ممكن است ساير سياست‌گذاري‌ها نيز به نتيجه مطلوب نرسد.

فرهنگ كار و توليد و آنچه امروزه به‌عنوان يكي از كليدهاي حل معضل بيكاري در دنيا بدان توجه مي‌شود يعني كارآفريني از يك‌سو و فرهنگ مصرف و استفاده از توليدات داخلي از سوي ديگر كه به‌صورت مكمل مي‌توانند نتايج عميقي بر بازار كار و فضاي توليدي كشور بگذارند، به‌صورت برجسته و در صدر سياست‌هاي كلي اشتغال مورد تأكيد قرار گرفته است.

* جايگاه و اهميت كار در فرهنگ اسلامي
اين فرهنگ چنانچه بر پايه لايه‌هاي عميق اعتقادي و ارزش‌هاي ديني استوار شود مي‌تواند اثرات شگرفي نه‌تنها بر حوزه كار و توليد بلكه بر كل اقتصاد ايران داشته باشد. چنانچه كار از منظر اسلامي و مبتني بر ارزش‌هاي ديني تحقق رسالت انسان در زندگي دنيوي و انجام مسئوليت الهي خويش است. خداوند متعال در مقابل نعمت‌هاي الهي و استعدادهايي كه به‌طور خاص به انسان داده است، وظايفي را بر دوش او گذارده كه تنها راه تحقق اين تكاليف و مسئوليت‌هاي الهي انسان در اين كره خاكي، كار و فعاليت است.

برخلاف تصور رايج در غرب، در ديدگاه اسلامي عنصر كار، بدِ لاجرم نيست كه تنها زماني كه نيازمندي به درآمد احساس شود، لازم گردد. بلكه تنها راه تحقق وظيفه و نقش آدمي در حيات (خليفة اللهي)، كار فكري و بدني است. بدون كار، وجود انسان مفيد نخواهد بود؛ چراكه بيكار با جهان اطراف خود ارتباط، تعامل و پيوند برقرار نمي‌كند و نقش و وظيفه او بدون كار تحقق نمي‌يابد. در اين ديدگاه كار را مي‌توان اداي حقي دانست كه اجتماع بر گردن انسان دارد؛ چراكه يك فرد هر چه را كه مصرف مي‌كند، محصول كار ديگران بوده و در اثر تعامل و تشريك‌مساعي با ساير انسان‌ها شكل‌گرفته است؛ لذا به هر بهانه‌اي كه بخواهد از زير بار كار شانه خالي كند، سنگيني بار او بر دوش ديگران قرار خواهد گرفت، بدون اينكه او نيز كوچك‌ترين سنگيني از ديگران بر دوش گرفته باشد۱. بنابراين «نفس كار يك وظيفه است و بيكارى ممنوع و خلاف وظيفه شمرده مى‌شود.»۲ اگرچه معمولاً‌ سرمايه و سرمايه‌گذاري را عامل پيشرفت مي‌دانند ولي «اگر همه سرمايه‌هاي عالم را هم جمع كنند، چنانچه عنصر كار در كنار آن نباشد، همه نيازهاي انسان بر زمين مي‌ماند. پول را نه مي‌شود خورد، نه مي‌شود پوشيد، نه مي‌شود استفاده كرد. آن چيزي كه از ثروت انسان‌ها و نعمت‌هاي روي زمين، نيازهاي انسان را تأمين مي‌كند، عنصر كار است»۳.

در فرهنگ ديني، اسلام استقلال، عزت و اقتدار اجتماع مسلمين را اصل مي‌داند و در مقابل از همه امور و مسائلي كه به نحوي به اين عزتمندي لطمه زده و مسلمانان را وابسته و زيردست ديگران نمايد، مانند غلبه سستي و تنبلي در زمينه كار و فعاليت دستور به پرهيز داده است. همان‌طور كه در عرصه فردي انساني كه كار مي‌كند، در تأمين احتياجات خود به ديگران به‌صورت يك‌طرفه وابسته نيست و به‌راحتي مي‌تواند از طريق مبادله حاصل كارش، نيازهاي مختلف خود را برطرف نمايد، در عرصه اجتماعي نيز تا وقتي‌كه هر قوم، گروه يا ملّت اهل كار و تلاش باشند، براي تأمين نيازهاي خود به ديگران وابستگي يك‌طرفه نخواهند داشت؛ لذا «عزت ملتى كه داراى استقلال است، جز به‌وسيله‌ي كار به دست نخواهد آمد»۴.

ازاين‌جهت است كه در فرهنگ ديني ما كار عبادت شمرده شده است و لذا اگر عموم جامعه به كار به‌عنوان يك عبادت بنگرند، در اين صورت وضعيت آن اجتماع ازنظر پيشرفت اقتصادي دگرگون خواهد شد.۵

* چه بايد كرد؟
آنچه اشاره شد تنها پاره‌اي از تفاوت‌هاي نگرشي فرهنگ اسلامي به كار و فعاليت اقتصادي است و لازم است نقشه مفهومي گسترده آن مطابق با بند اول سياست‌هاي كلي اشتغال استخراج و با بهره‌گيري از نظام آموزشي و تبليغي كشور به‌صورت اثرگذار و عميق ترويج گردد و در اين ميان نقش آموزش‌وپرورش و صداوسيما در ترويج فرهنگ كار و توليد مبتني بر ارزش‌‌هاي اسلامي و ملي متمايز است.

در سند تحول آموزش‌وپرورش با عنايت به اهميت موضوع يكي از اهداف كلان ساحت تربيت اقتصادي و حرفه‌اي تعريف شده و در آن از نظام تعليم و تربيت خواسته شده است كه نسل آينده‌ساز كشور را به‌گونه‌اي تربيت كند كه: «با درك مفاهيم اقتصادي در چارچوب نظام معيار اسلامي از طريق كار و تلاش و روحيه انقلابي و جهادي، كارآفريني، قناعت و انضباط مالي، مصرف بهينه و دوري از اسراف و تبذير و با رعايت وجدان، عدالت و انصاف در روابط با ديگران در فعاليت‌هاي اقتصادي در مقياس خانوادگي، ملي و جهاني مشاركت مي‌نمايند» همچنين: «داراي حداقل يك مهارت مفيد براي تأمين معاش حلال باشند به‌گونه‌اي كه در صورت جدايي از نظام رسمي تعليم و تربيت در هر مرحله، توانايي تأمين زندگي خود و اداره خانواده را داشته باشند»

پياده‌سازي اين هدف كه منطبق بر مطالب پيش‌گفته است ايجاب مي‌كند كه تغييري بنيادين نيز در محتواي آموزشي نظام تربيت رسمي و نيز محتواي برنامه‌هاي رسانه‌اي در نظام تربيت غيررسمي داده شود تا اينكه نسلي تربيت گردد كه در چارچوب نظام معيار اسلامي به عنصر كار و تلاش بنگرد و با لحاظ عقايد، اخلاقيات و احكام اقتصادي ديني، مشاركتي سازنده در فعاليت‌هاي اقتصادي داشته باشد؛ ضمن اينكه درمجموع حرفه‌‌اي بياموزد و يا به‌عنوان يك عنصر كارآفرين در نظام اقتصادي كشور خلق ارزش نمايد.

چنين محتوايي براي ديگر اقشار جامعه كه از تربيت عمومي رسمي نيز گذشته‌اند مي‌تواند در قالب‌هاي مختلفي به‌صورت غيررسمي ارائه شود به شرطي كه اهميت و ضرورت آن و نيز اثرگذاري‌اش بر نتايج فعاليت‌ها احساس شود. براي مثال در دوره‌هاي ضمن خدمت كاركنان دستگاه‌هاي مختلف چنين مؤلفه‌هاي فرهنگ اقتصادي گنجانده شده و محتواي جذابي براي آن تدارك شود، در برنامه‌سازي رسانه‌ ملي بر اين عناصر تأكيد گردد و تقديري شايسته از فعالين عرصه فرهنگ‌سازي كار، توليد و كارآفريني در كشور به عمل آيد.

انتظار مي‌رود بر اساس اين بند از سياست‌هاي كلي اشتغال، طراحي مناسبي متناسب با مخاطبين مختلف صورت گرفته و در قالب ابزارهاي مختلف فرهنگي‌ اثرگذار به‌سرعت اجرايي گردد.

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۱:۱۷:۱۶
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

 

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي رهبر انقلاب اسلامي طي حكمي، با تنفيذ رأي ملت ايران در انتخابات، جناب حجت‌الاسلام آقاي دكتر حسن روحاني را به عنوان رياست جمهوري اسلامي ايران منصوب كردند.
به همين مناسبت پايگاه اطلاع‌رساني boronsi.bigsite.ir در متن پيشِ‌رو كليدواژه‌هاي اصلي اين حكم تنفيذ را مرور ميكند:


http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif وحدت ملي
در صحبتهاي آقاي رئيس‌جمهور هم بود، بنده تأييد ميكنم كه انسجام ملّي را بايد حفظ كرد، اتّحاد ملّي را بايد حفظ كرد. . اين منافاتي ندارد با اينكه يك مخالفي هم در يك بخشي مخالفت خودش را ابراز كند... كشور را دوقطبي نبايد كرد، مردم را به دو دسته نبايد تقسيم كرد؛ آن حالتي كه در سال ۵۹ متأسّفانه از ناحيه‌ي رئيس‌جمهور آن ‌روز اتّفاق افتاد كه مردم را به دو دسته‌ي موافق و مخالف تقسيم كرده بودند كه چيز خطرناكي است. ۹۶/۰۳/۲۲

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif صراط مستقيم انقلاب اسلامي

«تغيير جهتگيري‌ها و منحرف شدن از راه اصلي - كه هويت اصلي هر انقلابي به آن جهتگيري‌هاست و در واقع، سيرت انقلابها همين جهتگيري‌هاي اصلي است - بكلي راه را عوض ميكند و اين انقلاب به هدفهاي خود نميرسد... تغيير جهتگيري‌ها تدريجي است، نامحسوس است.... اول با زاويه‌هاي خيلي كوچكتر، اين تغيير شروع ميشود؛ هرچه ادامه پيدا ميكند، فاصله‌ي راه اصلي - كه صراط مستقيم است - با اين انحراف، روزبه‌روز بيشتر ميشود.» ۱۳۸۶/۰۳/۱۴

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif صراحت نسبت به ارزشها و مباني انقلاب اسلامي
«به نظر من كاري كه علي‌العجاله بايد كرد اين است كه در اتّخاذ مواضع انقلابي، بايد صراحت داشت؛ يعني رودربايستي نكنيم. مواضع انقلابي را، مباني امام بزرگوار را صريح بيان كنيم، خجالت نكشيم، رودربايستي نكنيم، ترس نداشته باشيم و بدانيم كه «وَ للهِ‌ جُنودُ السَّمٰواتِ وَ الاَرضِ وَ كانَ اللهُ عَزيزًا حَكيمًا»» ٩٤/۰٦/۰٤


http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif جانب‌داري از محرومان مستضعف
به رئيس‌جمهور محترم و همه‌ي كساني كه در دولت آينده شركت خواهند داشت سفارش و تأكيد ميكنم كه كار و تلاش پرانگيزه و انديشيده و جوانانه را براي برطرف كردن مشكلات كشور در پيش گيرند و لحظه‌ئي از اين خط مستقيم غفلت نكنند. رعايت قشرهاي ضعيف، توجه به روستاها و مناطق فقير، در نظر گرفتن اولويتها، برخورد با فساد و با آسيبهاي اجتماعي، بايد در صدر برنامه‌ها قرار گيرد. ۹۶/۰۲/۳۰

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif عدالت اسلامي 
«تكليف الهي ما و مقتضاي عدالت اسلامي اين است كه همه‌ي افراد جامعه - از هر قشري - برخورداريهاي لازم و مناسب شأن انساني يك مؤمن را داشته باشند و تبعيضها و بهره‌منديهاي ناحقي كه در جوامع فاسد دنيا وجود دارد و در جامعه‌ي قبل از انقلاب ما نيز به بدترين شكل وجود داشت و هنوز بقاياي آن بكلي از بين نرفته است، برچيده شود.» ۱۳۶۸/۰۴/۰۵

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif عزت ملي
«حفظ عزّت ملّي در مذاكرات بين‌المللي، در رفت‌وآمدها، زير بار زور نرفتن، عزّت ملّي را حفظ كردن، يكي از عوامل اقتدار كشور است.» ۹۵/۱۰/۱۹

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif زياده‌خواهي‌هاي استكبار 
«قدرتهاي مستكبر دنيا - يعني قدرتهاي غربي، قدرت آمريكا، قدرت صهيونيستها - حد يقف ندارند؛ ميخواهند بر همه‌ي دنيا، بر همه‌ي منابع مالي عالم، بر همه‌ي نيروهاي انساني تسلط پيدا كنند. خب، تقصير ملتها چيست؟ چرا بايد ملتها تحمل كنند؟» ۹۰/۰۲/۰۳

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif خصلت مردمي نظام اسلامي
«اسلام‌گرايي در نظام اسلامي، از مردم‌گرايي جدا نيست. مردم‌گرايي در نظام اسلامي، ريشه اسلامي دارد. وقتي ما ميگوييم «نظام اسلامي»، امكان ندارد كه مردم ناديده گرفته شوند. پايه و اساسِ حقّ مردم در اين انتخاب، خود اسلام است.» ۸۰/۰۳/۱۴

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif اقتصاد مقاومتي
«اقتصاد مقاومتي به معناي رياضت اقتصادي نيست، به معناي در لاك خود رفتن نيست... ما بايد بتوانيم يك اقتصادي را در كشور به‌وجود بياوريم كه در مقابل بحرانها و جزرومدهاي بين‌المللي مقاوم باشد، آسيب نبيند؛ اين لازم است.» 
۹۲/۰۶/۰۶

http://farsi.khamenei.ir/themes/fa_def/images/home/rect-1-n.gif توليد و اشتغال
«وقتي توليد داخلي خوابيد... جوان ما بيكار ميشود، اشتغال ما كم ميشود، ركود بر كشور حاكم ميشود، وضع زندگي و معيشت مردم دشوار ميشود. اينها را كه ديگر از طريق ارتباط با آمريكا و با اروپا نميشود حل كرد، اينها را خودمان بايد حل بكنيم.»

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۰:۲۱:۱۱
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي  شهرستان بهار (قشر كارگري) طي پيامي به شهادت رسيدن آيت الله شيخ نمر باقر النمر را تسليت گفت:

خبر دردآور و اندوهناك شهادت علامه "شيخ باقر النمر"، رهبر شيعيان عربستان، به دست رژيم سفاك و دژخيم آل سعود، دل و جان مسلمانان و شيعيان جهان را در غم و اندوه فرو برد.

اين عالم جليل القدر و اين مجاهد نستوه، پس از مرارت هاي فراوان و فشار و رنج اسارت و شكنجه در زندان هاي مخوف رژيم ستمگر آل سعود، جان خويش را در راه عزت و شرف اسلامي و انساني و تعالي كلمه طيبه توحيد و اقامه قسط و داد فدا كرده و صفحه زرين و افتخار آفرين ديگري را بر تاريخ مشعشع جهادي شيعه جعفري اضافه نمود.

جنايت اعدام اين روحاني بصير به لطف خدا، شليك نهايي و تير خلاصي بود كه رژيم خون آشام آل سعود را به تاريك خانه ابدي تاريخ خواهد فرستاد و ايشان را با اشقياء عالَم محشور خواهد نمود و سرزمين مطهر وحي از لوث وجود پليدشان پاك خواهد گرديد.

جريان خون مطهر شيخ نمر، موجي را برخواهد افراشت و طوفاني را به پا خواهد كرد كه جز با سرنگوني اين نماد حقيقي شيطان در منطقه، آرام نخواهد گرفت و ترديدي نيست اضمحلال و نابودي اين رژيم شيطاني، به محو شدن تروريسم داعشي و تكفيري منجر مي شود و عالم اسلام را از اين مصيبت فراگير نجات خواهد بخشيد.

اينجانب، شهادت اين عالم برجسته و مجاهد را به ساحت مقدس حضرت بقيه الله الاعظم (عج)، مقام معظم رهبري (مدظله العالي)، مراجع معظم تقليد، امت اسلامي و به ويژه خانواده، بستگان و نزديكان اين فقيد سعيد، تسليت مي گويم و از درگان ايزد يكتا خواهانم تا اين شهيد مجاهد با انبياء و اولياء و شهداي كربلا محشو فرمايد.

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي قشر كارگري (شهرستان بهار)

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۷:۵۹:۲۰
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

بيانات در ديدار مسئولان نظام و ميهمانان كنفرانس وحدت اسلامى‌

به‌مناسبت سالروز ولادت پيامبر اكرم و امام جعفر صادق صلوات‌الله‌عليهما؛ در حسينيه‌ي امام خميني رحمه‌الله

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحيم‌
و الحمد لله ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام علي سيّدنا محمّد و آله الطّاهرين.

 تبريك عرض ميكنم به شما حضّار گرامي و عزيز، مسئولين كشور، ميهمانان مجمع وحدت اسلامي و سفراي محترم كشورهاي اسلامي كه در جلسه حضور داريد، ولادت باسعادت پيامبر مكرّم اسلام و فرزند بزرگوارش امام صادق (عليه‌السّلام) را؛ همچنين تبريك عرض ميكنم به همه‌ي ملّت ايران و همه‌ي امّت اسلامي، و به همه‌ي آزادگان عالم و آن كساني كه براي فضيلت و اخلاق و تلاش و جهاد در راه فضيلت و اخلاق ارزش قائلند.

 ولادت پيغمبر اكرم (صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلّم) و همچنين بعثت آن بزرگوار، روحي بود كه در كالبد دنياي مرده‌ي آن روز دميده شد. آن دنيا بظاهر زنده بود؛ حكومتها، سلطنت‌ها، تلاشها، فعّاليّتها برقرار بود، امّا در آن دنيا مرگ انسانيّت بود، مرگ فضيلت بود. آنچه بود جفا بود، ظلم بود، تبعيض بود، قساوت بود؛ فضيلت‌ها مرده بود و رسول اكرم، خودش و دعوتش در آن دنيا روحي دميدند. اينكه عرض ميكنيم دعوتش و خودش، چون خود پيغمبر هم تجسّم اسلام بود. از همسر مكرّم پيغمبر اسلام نقل شده است كه گفت «كانَ خُلقُهُ القُرآن»؛(۲) قرآن مجسّم بود. پيغمبر و دينش در آن دنياي مرده روحي دميدند. اِستَجيبوا للهِ‌ وَ لِلرَّسولِ اِذا دَعاكُم لِما يُحييكُم؛(۳) حيات بود آنچه او آورد براي آن مردم و دنياي ظلماني و مرگ‌زده و آفت‌زده.

 من و شما امروز اين مراسم را گرامي ميداريم. خب، گرامي داشتن با زبان و با نشستن دُور هم كار پسنديده‌اي است امّا اين، آن چيزي نيست كه از من و شما مدّعيان پيروي از اسلام و پيغمبر متوقَّع است؛ اين كافي نيست. ما هم بايد در صدد آن باشيم كه در دنياي مرده‌ي امروز و در دنياي آفت‌زده‌ي امروز روحي بدميم. امروز هم دنيا دچار ظلم است، دچار قساوت است، دچار تبعيض است. امروز هم مرگ فضيلت، عزاي بزرگ آدميان است. فضيلت‌ها به‌وسيله‌ي ابزارهاي قدرتهاي مادّي سركوب ميشوند؛ عدالت سركوب ميشود؛ انسانيّت و اخلاق سركوب ميشود؛ خون انسانها به دست قدرتمندانِ بي‌محابا بر زمين جاري ميشود؛ ملّتهايي به‌خاطر غارت‌زده بودن به‌وسيله‌ي قدرتها، از گرسنگي جان ميدهند. اين وضع امروز دنيا است. اين هم مثل همان جاهليّت دوران قبل از ظهور اسلام است؛ اين هم جاهليّت است.

 امروز، وظيفه‌ي امّت اسلامي تنها اين نيست كه به يادبود ولادت پيغمبر يا بعثت پيغمبر جشن برپا كند؛ اين كار كوچك و كمي است نسبت به آنچه وظيفه‌ي او است. دنياي اسلام امروز وظيفه دارد مثل خود اسلام و مثل خود پيغمبر، روحي در اين دنيا بدمد، فضاي جديدي ايجاد كند، راه تازه‌اي را باز كند. ما به اين پديده‌اي كه در انتظار آن هستيم ميگوييم «تمدّن نوين اسلامي». ما بايد دنبال تمدّن نوين اسلامي باشيم براي بشريّت؛ اين تفاوت اساسي دارد با آنچه قدرتها درباره‌ي بشريّت فكر ميكنند و عمل ميكنند؛ اين به‌معناي تصرّف سرزمين‌ها نيست؛ اين به‌معناي تجاوز به حقوق ملّتها نيست؛ اين به‌معناي تحميل اخلاق و فرهنگ خود بر ديگر ملّتها نيست؛ اين به‌معناي عرضه كردن هديّه‌ي الهي به ملّتها است، تا ملّتها با اختيار خود، با انتخاب خود، با تشخيص خود راه درست را انتخاب كنند. راهي كه امروز قدرتهاي جهان ملّتها را به آن راه كشانده‌اند، راه غلط و راه گمراهي است. اين وظيفه‌ي امروز ما است.

 يك روزي مردم اروپا با استفاده از دانش مسلمين و فلسفه‌ي مسلمين توانستند از اين دانش و فلسفه استفاده كنند و يك تمدّني را براي خودشان شالوده‌ريزي كنند. اين تمدّن البتّه تمدّن مادّي بود. از قرن شانزدهم و هفدهم ميلادي اروپايي‌ها شروع كردند به شالوده‌ريزي يك تمدّن جديد، و چون مادّي بود از ابزارهاي گوناگون بي‌محابا استفاده كردند؛ [از طرفي‌] به سمت استعمار رفتند، به سمت مغلوب كردن ملّتها رفتند، به سمت غارت كردن ثروت ملّتها رفتند؛ از يك طرف هم خودشان را در درون تقويت كردند با علم و با فنّاوري و با تجربه، و اين تمدّن را بر عالم بشريّت حاكم كردند. اين كاري بوده است كه اروپايي‌ها در طول چهار پنج قرن انجام دادند. اين تمدّني كه آنها به دنيا عرضه كردند، جلوه‌هاي زيبايي از فنّاوري و سرعت و سهولت و ابزارهاي زندگي را در اختيار مردم گذاشت امّا خوشبختي انسانها را تأمين نكرد، عدالت را برقرار نكرد؛ بعكس، بر فرق عدالت كوبيد، ملّتهايي را اسير كرد، ملّتهايي را فقير كرد، ملّتهايي را تحقير كرد؛ در درون خود هم دچار تضادها شد، از لحاظ اخلاقي فاسد شدند، از لحاظ معنوي پوك و پوچ شدند. امروز خود غربي‌ها به اين معنا گواهي ميدهند. يك سياستمدار برجسته‌ي غربي به من گفت دنياي ما دنياي پوچ و پوكي است و اين را حس ميكنيم. راست ميگويد؛ اين تمدّن ظاهر پُرزرق‌وبرقي داشت امّا باطن خطرناكي براي بشريّت داشت. امروز تضادهاي تمدّن غربي خود را دارد نشان ميدهد؛ در آمريكا يك‌جور، در اروپا يك‌جور، در مناطق تحت سلطه‌ي اينها در سراسر دنيا هم يك‌جور.

 امروز نوبت ما است، امروز نوبت اسلام است. وَ تِلكَ الاَيّامُ نُداوِلُها بَينَ النّاس؛(۴) امروز نوبت مسلمين است كه با همّت خود، تمدّن نوين اسلامي را شالوده‌ريزي كنند. همچنان‌كه اروپايي‌ها آن‌روز از دانش مسلمين استفاده كردند، از تجربه‌ي مسلمين استفاده كردند، از فلسفه‌ي مسلمين استفاده كردند، ما [هم] امروز از دانش جهان استفاده ميكنيم، از ابزارهاي موجود جهاني استفاده ميكنيم براي برپا كردن تمدّن اسلامي، منتها با روح اسلامي و با روح معنويّت. اين وظيفه‌ي امروز ما است.

 اين عمدتاً خطاب به علماي دين و روشنفكران راستين است. بنده ديگر چندان اميدي به سياستمدارها ندارم. قبلها تصوّر ميشد كه سياستمداران دنياي اسلام در اين راه بتوانند كمك كنند، [امّا] متأسّفانه اين اميد ضعيف شده است. امروز اميد ما به علماي دين در سراسر دنياي اسلام و به روشنفكران راستين [است‌] كه غرب را قبله‌ي خودشان ندانند؛ اميد به آنها است و اين ممكن است. نگويند اين كار، شدني نيست؛ اين كار شدني است، اين كار عملي است. دنياي اسلام ابزارهاي فراواني دارد: ما جمعيّت خوبي داريم، سرزمين‌هاي خوبي داريم، موقعيّت جغرافيايي برجسته‌اي داريم، منابع طبيعي بسياري در دنياي اسلام داريم. نيروهاي انساني بااستعداد و برجسته‌اي در دنياي اسلام داريم كه اگر اينها را با تعاليم اسلام مستقل بار بياوريم، ميتوانند آفرينش‌هاي هنرمندانه‌ي خودشان را در عرصه‌ي علم، در عرصه‌ي سياست، در عرصه‌ي فنّاوري و در عرصه‌هاي گوناگون اجتماعي نشان بدهند و ارائه بدهند.

 جمهوري اسلامي يك نمونه است، يك منطقه‌ي آزمايش و يك آزمون است براي دنياي اسلام. ما قبل از اينكه اسلام بر اين كشور حاكم بشود، يك ملّت به‌تمام‌معنا عقب‌افتاده بوديم، وابسته بوديم؛ از لحاظ علمي عقب‌افتاده، از لحاظ سياسي عقب‌افتاده، از لحاظ اجتماعي عقب‌افتاده، در دنياي سياست منزوي. امروز پيشرفتهاي جمهوري اسلامي، دشمنان ما را هم وادار به اعتراف كرده است؛ امروز تقريباً بعد از گذشت ۳۵ سال از پيروزي انقلاب اسلامي، ما در رتبه‌ي علمي، در رتبه‌ي فنّاوري، در بسياري از دانشهاي نوين دنيا، در رديف كشورهاي پيشرفته قرار داريم. گزارشهايي كه واقعيّت و حقّانيّت آنها اثبات شده است، به ما ميگويد ما در يك‌جا رتبه‌ي هفتم هستيم، در يك‌جا رتبه‌ي ششم هستيم، در يك‌جا رتبه‌ي پنجم هستيم. ملّت ايران به بركت اسلام توانست هويّت خود و شخصيّت خود را نشان بدهد؛ اين قابل تعميم است؛ شرطش اين است كه سايه‌ي سنگين و شوم ابرقدرت‌ها بر سر كشورها نباشد؛ اين شرط اوّل است؛ البتّه هزينه دارد و هيچ كار بزرگي بي‌هزينه نيست. من در اين مجلس سنگين و مهم كه شخصيّت‌هاي مهم و بزرگي در اين مجلس حضور دارند، ميخواهم اين را بگويم كه امّت اسلامي با يك تلاش مجاهدانه و مجدّانه ميتواند تمدّن اسلاميِ باب اين دوران را طرّاحي كند، شالوده‌ريزي كند، به ثمر برساند و آن را در مقابل بشريّت قرار بدهد.

 ما بِزور هيچ‌كس را به اسلام دعوت نميكنيم؛ ما بِزور هيچ كشوري را تحت سلطه‌ي دنياي اسلام قرار نميدهيم؛ ما مثل اروپايي‌ها عمل نميكنيم؛ ما مثل آمريكا عمل نميكنيم. اروپايي‌ها راه افتادند از يك جزيره در كنار اقيانوس اطلس رفتند تا اقيانوس هند، يك كشور عظيم مثل هند را و همچنين چند كشور اطراف آن را بِزور تصرّف كردند و غارت كردند و خودشان ثروتمند شدند و آنها را به خاك سياه نشاندند؛ اين‌جوري پيش رفتند. امروز هم همان كار را با روشهاي ديگر، با شيوه‌هاي ديگر دارند در دنيا انجام ميدهند؛ با پول ديگران، با سرمايه‌ي ديگران، با ثروت ديگران، با محصول كار ديگران براي خودشان پيشرفت درست ميكنند و ظاهر خودشان را آرايش ميدهند؛ البتّه باطن دارد خراب ميشود؛ باطنشان دارد ميپوسد؛ همان‌طور كه عرض كرديم دارند پوك و پوك‌تر ميشوند. آنچه شما مسلمانها به دست بياوريد، دشمنان شما را ناخشنود خواهد كرد؛ آنچه بر شما مصيبت وارد بشود، آنها را خرسند و خوشحال خواهد كرد؛ اِن تَمسَسكُم حَسَنَةٌ تَسُؤهُم وَ اِن تُصِبكُم سَيِّئَةٌ يَفرَحوا بِها؛(۵) اين‌جوري هستند، اين [كلام‌] قرآن است. ما بايد نگاهمان به آنها نباشد و به دست آنها، به لبخند آنها، به اخم آنها نگاه نكنيم؛ راهمان را پيدا كنيم و حركت كنيم و پيش برويم؛ اين وظيفه‌ي ما و وظيفه‌ي همه در دنياي اسلام است.

 يكي از ابزارهاي دشمنان، ايجاد تفرقه است بين ما؛ من اصرار دارم بر اين موضوع تكيه كنم و تأكيد كنم. برادران، خواهران، مسلمانان دنياي اسلام، اگر اين صدا به گوش شما خواهد رسيد! آن روزي كه كلمه‌ي سنّي و شيعه در ادبيّات آمريكايي‌ها پيدا شد، ما نگران شديم؛ اهل نظر همه نگران شدند. سنّي و شيعه به آمريكا چه ارتباط دارد؟ فلان سياستمدار يهودي صهيونيست آمريكايي كه جز شرارت عليه اسلام و مسلمين از او ممكن نيست سربزند، چه‌كار دارد كه بيايد بين سنّي و شيعه در دنياي اسلام قضاوت بكند، راجع به سنّي يك چيزي بگويد، راجع به شيعه يك چيزي بگويد؟ از وقتي ادبيّات سنّي و شيعه در كلمات آمريكايي‌ها ظهور پيدا كرد، اينجا كساني كه اهل فهم و دقّت بودند نگران شدند؛ فهميدند كه يك كار جديد در شُرف انجام است و تحقّق پيدا كرد. ايجاد جنگ بين شيعه و سنّي سابقه دارد؛ انگليسي‌ها در اين كار ماهرند. ما سوابق زيادي داريم و اطّلاعات فراواني داريم از گذشته‌ي ايجاد دعوا و اختلاف و كينه بين سنّي و شيعه كه به‌وسيله‌ي عوامل انگليسي -چه در اينجا، چه در دولت عثماني سابق، چه در كشورهاي عربي- به‌وجود مي‌آمد براي اينكه اينها را به جان هم بيندازند؛ لكن نقشه‌اي كه امروز آمريكايي‌ها در اين زمينه دارند، نقشه‌ي خطرناك‌تري است؛ آيا طرف‌داري از فرقه‌اي در مقابل فرقه‌اي ديگر در درون دنياي اسلام، ما را خوشحال ميكند؟ اگر از ما طرف‌داري كردند، ما بايد خرسند بشويم؟ نه، ما بايد غصّه‌دار بشويم، ببينيم چه نقطه‌ي ضعفي در ما ديده‌اند كه ميخواهند از آن نقطه‌ي ضعف استفاده كنند و ابراز طرف‌داريِ از ما ميكنند.

 اينها با اصل اسلام مخالفند؛ آنچه واقعيّت قضيّه است [همان است كه‌] در ماجراي يازدهم سپتامبر آمريكا در نيويورك و آن قضيّه‌ي انفجار برجها، رئيس‌جمهور وقت آمريكا گفت كه جنگ صليبي است؛ او راست گفت؛ او آدم بدي بود امّا اين حرفش حرف راستي بود: دعواي بين اسلام و استكبار. البتّه او گفت مسيحيّت و [جنگ‌] صليبي، امّا دروغ ميگفت؛ مسيحي‌ها در درون دنياي اسلام با امنيّت كامل زندگي ميكردند و امروز هم در كشور ما اين‌جور است، در بعضي كشورهاي ديگر هم اين‌جور است؛ مقصودش دعواي بين قدرت استكباري و قدرتهاي مسلّط عالم با اسلام بود؛ اين درست بود؛ آن حرف حرف صادقانه‌اي بود. اين آقايان فعلي حاكم بر آمريكا كه ميگويند ما با اسلام موافقيم، با فلان فرقه‌ي اسلامي مخالفيم، با فلان فرقه مخالفيم، دروغ ميگويند؛ اينها نفاق مي‌ورزند و رياكاري ميكنند؛ اينها هم با اصل اسلام مخالفند؛ و راه را در ايجاد دعوا و جنگ بين مسلمانها پيدا كردند.

 يك روزي اين اختلاف به عنوان پان‌ايرانيسم و پان‌تركيسم و پان‌عربيسم و از اين قبيل چيزها مطرح ميشد كه خيلي كاربرد نداشت؛ امروز به نام مذهب ميخواهند اختلاف ايجاد كنند و جوانها را به جان هم بيندازند. آن‌وقت نتيجه اين ميشود كه فرقه‌هاي تروريستي مثل داعش و امثال اينها با پول وابستگان به آمريكا، با كمك سياسي آمريكا، با همراهيِ هم‌پيمانان آمريكا تولّد پيدا ميكنند و امكان نشاط پيدا ميكنند و اين فجايع را در دنياي اسلام به‌وجود مي‌آورند؛ نتيجه اين ميشود.

 اينها دروغ ميگويند اگر ميگويند ما با شيعه مخالفيم، با سنّي موافقيم؛ نخير. آيا فلسطيني‌ها شيعه‌اند يا سنّي‌اند؟ چرا با فلسطيني‌ها اين‌قدر بدند؟ چرا جنايت نسبت به فلسطيني‌ها را مطلقاً مورد تعرّض قرار نميدهند؟ غزّه چقدر كوبيده شد؟ سرزمين‌هاي كرانه‌ي باختري چقدر تحت فشار قرار گرفت و هم‌اكنون تحت فشار قرار دارد؟ آنها كه شيعه نيستند، آنها سنّي‌اند. براي آمريكايي‌ها مسئله مسئله‌ي شيعه و سنّي نيست؛ هر مسلماني كه بخواهد با اسلام، با احكام اسلامي و قوانين اسلامي زندگي كند و براي آن مجاهدت كند و در راه آن حركت كند، دشمن خود به‌حساب مي‌آورند.

 با يك سياستمدار آمريكايي مصاحبه كردند؛ مصاحبه‌گر از او ميپرسد كه دشمن آمريكا كيست؟ او در جواب ميگويد دشمن آمريكا تروريسم نيست، دشمن آمريكا مسلمانها هم نيستند، دشمن آمريكا «اسلام‌گرايي» است؛ اسلام‌گرايي. يعني مسلمان تا وقتي بي‌تفاوت راهش را بيايد و برود و انگيزه‌اي نسبت به اسلام نداشته باشد، احساس دشمني با او نميكنند؛ امّا وقتي اسلام‌گرايي به ميان آمد، پايبندي و تقيّد به اسلام و حاكميّت اسلام به ميان آمد، پايه‌ريزيِ همان تمدّن اسلامي وقتي به ميان آمد، دشمني‌ها شروع ميشود؛ راست گفته، دشمن او اسلام‌گرايي است. لذا وقتي بيداري اسلامي در دنياي اسلام رخ ميدهد، شما مي‌بينيد چقدر دستپاچه ميشوند، تلاش ميكنند، كار ميكنند بلكه ضايعش كنند، بلكه نابودش كنند؛ يك جاهايي هم موفّق ميشوند. البتّه من به شما عرض بكنم كه بيداري اسلامي نابود شدني نيست؛ بيداري اسلامي ان‌شاءالله به فضل الهي، به حول‌وقوّه‌ي الهي به اهداف خود خواهد رسيد.

 هدف آنها ايجاد جنگ داخلي بين مسلمانها است و متأسّفانه تا حدودي موفّق شده‌اند. كشورهاي اسلامي را يكي پس از ديگري دارند ويران ميكنند -سوريه را ويران ميكنند، يمن را ويران ميكنند، ليبي را ويران ميكنند- زيرساخت‌هايشان را از بين ميبرند، چرا؟ چرا ما تسليم اين توطئه بشويم؟ چرا آن چيزي كه هدف آنها است، براي ما ناشناخته باقي بماند؟ بصيرت پيدا كنيم؛ اگر ميخواهيم در اين راه موفّق بشويم، بايد بصيرت پيدا كنيم. اميرالمؤمنين (عليه‌الصّلاةوالسّلام) فرمود: اَلا وَ لا يَحمِلُ هذَا العَلَمَ اِلاّ اَهلُ البَصَرِ وَ الصَّبر؛(۶) بايد بصيرت پيدا كرد، بايد در اين راه صبور بود. وَ اِن تَصبِروا وَ تَتَّقوا لا يَضُرُّكُم كَيدُهُم شَيئًا؛(۷) اگر با بصيرت حركت كنيم و صبر كنيم و استقامت به‌خرج بدهيم اثري نميبخشد؛ امّا وقتي‌كه ما هم مثل آنها حرف بزنيم، مثل آنها كار بكنيم، آن‌وقت نتيجه اين ميشود.

 در بحرين مسلمانها را چرا اين‌جور زير فشار قرار ميدهند؟ در نيجريه چرا [براي‌] آن شيخ مصلحِ تقريبيِ مؤمن(۸) اين‌جور فاجعه‌آفريني ميكنند و حدود هزار نفر از مردم دوروبر او را به قتل ميرسانند و شش فرزند او را در دو سال به شهادت ميرسانند؟ چرا دنياي اسلام در مقابل اين فجايع ساكت ميمانَد؟ چرا دنياي اسلام بمباران شبانه‌روزي قريب به يك سال در يمن را تحمّل ميكند؟ نزديك به يك سال است -ده ماه و اندكي است- كه خانه‌ي مردم يمن، بيمارستانشان، مدرسه‌شان، جادّه‌شان، افراد بي‌گناهشان، زن و مردشان زير بمب‌ها هستند؛ چرا؟ اين به نفع دنياي اسلام است؟ سوريه يك‌جور، عراق يك‌جور. اهداف آنها اهداف خطرناكي است، اهداف آنها در اتاقهاي فكر -به قول خودشان- طرّاحي ميشود؛ ما بايد بيدار باشيم.

 عرض كردم كه اميد و تكليف و مسئوليّت، متوجّه به علماي اسلام و به روشنفكران راستين در دنياي اسلام است؛ بايد با مردمشان حرف بزنند، با سياستمدارانشان هم حرف بزنند -بعضي از سياستمداران دنياي اسلام وجدانهاي بيداري دارند؛ اين را ما از نزديك تجربه كرديم- ميتوانند نقش ايفا كنند. عرض من در اين جلسه اين است: ما از يادبود ولادت پيغمبر اين بهره را ببريم كه كاري را كه اسلام در روز اوّل كرد كه احياي دنياي مرده‌ي آن زمان بود، وجهه‌ي همّت خودمان قرار بدهيم؛ و اين احتياج دارد به عقل، به خردمندي، به تدبّر، به بصيرت، به شناخت دشمن؛ دشمن را بشناسيم، توطئه‌هاي دشمن را بشناسيم، فريب دشمن را نخوريم. خداوند متعال بايد به ما كمك كند، ما را در صراط مستقيم خودش قرار بدهد و ثابت‌قدم بدارد. شاعر عرب درست گفته است كه:
الدَّهرُ يَقظان وَ الأَحداثُ لم يَنَم‌
فَما رُقادُكُم يا أَفضَلَ الأُمَم(۹)

 وقتي‌كه دنياي قدرت، دنياي زر و زور با همه‌ي امكانات خود متوجّه شما است، شما حق نداريد چُرت بزنيد، حق نداريد خواب برويد.

 پروردگارا! ما را آن‌چنان كه پسند اسلام و دنيا است، راه‌رو در اين صراط مستقيم قرار بده.

والسّلام عليكم و رحمةالله و بركاته

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۷:۵۳:۴۱
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

 

روايت ديدار رهبر انقلاب اسلامي با خانواده‌ي شهيدِ آشوري «روبرت لازار»
محمد تقي خرسندي
«حاج خانم! من يه معذرت‌خواهي به شما بدهكارم. كسي كه قراره چند دقيقه ديگه تشريف بيارند منزل شما، آقاي خامنه‌اي هستند...» جمله تمام نشده كه اشك مادر جاري مي‌شود. برادرها اما هنوز فرصت مي‌خواهند كه باور كنند؛ فرصتي در حد چند ثانيه. بغض آلفرد و آلبرت هم با اولين كلماتي كه از دهانشان خارج مي‌شود، مي‌شكند...

تعجب‌شان تعجبي ندارد؛ تعجب‌شان به اندازه‌ي تعجب خود ماست، وقتي وارد شديم و ديديم روي ديوار منزل يك مسيحي، فقط دو قاب عكس هست، يكي قاب عكس شهيد روبرت لازار و ديگري قاب عكس امام و رهبري؛ دو قاب عكس رنگ و رو رفته‌ي قديمي.

ساعت ۶:۳۰ شب است و فقط مادر و دو برادر شهيد در منزل هستند. عروس‌ها و نوه‌ها رفته‌اند به كليسا براي مراسم شب تولد عيسي مسيح عليه‌السلام. مادر كه تا چند دقيقه پيش مدام اصرار مي‌كرد ما از ميوه و شيريني و آجيل شب عيدشان بخوريم، حالا اصرارش بيشتر شده. خيالش را با يك جمله راحت مي‌كنيم: «شما صبر كنيد آقا بيايند و بروند. كل ميز را برايتان خالي مي‌كنيم.» لبخندي مي‌آيد روي لب‌هايش و مي‌رود مي‌نشيند روي مبل، كنار كاج كوچك مصنوعي. خانه خيلي كوچك است و مادر نگران اينكه بالاترين مقام مملكت قرار است وارد چنين منزل كوچكي شود. مسئولان برنامه اما سعي مي‌كنند دلداري‌اش دهند كه چيز مهمي نيست؛ اجازه گرفته‌اند و دارند مبل‌ها و ميز ناهارخوري را جابه‌جا مي‌كنند تا چند متر فضا باز شود. برادرهاي شهيد هم كنار مادر مي‌نشينند.
http://farsi.khamenei.ir/ndata/news/31736/C/13941006_0131736.jpg
آلفرد سر صحبت را باز مي‌كند: «سال ۷۵ بود. داشتم از كاشان مي‌اومدم تهران كه تصادف كردم. مداركم رو بردن قم. رفتم قم، گفتن افسر مربوطه رفته جمكران. ماه رمضان بود. دو راه داشتم. يا ول كنم بيام تهران و چند روز بعد دوباره برگردم يا برم جمكران. با خودم گفتم اين همه مدت تو اين مسير رفت‌وآمد كردم، تا حالا جمكران نرفتم. برم اونجا. شب چهارشنبه بود و ماه رمضان. جمكران غلغله بود. گفتم يا صاحب‌الزمان! خبر برادرم رو برام بيار؛ زنده يا شهيد. من كه صاحب‌الزمان رو نمي‌شناختم. اما ديدم همه‌ي مردم دارند دعا مي‌كنند، به دلم افتاد براي برادر مفقودالاثرم دعا كنم. همون موقع بود كه يه نفر اومد يه كاسه آش تعارف كرد. يه نفر هم يه تيكه نون بهم داد. خلاصه، كارم با افسر تموم شد و اومدم تهران. چهارشنبه تهران بودم. پنجشنبه بود كه از معراج خبر آوردند برادرم برگشته و فردا با ۱۰۰۰ شهيد تشييع ميشه. فرداش روز قدس بود. مادرم از هيچي خبر نداشت. به دلش الهام شده بود. رفته بود نماز جمعه براي تشييع. غوغايي بود اون روز. هيچ تشييعي اين‌جوري نشده بود. كلي از هم‌محلي‌هاي مسلمون اومده بودن تشييع جنازه‌ي برادرم. تو همين كليساي مارگيوگيز جمع شده بودند و سينه مي‌زدند و مي‌گفتند: حضرت عيسي مسيح، صاحب عزاست امروز...»

يكي از مسئولان جلو مي‌آيد و مي‌گويد: «حاج‌خانم! يادتونه سال ۸۶ گفته بوديد مي‌خوام رهبر رو ببينم؟ حالا آقا ميان منزلتون...» مادر كه انگار اصلا حواسش به حرف‌هاي پسرش نيست، از لقب «حاج خانم» هم كه مدام تكرار مي‌شود تعجب نمي‌كند. توي حال و هواي خودش است. مي‌گويد: «به همه گفتم كاش مي‌شد آقا بيان ديدن ما. يا ما بريم ديدن ايشون.» آلفرد مي‌رود و يك روزنامه‌‌ي قديمي را مي‌آورد. «همشهري محله، منطقه‌ي يازده، ۱۲دي۸۶» يك نيم‌صفحه با مادر شهيد مصاحبه شده و در يك كادر هم نوشته: «مادر طي ديدارهاي مكرري كه با مسئولان بنياد شهيد داشته، از آنها خواسته تا امكان ملاقات با رهبر را فراهم كنند، ولي بي‌جواب مانده‌است. دلش مي‌خواهد رهبر را ببيند و انتظارش اين است كه اين امر محقق شود.»

ساعت از ۷ گذشته. مادر رشته‌ي صحبت را دست مي‌گيرد: «وقتي راهيان نور رفتم، محل شهادت پسرم نرفتم. خيلي دور بود. چه فرقي داره، همه‌ي شهيدان بچه‌هاي من هستن. پسرم رو تو آرامستان اقليت‌هاي ديني تو جاده‌ي ساوه دفن كرديم. مرتب سر مي‌زنم بهش. دو روز پيش هم اونجا بوديم. عيد پاك هم مي‌ريم. تو دهه‌ي فجر هم يه روز براي غبارروبي مي‌ريم...»
http://farsi.khamenei.ir/ndata/news/31736/C/13941006_0231736.jpg
توي همين صحبت‌هاست كه رهبر انقلاب مي‌رسند. مادر به استقبال مي‌رود. پسرها جلو مي‌روند و عرض ادب مي‌كنند. مادر مي‌گويد: «درود بر شما. درود بر همه‌ي ملت ايران.» رهبر مي‌گويند: «خدا شما را حفظ كند» و مادر جواب مي‌دهد: «در سايه‌ي شما.» و آقا دعا مي‌كنند: «خدا فرزندتان را با اوليايش محشور كند.» همه مي‌نشينند و مادر مي‌گويد: «كلبه‌ي كوچكم پر شد. خيلي خوشحال شدم شما تشريف آورديد...» بغض نمي‌گذارد حرفش را ادامه دهد. لحظه‌اي مكث مي‌كند و ادامه مي‌دهد: «به همه مي‌گفتم. رهبر مال من هم هست. مگه فقط براي مسلمون‌هاست؟ براي همه است.»

رهبر انقلاب عذرخواهي مي‌كنند از اينكه دير آمده‌اند و ابراز خوشحالي از اين كه در شب عيد آشوري‌ها اين ديدار انجام شده. طبق معمول از شهيد مي‌پرسند. آلفرد جواب مي‌دهد: «چند روز مونده بود سربازيش تموم شه. اما قبول نكرده بود برگرده. بعد از قطعنامه شهيد شد. اول گفتند اسير شده. بعدها كه رفتيم خونه‌ي هم‌رزمش، مي‌گفت تا لحظه‌ي آخر پشت تيربار بود. هرچي گفتم بريم عقب، نيومد. تا اين كه يه خمپاره خورد به سنگرمون و زخمي شد. اسيرمون كردند. گفتند بقيه كجان، گفتيم كسي نمونده. با قنداق تفنگ زدند توي سرم و بيهوش شدم. در بعقوبه به هوش اومدم. پرسيدم كسي هم با من آوردين، گفتن نه.» و اين، قصه‌ي آغاز ۸ سال بي‌خبري مادر از جوان ۲۲ ساله‌اش بود.

آقا مي‌گويند اينها مايه‌ي افتخار است. نه فقط براي خانواده‌ي شهيد، بلكه براي كل كشور. اشاره مي‌كنند به امنيت كشور كه ناشي از همين مجاهدت‌هاست. بعد در حالي كه به مادر اشاره مي‌كنند مي‌گويند: اينها را همه مي‌دانند اما نكته‌ي مهم اين است كه: «پشت اين مجاهدت، مجاهدت  اين خانم است. اين روحيه خيلي باارزش است. يك‌وقت يك‌نفر انقدر بي‌تابي مي‌كند كه مانع بقيه مي‌شود كه كار او را دنبال كنند. اما رضايت مادر و پدر و بعد هم صبر او اين فضا را ايجاد مي‌كند. هرجا مي‌روم، غالباً مادرها روحيه‌شان بهتر از پدرهاست. ما مردها نمي‌توانيم احساسات مادران را درك كنيم. مردها هم فرزندشان را دوست دارند اما مادر فرق مي‌كند.» آلفرد حرف‌هاي رهبر را تأييد مي‌كند: «من رفتم معراج، جنازه رو كه ديدم، شناختم. آخه برادرم خيلي درشت بود. از استخوناش شناختم. اما گفتند بايد مادرش بياد تأييد كنه.» مادر از خاطراتش بيرون مي‌آيد: «پسرم قهرمان بود.»
رهبر انقلاب دوباره رشته‌ي سخن را دست مي‌گيرند: «اقليت مسيحي، هم ارامنه و هم آشوري، سربلند بيرون آمد در انقلاب و جنگ. به‌عنوان يك ايراني وفادار عاقل بصير شجاع.» مادر كه كم‌كم از بهت اول جلسه درآمده مي‌گويد: «در كرمانشاه، كنفرانس خبري گذاشتند. گفتم من بلد نيستم خوب فارسي حرف بزنم. گفتند اشكال ندارد. از همه هم بهتر حرف زدم. گفتم مسلمان و مسيحي بايد دست در دست هم بدهيم و ايران را بسازيم. گفتم اسلحه بدهيد بروم بجنگم.» آقا نگاهي مي‌اندازند و مي‌گويند: «اگر مي‌دادند، مي‌رفت‌ ها! روحيه‌شون قوي است...» صداي خنده، يخ جلسه را آب مي‌كند. مادر ادامه مي‌دهد: «از خدا مي‌خواستم روزي ببينم صدام رو...» آنقدر مهربان است كه حتي دلش نمي‌آيد فعل جمله را بگويد. لحظه‌اي مكث مي‌كند و با بغض مي‌گويد: «ديدم. راحت شدم.» نمي‌گذارد اشكش بريزد. ادامه مي‌دهد: «چون ما اهل جنگ نبوديم كه. آمدند اين كارها رو كردند...» رهبر حرف‌هاي مادر را تأييد مي‌كنند: «اينهاي ديگر هم همين‌جوري مي‌شوند. حاضر نيستند استقلال ما را تحمل كنند.»

مادر به زبان آشوري چيزي به پسر مي‌گويد و آلفرد با شك و ترديد از رهبر مي‌پرسد: «كيك خانگي مي‌خوريد؟» آقا كه موافقت مي‌كنند، گل از گل مادر مي‌شكفد. معلوم است دستپخت خودش است. با خوشحالي به رهبر مي‌گويد: «من مي‌گويم يك كار بدهيد به من كه بروم براي مملكت خدمت كنم.» آقا با روي باز مي‌گويند: «همين حرف شما، كار بزرگي است. يكي از كارهاي انبيا «تبيين» بود. خيلي از مردم، راه را كج مي‌روند، چون نمي‌دانند. اگر بيان وجود داشت، راه روشن مي‌شود. همين خصوصيت اين خانم و گفتن اين حرف‌ها كار بزرگي است. خانم‌ها در جنگ كارهاي بزرگي كردند. جبهه رفتند، پرستاري كردند، اما بيان از همه مهم‌تر است. همين حرف زدن شما، چه در كليسا و چه بيرون، و ابراز اين روحيه كار خيلي مهمي است. ان‌شاءالله خدا به شما طول عمر بدهد و همين روحيه را حفظ كنيد.»
رهبر تكه كيكي مي‌خورند و به اطرافيان مي‌گويند: «خيلي كيك خوشمزه‌اي است، شماها نمي‌خوريد؟» مادر و دو فرزند با هم مي‌گويند «نوش جان» سيني كيك مي‌رود بين همراهان و ديگر برنمي‌گردد. مادر مي‌گويد: «ميوه هم بايد بخوريد. آجيل هم بايد بخوريد.» بعد، خجالت‌زده مي‌گويد: «خانه‌ام كوچك است...» آقا نمي‌گذارند شرمندگي‌اش ادامه پيدا كند: «دل بايد بزرگ باشد. وقتي انسان هدف داشته باشد، هرجا باشد خوب است. هركجا تو با مني من خوش‌دلم / ار بود در كنج چاهي منزلم.»

روزنامه‌ي مصاحبه‌ي مادر را به رهبر مي‌دهند. نگاهي مي‌اندازند و مي‌گويند براي چه تاريخي است؟ سال ۸۶ را كه مي‌شنوند، با حسرت مي‌گويند: «چرا آنقدر قديمي؟ كاش زودتر مي‌آمديم. شما مي‌آمديد يا من مي‌آمدم.»

حرف‌ها مي‌رسد به وضعيت مسيحيان ايران. آلفرد مي‌گويد از بعد انقلاب، موضوع دين پررنگ شده و حالا حتي اسقف آشوري‌ها ايراني است در حالي كه قبلاً از عراق مي‌آمده. اسقف ارمني‌ها هم كه از لبنان مي‌آيد. رهبر انقلاب به ياد اسقف فقيد ارامنه، آراك مانوكيان مي‌افتند كه از اول انقلاب با امام خميني رحمه‌الله همراه بود. بعد هم كمي درباره‌ي آشوري‌ها صحبت مي‌كنند كه به اعتقاد خودشان، قديمي‌ترين مسيحي‌ها بعد از مسيحيان فلسطين (زادگاه حضرت عيسي عليه‌السلام) هستند. بحث به زبان آشوري و نزديكي آن به عربي و عبري و حتي فارسي مي‌كشد. آلفرد، ميوه و آجيل روي ميز را كنار مي‌زند و پارچه‌ي سوزن‌دوزي روي ميز را نشان مي‌دهد كه به زبان آرامي روي آن نوشته شده: «ايدوخون هو بريخا» و مي‌گويد يعني «عيد شما مبارك» آقا هم همين را به‌عنوان نشانه‌ي شباهت زباني مي‌گيرند كه «ايدوخون» به كلمه‌ي «عيد» نزديك است و «بريخا» از جنس «بركت» است.
وقت خداحافظي است و رهبر انقلاب هديه‌اي به مادر شهيد مي‌دهند و مي‌گويند: «ان‌شاءالله عيدتان مبارك باشد. شب خوبي بود.» مادر و فرزندان با هم مي‌گويند: «براي ما كه خيلي به‌ياد ماندني بود.» آقا مي‌گويند: «ما به مسلمان‌ها قرآن هديه مي‌دهيم. اگر مي‌توانستم يك انجيل خوب پيدا كنم، مي‌آوردم. اين انجيل‌هاي الان، عموماً روايت هستند نه كلام وحي. البته يوحنا، لوقا، پتروس و... بزرگان مسيحيت هستند كه بعضاً هم شهيد شدند. اينها مسيحيت را به ايران و روم و... بردند. وگرنه مسيحيت براي شرق است. توي آنها پيغمبر و نايب پيغمبر هم بوده. حواريون جزء بزرگان دين هستند. در اسلام هركس عصمت حضرت مسيح و حضرت مريم را منكر شود، از اسلام خارج است. احترام ما به مسيحيت اين‌گونه است. انجيل هم مثل قرآن و تورات از آسمان آمده. اما انجيل‌هاي فعلي، اينهايي كه من خواندم، روايت است نه آن چيزي كه از آسمان نازل شده. اگر آن را گير مي‌آورديم، روي چشم‌مان مي‌گذاشتيم.»

آلبرت كه تقريباً در تمام جلسه ساكت و سربه‌زير بوده، حالا كه مي‌بيند رهبر انقلاب در حال خداحافظي هستند، مي‌گويد: «دكتر احمدي‌نژاد آمده بود منزل ما. گفت چه چيزي لازم داريد؟ گفتم فقط سلامتي رهبر. همين كه شما آمديد اينجا، براي ما يك دنيا ارزش دارد.» رهبر انقلاب جواب مي‌دهند: «اين روحيه‌هاي وفاداري خيلي ارزش دارد. بعضي‌ها فقط نگاه مادي دارند و فقط پول را مي‌شناسند. اما اينها معنويات است.»
 
آقا طبق معمول اجازه‌ي مرخصي مي‌گيرند. مي‌ايستند و قبل از رفتن، به پسرها و نوه‌ها هم هدايايي مي‌دهند كه پدرها برسانند. يكي از همراهان آرام مي‌گويد: «خواهر شهيد هم اروميه است.» رهبر هديه‌اي هم به مادر مي‌دهند تا به دست دخترش برساند. بعد هم خداحافظي مي‌كنند و مي‌روند براي ديدار با خانواده‌ي شهيد مسيحي بعدي.

داريم وسايل را جمع مي‌كنيم كه مادر انگار ياد قول اول ما مي‌افتد. ميوه‌ها و آجيل‌ها را به‌زور بين همراهان پخش مي‌كند. هرچه مي‌گوييم الان نوه‌ها از كليسا مي‌آيند و شما بدون وسيله مي‌مانيد، قبول نمي‌كند. مي‌گويد: «اگر به من گفته بودند آقا مي‌آيند، حتما گوسفند مي‌گرفتم كه جلوي پايشان قرباني كنم. اينها چه ارزشي دارد...»
:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۱:۰۴:۴۵
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

بيانات در ديدار اعضاى ستاد برگزارى سومين جشنواره‌ى بين‌المللى شعر حوزه‌

بسم‌اللهالرّحمنالرّحيم

 حوزه ظرفيّتهاي متعدّد و چندجانبهاي دارد؛ مخصوص امروز هم نيست، در گذشته هم همينجور بوده. در بين فقهاي بزرگ و علماي بزرگ شيعه آن كساني كه شاعر بودند و بعضيشان شاعران برجستهاي هم بودند، كم نيستند؛ مثل محقق حلّي، مثل پدر علّامه و ديگراني از اين قبيل؛ تا زمانهاي بعد، مرحوم ميرداماد، مرحوم فيّاض، حزين لاهيجي و ديگران و ديگران؛ در نجف هم همينجور، مرحوم بحرالعلوم. خاطرهي بحرالعلوم را عرض بكنيم كه جالب است و نشاندهندهي روحيّه و فضاي نجف در دوران بحرالعلوم است؛ يعني دويست سال پيش. ايشان بعد از مرحوم آقاي بهبهاني مرجع شدند؛ يعني مرحوم بحرالعلوم مثل كاشفالغطا مورد قبول بقيّهي علماي بزرگ و شاگردان بزرگ مرحوم بهبهاني قرار گرفتند؛ و ديگران همه تسليم شدند در مقابل ايشان و با طوع و رغبت ايشان را بهعنوان رئيس انتخاب كردند. مرحوم بحرالعلوم اوّلِ رياستش يك سفر پياده از نجف حركت كرد به طرف كربلا. در يكي از منازل اوايل راه خسته شدند و نشستند؛ مرحوم بحرالعلوم گفت من ضعيفم و امشب از اينجا نميتوانم حركت كنم. بعضيها گفتند برويم؛ ايشان گفت نه، من ميمانم؛ بعد اين بيت را خواند:
از ضعف به هرجا كه نشستيم وطن شد
وز گريه به هر سو كه گذشتيم چمن شد

 [اين بيت از] طالب آملي [است]. شعراي عرب همراه ايشان بودند، به نظر من نكتهي خيلي جالبش اينجا است؛ اينكه حالا بحرالعلوم يك بيت شعر طالب آملي را بخواند، اين خيلي عجيب نيست امّا اينكه ايشان در سفر زيارتي كربلا، از نجف تعدادي شاعر با خودش همراه كرده و ميبرد، به نظر من مهم است؛ شعراي عرب گفتند كه سيّدنا! شِنوا معني هذالبيت؟ اينكه شما خوانديد، چه بود؟ ايشان برايشان شرح داد، معنا كرد برايشان كه اينكه خواندم معنايش اين است و گفت حالا شما بسازيد، و شعراي عرب شروع كردند [نظير] اين بيت را ساختن. اين قضيه را من به نظرم در كتاب مرحوم حرزالدّين ديده باشم؛ آنجا نقل ميكند كه فلان كس اينجوري گفت، فلان كس اينجوري گفت، خود بحرالعلوم هم اينجوري گفت؛ يعني عالمي مثل بحرالعلوم كه از لحاظ فقهي سرآمد است، از لحاظ معنوي [سرآمد است] -ميدانيد بحرالعلوم از لحاظ معنوي فوقالعاده است و همان جنبهي معنوي او هم شايد بود كه موجب شد همهي فقهاي بزرگ كه شاگردهاي مرحوم بهبهاني بودند، در مقابل ايشان تسليم شدند- با آن مقامات معنوي، با آن حالت عرفاني، با آن چيزهايي كه نقل ميكنند از ملاقات ايشان با حضرت و از اين چيزها، وقتي كه حركت ميكند از نجف براي سفر زيارتي پياده به كربلا، با خودش شعرا را ميبرد. اين نشاندهندهي اهمّيّت حوزهها به معقولهي شعر است. بههرحال حوزههاي علميّه اينجور بودند. در خود قم مرحوم آقاي صدر يك شاعر برجستهاي بوده؛ اين دوبيتي كه ايشان براي مرحوم آشيخ عبدالكريم گفته كه روي سنگ قبر مرحوم حاج شيخ نوشته شده و نقر(۱) شده، خيلي دو بيت برجسته و عالي است كه دو سه بيت است كه مادّه تاريخ مرحوم حاج شيخ را هم ايشان در آن گنجانده.

 به هر حال شعر يكي از مقولاتي است كه حوزههاي علميّه به آن ميپرداختند، به جا هم هست، يعني هيچ منافاتي با علميّت و با فضل و مانند اينها ندارد؛ شاعر بودن و شاعر خوب بودن نه با فقاهت منافات دارد، نه با فلسفه و فيلسوف بودن منافات دارد، با هيچ يك از اين مقولات مهمّي كه ما در حوزهها داريم، منافاتي ندارد. مرحوم حاج شيخ محمّدحسين اصفهاني غزل ميگويد، قصيده ميگويد، عربي ميگويد، فارسي ميگويد، مرحوم سيّد محمدسعيد حبّوبي كه از مراجع عربِ نجف و معاصر با مرحوم آخوند و مانند اينها بوده؛ ايشان يك ديوان قطور دارد و من ديوان ايشان را دارم. شعرهاي عجيبي در آن است؛ شعرهاي عاشقانه، غزليّات به شكل عربي، چون عربها غزل را به شكل فارسي معمول ما ندارند امّا انواع گوناگون ديگري از غزليّات اينها دارند. مرحوم سيّد محمّد سعيد حبّوبي هم فقيه بوده، هم مجاهد بوده، جزو كساني است كه با انگليسها جنگيده ايشان و هم درعينحال شاعر بوده. امام بزرگوار خودمان هم آخرين نمونهاي است كه جلوي چشم ما است كه ايشان هم آن غزليّات عاشقانه را -كه البتّه معناي عرفاني دارد، امّا ظاهر غزليّات اينجوري است- دارند. بنابراين شعر مقولهي مهمّي است و خوب است كه در حوزه دنبال بشود. يك مايهي تنفّسي است براي آن فضاي علمي متراكمي كه در حوزه وجود دارد؛ چون فضاي علمي در حوزه خيلي متراكم است و با دانشگاهها فرق دارد. كاملاً فضا علمي است؛ مثل يك اتاق دربسته است. و گاهي اين رايحهي عطر شعر بلند بشود در اين فضا؛ به نظر من چيز مطلوبي است. بحمدالله استعدادهاي خوبي هم هستند؛ حالا آقاياني كه اينجا تشريف دارند و آن خانم كه شعر خواندند، خيلي خوب بود. بعضيهاي ديگر هم من از حوزه ميشناسم كه شعراي خوبي هستند و چون تفكّرشان هم تفكّر اسلاميِ منبعث از منابع و مبادي درست ديني است، لذا شعرشان هم ميتواند بسيار مفيد باشد. اين كار، كار بسيار خوبي است منتها قانع نشويد به كم؛ يعني برويد سراغ سطوح بالاتر.

 در نجف شعرايي كه از علما بودند و شاعر بودند كه كم هم نيستند، گاهي شعرهايشان در سطح جهاني مطرح ميشد. آن شاعر معروف لبناني ساكن آمريكا، يك شاعر معروفي است كه الان اسمش [يادم نيست(۲)] شعر معروفي دارد كه اسم شعرش «الطلاسم» است و آن كلمهي ترجيعش -البتّه ترجيعبند به معناي مصطلح ما نيست- «لست ادري» است. اين را مرحوم سيّد رضاي هندي جواب داده: انا ادري؛ آن شعر پخش شد در دنياي عرب و همه شناختند و دانستند. يعني شعراي برجستهاي بودند علماي نجف. خود مرحوم شاه محمّدرضاي مظفّر كه كتاب علمي ايشان در حوزه كتاب درسي است و ميخوانند، شاعر است، يك شاعر حسابي است، شاعر خوبي است كه با جمع شعرا در نجف مأنوس بودند، مشغول بودند. عليايّحال شعر چيز خوبي است و حوزه بحمدالله اين استعداد را دارد و هرچه هم بيشتر بتوانيد تربيت كنيد؛ البتّه به شرطي كه وقت درس و بحث را نگيرد؛ يعني جوري نباشد كه آقايان وقتشان بيشتر صرف شعر بشود.
انشاءالله كه موفّق و مؤيّد باشيد.

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



روز دانشجو
نوشته شده در ۱۷ آذر ۱۳۹۴
ساعت : ۱۰:۰۷:۴۹
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

روز دانشجو


بعد از كودتاى 28 مرداد 1332، رژيم وابسته پهلوى كه توانسته بود با كمك اربابان امريكايى بر اريكه قدرت باز گردد، درصدد برآمد تا پايه هاى حكومت خود را تثبيت كند، اما غافل از اينكه مقاومت مردم بطور كامل از بين نرفته و ايران در اولين فرصت خشم و انزجار خويش را نشان خواهد داد.


نيكسون معاون رئيس جمهور امريكا در سال 1332، راهى ايران گرديد. در حقيقت او مى آمد تا نتيجه سرمايه گذارى بيست و يك ميليون دلارى را كه سازمان جاسوسى امريكا سياه در راه كودتا و سرنگونى دولت مصدق هزينه كرده بود، از نزديك مشاهده كند. ملت در حال افسردگى و از نفاق و تفرقه اى كه استبداد توانسته بود در ميان او ايجاد كند، ناراحت بود.
رهبرى نهضت مقاومت، قصد رساندن صداى اعتراض مردم را به گوش جهانيان داشت و تلاش لندن و واشنگتن را كه مى خواست با مشروع جلوه دادن رژيم كودتا، امتيازات مورد نظر خود را در محيط آرام بدست آورد، خنثى كند. اجراى اين برنامه به عهده كميته هماهنگى دانشگاه تهران واگذار شده بود.


تظاهرات دانشجويان دانشگاه تهران، به عنوان اعتراض به ورود دنيس رايت، كاردار جديد سفارت انگليس در ايران، از روز 14 آذر 1332، آ‎غاز گرديد. دانشجويان دانشكده هاى حقوق و علوم سياسى، علوم دندان پزشكى، فنى، پزشكى، داروسازى در دانشكده هاى خود تظاهرات پرشورى عليه رژيم كودتا برپا كردند. رژيم پهلوى كه به خوبى از خشم ملت و خصوصا دانشجويان نسبت به خود و اربابان امريكا از پيش آگاه بود، با تمام قوا متوجه دانشگاه شد.


روز 15 آذر تظاهرات به خارج از دانشگاه كشيده شد و ماموران انتظامى، در زد و خورد با دانشجويان، شمارى را مجروح و گروهى را دستگير و زندانى كردند. صبح روز 16 آذر 1332، گارد تا دندان مسلح رژيم پهلوى براى اولين بار وارد صحن دانشگاه شد تا فرياد مخالفان را در گلو خفه كند.
در يكى از كلاسهاى درس دانشكده فنى، چند تن از دانشجويان در اعتراض به حضور ماموران گارد رژيم شاه در صحن دانشگاه، آنها را به مسخره مى گيرند و همين بهانه كافى بود تا وارد كلاس درس شوند و با ايجاد جو رعب و وحشت، محيط را براى بهره بردارى و گرفتن زهر چشم دانشجويان آماده سازند. ماموران گارد با حمله به دانشجويان بى پناه سه تن از آنان را به شهادت مى رسانند.


حادثه 16 آذر 1332، بعنوان يك روز (مقاومت تاريخى) در تاريخ دانشگاه تهران ثبت شد. از آن پس، همه ساله به رغم كوشش رژيم و ساواك، دانشجويان دانشگاه تهران و ديگر دانشگاههاى سراسر ايران مراسم و تظاهراتى به ياد شهيدان آن روز برپا مى كردند.


شهيد چمران در ر ابطه با حادثه 16 آذر مى گويد:
وقايع آن روز چنان در نظرم مجسم است كه گويى همه را به چشم مى بينم، صداى رگبار مسلسل در گوشم طنين مى اندازد، سكوت موحش بعد از رگبار، بدنم را مى لرزاند، آه بلند و ناله جانگداز مجروحين را در ميان اين سكوت دردناك مى شنوم. دانشكده فنى خون آلود را در آن روز و روزهاى بعد به راى العين مى بينم........
نيكسون معاون رئيس جمهور امريكا به ايران مى آيد تا نتيجه بيست و يك ميليون دلار خرج كودتا را ببيند.)
" خصوصيت بالقوه دانشجويان در اين است كه با تحرك گرايش، استنباط و فهم خود فضا را تغيير مى دهند."


شرط اصلى در تضمين امروز و فرداى دانشجو ميزان برخوردارى او از معنويات است. فارغ التحصيل دانشگاه ما بايد نسبت به كشور و ميهن خود وفادار و متعهد باشد. با رافت و عطوفت با انسان ها برخورد كند و تنها در انديشه پر كردن جيب خود نباشد و براى رسيدن به اين هدف، انس با خدا و چشيدن لذات ذكر و دعا و تضرع اجتناب ناپذير است و اين هديه بزرگ را تشكل ها و انجمن هاى اسلامى بايد به دانشجويان تقديم كنند."

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۸:۱۲:۱۷
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)
«امروز، تروريسم درد مشترك ما و شما است»
 
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي در نامه‌اي به عموم جوانان در كشورهاي غربي، حوادث تلخ تروريستي فرانسه را زمينه‌اي براي همفكري خواندند و با برشمردن نمونه‌هاي دردناكي از «آثار تروريسم مورد حمايت برخي قدرت‌هاي بزرگ در دنياي اسلام، پشتيباني از تروريسم دولتي اسرائيل و لشكركشي‌هاي خسارت‌آفرين سالهاي اخير به دنياي اسلام»، خطاب به جوانان خاطرنشان كردند: من از شما جوانان ميخواهم كه بر مبناي يك شناخت درست و با ژرف‌بيني و استفاده از تجربه‌هاي ناگوار، بنيانهاي يك تعامل صحيح و شرافتمندانه را با جهان اسلام پي‌ريزي كنيد. متن نامه‌ي رهبر انقلاب اسلامي به اين شرح است.
 
 
بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحيم

به عموم جوانان در كشورهاي غربي‌
حوادث تلخي كه تروريسم كور در فرانسه رقم زد، بار ديگر مرا به گفتگو با شما جوانان برانگيخت. براي من تأسّف‌بار است كه چنين رويدادهايي بستر سخن را بسازد، امّا واقعيّت اين است كه اگر مسائل دردناك، زمينه‌اي براي چاره‌انديشي و محملي براي همفكري فراهم نكند، خسارت دوچندان خواهد شد. رنج هر انساني در هر نقطه از جهان، به‌خودي‌خود براي همنوعان اندوه‌بار است. منظره‌ي كودكي كه در برابر ديدگان عزيزانش جان ميدهد، مادري كه شادي خانواده‌اش به عزا مبدّل ميشود، شوهري كه پيكر بي‌جان همسرش را شتابان به سويي ميبرد، و يا تماشاگري كه نميداند تا لحظاتي ديگر آخرين پرده‌ي نمايش زندگي را خواهد ديد، مناظري نيست كه عواطف و احساسات انساني را برنينگيزد. هركس كه از محبّت و انسانيّت بهره‌اي برده باشد، از ديدن اين صحنه‌ها متأثّر و متألّم ميشود؛ چه در فرانسه رخ دهد، چه در فلسطين و عراق و لبنان و سوريه. قطعاً يك‌ونيم ميليارد مسلمان همين احساس را دارند و از عاملان و مسبّبان اين فجايع، منزجر و بيزارند. امّا مسئله اين است كه رنجهاي امروز اگر مايه‌ي ساختن فردايي بهتر و ايمن‌تر نشود، فقط به خاطره‌هايي تلخ و بي‌ثمر فرو خواهد كاست. من ايمان دارم كه تنها شما جوانهاييد كه با درس گرفتن از ناملايمات امروز، قادر خواهيد بود راه‌هايي نو براي ساخت آينده بيابيد و سدّ بيراهه‌هايي شويد كه غرب را به نقطه‌ي كنوني رسانده است.

درست است كه امروز تروريسم درد مشترك ما و شما است، امّا لازم است بدانيد كه ناامني و اضطرابي كه در حوادث اخير تجربه كرديد، با رنجي كه مردم عراق، يمن، سوريه، و افغانستان طيّ سالهاي متمادي تحمّل كرده‌اند دو تفاوت عمده دارد؛ نخست اينكه دنياي اسلام در ابعادي بمراتب وسيع‌تر، در حجمي انبوه‌تر و به مدّت بسيار طولاني‌تر قرباني وحشت‌افكني و خشونت بوده است؛ و دوّم اينكه متأسّفانه اين خشونتها همواره از طرف برخي از قدرتهاي بزرگ به شيوه‌هاي گوناگون و به شكل مؤثّر حمايت شده است. امروز كمتر كسي از نقش ايالات متّحده‌ي آمريكا در ايجاد يا تقويت و تسليح القاعده، طالبان و دنباله‌هاي شوم آنان بي‌اطّلاع است. در كنار اين پشتيباني مستقيم، حاميان آشكار و شناخته‌شده‌ي تروريسم تكفيري، علي‌رغم داشتن عقب‌مانده‌ترين نظامهاي سياسي، همواره در رديف متّحدان غرب جاي گرفته‌اند، و اين در حالي است كه پيشروترين و روشن‌ترين انديشه‌هاي برخاسته از مردم‌سالاري‌هاي پويا در منطقه، بي‌رحمانه مورد سركوب قرار گرفته است. برخورد دوگانه‌ي غرب با جنبش بيداري در جهان اسلام، نمونه‌ي گويايي از تضاد در سياستهاي غربي است.

چهره‌ي ديگر اين تضاد، در پشتيباني از تروريسم دولتي اسرائيل ديده ميشود. مردم ستمديده‌ي فلسطين بيش از شصت سال است كه بدترين نوع تروريسم را تجربه ميكنند. اگر مردم اروپا اكنون چند روزي در خانه‌هاي خود پناه ميگيرند و از حضور در مجامع و مراكز پرجمعيّت پرهيز ميكنند، يك خانواده‌ي فلسطيني ده‌ها سال است كه حتّي در خانه‌ي خود از ماشين كشتار و تخريب رژيم صهيونيست در امان نيست. امروزه چه نوع خشونتي را ميتوان از نظر شدّت قساوت با شهرك‌سازي‌هاي رژيم صهيونيست مقايسه كرد؟ اين رژيم بدون اينكه هرگز به‌طور جدّي و مؤثّر مورد سرزنش متّحدان پرنفوذ خود و يا لااقل نهادهاي بظاهر مستقلّ بين‌المللي قرار گيرد، هر روز خانه‌ي فلسطينيان را ويران و باغها و مزارعشان را نابود ميكند، بي‌آنكه حتّي فرصت انتقال اسباب زندگي يا مجال جمع‌آوري محصول كشاورزي را به آنان بدهد؛ و همه‌ي اينها اغلب در برابر ديدگان وحشت‌زده و چشمان اشك‌بار زنان و كودكاني روي ميدهد كه شاهد ضرب و جرح اعضاي خانواده‌ي خود و در مواردي انتقال آنها به شكنجه‌گاه‌هاي مخوفند. آيا در دنياي امروز، قساوت ديگري را در اين حجم و ابعاد و با اين تداوم زماني مي‌شناسيد‌؟ به گلوله بستن بانويي در وسط خيابان فقط به جرم اعتراض به سربازِ تا دندان مسلّح، اگر تروريسم نيست پس چيست؟ اين بربريّت چون توسّط نيروي نظامي يك دولت اشغالگر انجام ميشود، نبايد افراطي‌گري خوانده شود؟ يا شايد اين تصاوير فقط به اين علّت كه شصت سال مكرّراً از صفحه‌ي تلويزيون‌ها ديده شده، ديگر نبايد وجدان ما را تحريك كند.

لشكركشي‌هاي سالهاي اخير به دنياي اسلام كه خود قربانيان بي‌شماري داشت، نمونه‌اي ديگر از منطق متناقض غرب است. كشورهاي مورد تهاجم، علاوه بر خسارتهاي انساني، زيرساخت‌هاي اقتصادي و صنعتي خود را از دست داده‌اند، حركت آنها به سوي رشد و توسعه به توقّف يا كندي گراييده، و در مواردي ده‌ها سال به عقب برگشته‌اند؛ با وجود اين، گستاخانه از آنان خواسته ميشود كه خود را ستمديده ندانند. چگونه ميتوان كشوري را به ويرانه تبديل كرد و شهر و روستايش را به خاكستر نشاند، سپس به آنها گفت كه لطفاً خود را ستمديده ندانيد! به جاي دعوت به نفهميدن و يا از ياد بردن فاجعه‌ها، آيا عذرخواهيِ صادقانه بهتر نيست؟ رنجي كه در اين سالها دنياي اسلام از دورويي و چهره‌آرايي مهاجمان كشيده است، كمتر از خسارتهاي مادّي نيست.

جوانان عزيز! من اميد دارم كه شما در حال يا آينده، اين ذهنيّت آلوده به تزوير را تغيير دهيد؛ ذهنيّتي كه هنرش پنهان كردن اهداف دور و آراستن اغراض موذيانه است. به نظر من نخستين مرحله در ايجاد امنيّت و آرامش، اصلاح اين انديشه‌ي خشونت‌زا است. تا زماني كه معيارهاي دوگانه بر سياست غرب مسلّط باشد، و تا وقتي كه تروريسم در نگاه حاميان قدرتمندش به انواع خوب و بد تقسيم شود، و تا روزي كه منافع دولتها بر ارزشهاي انساني و اخلاقي ترجيح داده شود، نبايد ريشه‌هاي خشونت را در جاي ديگر جستجو كرد.

متأسّفانه اين ريشه‌ها طيّ ساليان متمادي، بتدريج در اعماق سياستهاي فرهنگي غرب نيز رسوخ كرده و يك هجوم نرم و خاموش را سامان داده است. بسياري از كشورهاي دنيا به فرهنگ بومي و ملّي خود افتخار ميكنند، فرهنگهايي كه در عين بالندگي و زايش، صدها سال جوامع بشري را بخوبي تغذيه كرده است؛ دنياي اسلام نيز از اين امر مستثنا نبوده است. امّا در دوره‌ي معاصر، جهان غرب با بهره‌گيري از ابزارهاي پيشرفته، بر شبيه‌سازي و همانندسازي فرهنگي جهان پافشاري ميكند. من تحميل فرهنگ غرب بر ساير ملّتها و كوچك شمردن فرهنگهاي مستقل را يك خشونت خاموش و بسيار زيان‌بار تلقّي ميكنم. تحقير فرهنگهاي غني و اهانت به محترم‌ترين بخشهاي آنها در حالي صورت ميگيردكه فرهنگ جايگزين، به‌هيچ‌وجه از ظرفيّت جانشيني برخوردار نيست. به طور مثال، دو عنصر «پرخاشگري» و «بي‌بندوباري اخلاقي» كه متأسّفانه به مؤلّفه‌هاي اصلي فرهنگ غربي تبديل شده است، مقبوليّت و جايگاه آن را حتّي در خاستگاهش تنزّل داده است. اينك سؤال اين است كه اگر ما يك فرهنگ ستيزه‌جو، مبتذل و معناگريز را نخواهيم، گنهكاريم؟ اگر مانع سيل ويرانگري شويم كه در قالب انواع محصولات شبه هنري به سوي جوانان ما روانه ميشود، مقصّريم؟ من اهمّيّت و ارزش پيوندهاي فرهنگي را انكار نميكنم. اين پيوندها هر گاه در شرايط طبيعي و با احترام به جامعه‌ي پذيرا صورت گرفته، رشد و بالندگي و غنا را به ارمغان آورده است. در مقابل، پيوندهاي ناهمگون و تحميلي، ناموفّق و خسارت‌بار بوده است. با كمال تأسّف بايد بگويم كه گروه‌هاي فرومايه‌اي مثل داعش، زاييده‌ي اين‌گونه وصلتهاي ناموفّق با فرهنگهاي وارداتي است. اگر مشكل واقعاً عقيدتي بود، ميبايست پيش از عصر استعمار نيز نظير اين پديده‌ها در جهان اسلام مشاهده ميشد، درحالي‌كه تاريخ، خلاف آن را گواهي ميدهد. مستندات مسلّم تاريخي بروشني نشان ميدهد كه چگونه تلاقي استعمار با يك تفكّر افراطي و مطرود، آن‌هم در دل يك قبيله‌ي بدوي، بذر تندروي را در اين منطقه كاشت. وگرنه چگونه ممكن است از يكي از اخلاقي‌ترين و انساني‌ترين مكاتب ديني جهان كه در متن بنيادينِ خود، گرفتن جان يك انسان را به مثابه‌ي كشتن همه‌ي بشريّت ميداند، زباله‌اي مثل داعش بيرون بيايد؟

از طرف ديگر بايد پرسيد چرا كساني كه در اروپا متولّد شده‌اند و در همان محيط، پرورش فكري و روحي يافته‌اند، جذب اين نوع گروه‌ها ميشوند؟ آيا ميتوان باور كرد كه افراد با يكي دو سفر به مناطق جنگي، ناگهان آن‌قدر افراطي شوند كه هم‌وطنان خود را گلوله‌باران كنند؟ قطعاً نبايد تأثير يك عمر تغذيه‌ي فرهنگي ناسالم در محيط آلوده و مولّد خشونت را فراموش كرد. بايد در اين زمينه تحليلي جامع داشت، تحليلي كه آلودگي‌هاي پيدا و پنهان جامعه را بيابد. شايد نفرت عميقي كه طيّ سالهاي شكوفايي صنعتي و اقتصادي، در اثر نابرابري‌ها و احياناً تبعيض‌هاي قانوني و ساختاري در دل اقشاري از جوامع غربي كاشته شده، عقده‌هايي را ايجاد كرده كه هر از چندي بيمارگونه به اين صورت گشوده ميشود.

به‌هرحال اين شما هستيد كه بايد لايه‌هاي ظاهري جامعه‌ي خود را بشكافيد، گره‌ها و كينه‌ها را بيابيد و بزداييد. شكافها را به جاي تعميق، بايد ترميم كرد. اشتباه بزرگ در مبارزه با تروريسم، واكنشهاي عجولانه‌‌اي است كه گسست‌هاي موجود را افزايش دهد. هر حركت هيجاني و شتاب‌زده كه جامعه‌ي مسلمان ساكن اروپا و آمريكا را كه متشكّل از ميليون‌ها انسان فعّال و مسئوليّت‌پذير است، در انزوا يا هراس و اضطراب قرار دهد و بيش از گذشته آنان را از حقوق اصلي‌شان محروم سازد و از صحنه‌ي اجتماع كنار گذارَد، نه تنها مشكل را حل نخواهد كرد بلكه فاصله‌ها را عمق، و كدورتها را وسعت خواهد داد. تدابير سطحي و واكنشي ــ مخصوصاً اگر وجاهت قانوني بيابد ــ جز اينكه با افزايش قطب‌بندي‌هاي موجود، راه را بر بحرانهاي آينده بگشايد، ثمر ديگري نخواهد داشت. طبق اخبار رسيده، در برخي از كشورهاي اروپايي مقرّراتي وضع شده است كه شهروندان را به جاسوسي عليه مسلمانان واميدارد؛ اين رفتارها ظالمانه است و همه ميدانيم كه ظلم، خواه‌ناخواه خاصيّت برگشت‌پذيري دارد. وانگهي مسلمانان، شايسته‌ي اين ناسپاسي‌ها نيستند. دنياي باختر قرنها است كه مسلمانان را بخوبي مي‌شناسد؛ هم آن روز كه غربيان در خاك اسلام ميهمان شدند و به ثروت صاحبخانه چشم دوختند، و هم روز ديگر كه ميزبان بودند و از كار و فكر مسلمانان بهره جستند، اغلب جز مهرباني و شكيبايي نديدند. بنابراين من از شما جوانان ميخواهم كه بر مبناي يك شناخت درست و با ژرف‌بيني و استفاده از تجربه‌هاي ناگوار، بنيانهاي يك تعامل صحيح و شرافتمندانه را با جهان اسلام پي‌ريزي كنيد. در اين صورت، در آينده‌اي نه‌چندان دور خواهيد ديد بنايي كه بر چنين شالوده‌اي استوار كرده‌ايد، سايه‌ي اطمينان و اعتماد را بر سر معمارانش ميگستراند، گرماي امنيّت و آرامش را به آنان هديه ميدهد، و فروغ اميد به آينده‌اي روشن را بر صفحه‌ي گيتي ميتاباند.
سيّدعلي خامنه‌اي
۸ آذر

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



رهبر انقلاب: آرمان فلسطين باقي است
نوشته شده در ۸ آذر ۱۳۹۴
ساعت : ۰۹:۰۸:۵۵
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

بيانات در ديدار فرماندهان گردان‌هاي بسيج

 

 

در آستانه‌ي روز بسيج مستضعفين؛ در حسينيه‌ي امام خميني رحمه‌الله

بسماللهالرّحمنالرّحيم (۱)
الحمدلله ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام علي سيّدنا محمّد و آله الطّاهرين سيّما بقيّةالله في الارضين و لعنة الله علي اعدائهم اجمعين.

 خيلي مشرّف فرموديد برادران و خواهران عزيز و اين حسينيّه را با نفسهاي گرم خودتان و دلهاي پرمحبّت خودتان و بخصوص با بيانات سرداران عزيزمان -جناب آقاي جعفري و جناب آقاي نقدي- معطّر كرديد به عطر بسيج. عطر بسيج را بايد درك كرد، بايد استشمام كرد، بايد حقيقت اين پديده‌ي عجيب و مبارك را بدرستي فهميد. يادبود روز تشكيل بسيج را هم به همهي شما تبريك عرض ميكنيم و اميدواريم انشاءالله كه يكايك شما برادران و خواهران و همچنين كساني كه تحت فرماندهي شما هستند، مشمول رضاي حضرت بقيّةالله (ارواحنا فداه) باشيد، از شما راضي باشند، شما را دعا كنند و انشاءالله در دنيا و آخرت با اين انوار مقدّسه در دلتان، با جسمتان، با جانتان محشور باشيد.

 چند مطلب را با استفاده از اين فرصت ما اينجا عرض ميكنيم. يك مطلب اين است كه پديدهي بسيج، يك پديدهي ابتكاري است؛ نه به اين معنا كه در كشورهاي ديگر و در جاهاي ديگر، نيروهاي مقاومت مردمي وجود نداشتند؛ چرا، اينها را ميدانيم لكن نيروهاي مقاومت در كشورهاي مختلف دنيا -در غرب و شرق و مانند اينها- معمولاً مربوطند به دوران اختناق، دوران فشار، دوران مبارزات؛ بعد از آنكه دوران مبارزات تمام شد، حالا يا خود اين گروههاي مقاومت به قدرت رسيدند يا ديگران با كمك اينها به قدرت رسيدند، اين نيروي مقاومت تمام ميشود و اين تشكيلات مردمي به پايان ميرسد؛ در دنيا اينجور است؛ كساني كه با مقاومتهاي مردمي در آفريقا، در اروپا، در آسيا، در كشورهاي مختلف آشنا هستند ميدانند. در دورهي فرض بفرماييد تسلّط فرانسويها بر الجزائر، خب گروههاي مردميِ مقاومت تشكيل شد، سالها هم جنگيدند -شايد حدود هشت سال، ده سال، جنگ شديد داشتند- سختيهاي زيادي هم متحمّل شدند لكن بعد كه دولت انقلابي تشكيل شد، ديگر از اين گروهها خبري نبود؛ بعضيشان به قدرت رسيدند، بعضيشان حزب تشكيل دادند، [ولي] چيزي به نام گروه مقاومت باقي نماند. يا مثلاً در فرانسهي دوران اشغال آلمان، گروههاي مقاومت بودند -چپ، راست، ميانه- خيلي هم ميجنگيدند لكن بعد از آنكه اشغال برطرف شد و حكومت تشكيل شد، ديگر از گروهها خبري نبود؛ تمام شد، ميرفتند. عرض كرديم، يا به قدرت ميرسيدند -كه همانهايي كه به قدرت ميرسيدند، به آفات قدرت هم دچار ميشدند؛ اين را بنده بالعيان در بعضي از كشورها ديدم؛ همان كساني كه در سنگرهاي سخت، روي خاك، روي زمين، چند سال مبارزه كرده بودند تا به حكومت رسيده بودند، بعد در دوران حاكميّتشان همانجور رفتار ميكردند كه مثلاً فرماندهي پرتغالي كه قبل از اينها بر اين كشور حاكم بود رفتار ميكرد؛ رفتار اينها هم مثل رفتار آنها بود، فرقي نميكرد؛ هدف از مبارزه رسيدن به قدرت بود؛ اين را بنده در موارد متعدّدي خودم مشاهده كردم- و به اين شكل ميشد و در واقع تبدّل ماهيّت ميدادند؛ يا نه، ديگران به قدرت ميرسيدند، اينها مثلاً حزب تشكيل ميدادند؛ مثل بعضي از احزابي كه در همين كشورها هست كه آن حزبها هم در واقع مبارزهشان مبارزهي براي رسيدن به قدرت بود. الان احزاب غربي و به تبع آنها احزاب در همهي دنيا، هدفشان رسيدن به قدرت است؛ يعني يك حزب مبارزه ميكند براي اينكه دولت را در اختيار بگيرد؛ بعد آن حزبِ ديگر مبارزه ميكند تا دولت را از دست اين دربياورد. يعني امروز احزاب -آنچه بهعنوان حزب در دنيا ناميده ميشود- در واقع بستري براي رسيدگي به مفاهيم و معارف عاليهي مورد اعتقاد آن حزب نيست، مثل آن چيزي كه ماها در اوّل انقلاب از حزب در ذهنمان بود، امروز در دنيا اين نيست؛ هدف اين است كه يك گروهي باشند -مثل يك باشگاهي يا يك مجموعهاي- كه تلاش كنند خودشان را برسانند به قدرت؛ بعد كه رسيدند به قدرت، همان آش و همان كاسهي حكومت قبلي است؛ تفاوتي نميكند. بنابراين گروههاي مقاومت، با پيروزيها حل ميشدند، آب ميرفتند، تمام ميشدند. اينكه گروههاي مقاومت، مثل يك جريان ممتد، مثل يك شطّ جوشان، در دوران پيروزي بمانند و روزبهروز بالندهتر بشوند، آگاهيهايشان بيشتر بشود، در ميدانهاي مختلفي كه كشور به آنها احتياج دارد بهطور متشكّل شركت كنند، از لحاظ كمّيّت و از لحاظ كيفيّت توسعه پيدا كنند، به مفاهيم جديد دست پيدا كنند، در نبردهاي نوتولّديافته بتوانند نقش ايفا كنند، آنچنانكه بسيج ما است، اين در دنيا بيسابقه است؛ چنين چيزي در دنيا سابقه ندارد.

 اين هم هنر امام بود؛ امام (رضوان‌الله‌عليه) بسيج را تشكيل داد از متن مردم. بسيج، چيزي جداي از مردم نيست؛ بسيج، همين انسانهاي موجود در اقشار مختلف مردمند -در دانشگاهند، در مزرعهاند، در بازارند، در دستگاههاي گوناگون مسئول و غيرمسئولند- امّا بسيجياند، جزو مجموعهي بسيجند. بسيج در واقع يك انتخاب ويژه از ميان آحاد ملّت است؛ يك نماينده از مجموعهي ملّت است؛ بسيج اين است. اين را امام (رضوان‌الله‌عليه) تشكيل داد و روزبهروز توسعه پيدا كرد؛ از آنها چيزهاي عجيب و عظيم و برجستهاي بُروز كرد. خيلي از اين سرداران سپاهي ما -كه يا شهيد شدند، يا زندهاند بحمدالله، كه از آنها چيزهاي شگفتآوري ميشنويد يا ميخوانيد در نوشتهجات- اينها بسيجياند؛ اينها اوّل بهعنوان بسيج وارد شدند، موظّف نبودند؛ بهعنوان بسيجي وارد ميدان دفاع مقدّس شدند و استعداد اينها بُروز كرد و تبديل شدند به سرداران بزرگي مثل شهيد باقري، مثل شهيد كاظمي، مثل شهيد بروجردي و ديگران و ديگران و ديگران؛ اين در عرصهي جنگ. در عرصهي علم هم همينجور؛ بسياري از اين افرادي كه در عرصهي علم و فنّاوري كارهاي بزرگ انجام دادند، يا سابقهي بسيجي دارند، يا خودشان الان بسيجياند؛ ولو اسمشان هم در فهرست سازمان بسيج نوشته نشده باشد، [ولي] خودشان را بسيجي ميدانند؛ همين شهداي هستهاي -رضايينژاد، احمديروشن، شهرياري، عليمحمّدي، ديگران، ديگران- همانهايي كه در مسائل فنّي فوقالعادهي هستهاي نقشآفريني كردند كه ما اينها را از نزديك ديدهايم، اينها همه در واقع عناصر بسيجند. بسيج تعريف مشخّصي دارد: آحاد مردمي، كه با هدف والاي الهي و با روحيّهي خستگيناپذير، وسط ميدان، هرجايي كه لازم باشد حضور پيدا ميكنند، استعداد خودشان را بُروز ميدهند، آنچه دارند در صحنه ميگذارند، و از خطرات اين راه هم نميترسند؛ يعني جانشان را كف دست گرفتهاند. خب اين حرف، در گفتن آسان است كه «فلاني جانش را كف دستش گرفته» امّا در عمل به اين آساني نيست. بسيجي آن كسي است كه براي اين كار دشوار -يعني بذل جان، حتّي بذل آن چيزهايي كه از جان گاهي عزيزتر است- آمادگي دارد؛ اين معناي بسيج است. اين از اختصاصات كشور ما است، اين مخصوص انقلاب اسلامي، و مربوط به جمهوري اسلامي است.

 خب، يك خصوصيّت بسيج، گسترهي حضور است كه اين را بايد حفظ كرد؛ در عرصهي نظامي، در عرصهي علمي، در عرصهي هنري -خب شهيد آويني يك بسيجي است؛ فرض بفرماييد فلان هنرمندِ متعهّدِ علاقهمند، چه در عالم هنرهاي تجسّمي، چه در شعر، چه در ادبيّات و امثال اينها، اين يك بسيجي است- چه در فنّاوري، چه اخيراً در مسائل اقتصادي كه بنده هم به دولتيها سفارش كردم و گفتم بسيج داوطلب است كه در اقتصاد مقاومتي حضور پيدا كند و نقشآفريني كند. البتّه خيلي بايد برادران عزيزِ فرماندهان بسيج و سپاه مراقب باشند كه فعّاليّت اقتصادي از جاهاي لغزنده است؛ «چو گِل بسيار شد پيلان بلغزند»،(۲) حواسشان باشد. من بعد اشاره خواهم كرد، از دامهاي دشمن، يكي همين مسائل مالي و اقتصادي و مانند اينها است كه بايد خيلي مراقبت كرد، خيلي بايد مواظب بود. چون انسان هميشه در معرض امتحان است، اين را بدانيد؛ و ميدانيد، در معارف اسلامي واضح است. يعني انسان وقتي بلعمباعورا هم بشود -كسي كه دعاي او از درگاه خدا ردخور ندارد و هرچه دعا كند مستجاب ميشود- و به اينجا هم برسد، باز جاي لغزش وجود دارد، ممكن است بلغزد. يك خطّي است كه شما داريد ميرويد بالا؛ در همهي لحظات و آنات و قدمهاي اين خطّي كه داريد ميرويد بالا، پرتگاه زير پايتان است؛ در همهي آنات؛ هرچه بالاتر هم برويد، پرتگاه سختتر و سهمگينتر و خطرناكتر خواهد شد؛ بايد مراقبت كرد كه من آن مراقبت را هم عرض خواهم كرد. خب، پس گسترهي حضور هم -در همهي عرصههايي كه ذكر كرديم و ذكر نكرديم كه قابل حضور بسيجيان است- يكي از خصوصيّات است.

 حضور بسيج بهمعناي حضور مردم است؛ وقتي بسيج يكجا حاضر است، معنايش اين است كه ملّت ايران حاضر است -همينطور كه عرض كرديم- بسيج نمونه و مسطوره(۳) ملّت ايران است، يك نمونه و يك نشانهاي است از مجموعهي ملّت ايران. خب، اين حضور هم البتّه معلوم است كه براي دفاع از آرمانها است، براي دفاع از ارزشها است، براي دفاع از هويّت انقلابي و دفاع از هويّت ملّي است، براي كمك به اين ملّت و اين كشور است در رسيدن به آن نقاطي كه شايستهي آن است و آنها را به بركت انقلاب ترسيم كرده است و دارد حركت ميكند؛ حضور بسيج طبعاً به اين معنا است؛ بايد دفاع كند.

 خب، وقتي ميگوييم بايد دفاع كند، يك سؤال به ذهن ميرسد كه مگر حملهاي وجود دارد كه دفاع كند؟ مگر دشمني هست كه بايد دفاع كرد در مقابل آن دشمن؟ اين سؤال به ذهن ميآيد. شماها جواب اين سؤال را بروشني ميدانيد؛ بله، دشمن هست؛ دشمن غدّار،(۴) زرنگ، دستوپادار، متقلّب، شيطانصفت در مقابل اين حركت عظيم وجود دارد؛ آن دشمن كيست؟ استكبار.

 البتّه مظهر استكبار، امروز آمريكا است؛ يك روزي انگليس بود. اين دشمن، بيكار نيست، مشغول است؛ دائم مشغول است. اين تحليلي كه در اوّل صحبتِ سردار جعفري عزيزمان بود، اين كاملاً تحليل درستي است. امروز درگيري جهاني، بين حركت استكباري و حركت ارزشي و استقلال ملّي و هويّتي است كه مظهرش انقلاب اسلامي يا جمهوري اسلامي است؛ دعوا امروز در دنيا اين است؛ نه اينكه دعواهاي ديگري نيست؛ چرا، بالاخره بر سر يك جيفه(۵) هم سگها به جان هم ميافتند، با هم دعوا ميكنند، اين هست لكن دعواي اصلي اين است، خطّ اصلي و جبههي اصلي اين است؛ لذا دشمن وجود دارد، دشمن حسّاس است.

 اين استكبار عرض كرديم، مظهرش امروز آمريكا است؛ امّا اين دستگاه سياسي استكبار است، استكبار فقط دستگاه سياسي نيست؛ دستگاه مالي گاهي مهمتر و مؤثّرتر است؛ [مثل] اين شركتها و كمپانيهاي بزرگ و پولدارهاي بزرگ دنيا كه عمدتاً هم صهيونيست هستند؛ مجموعهي استكبار اينها هستند؛ اينها دائم مشغولند. در واقع هم زر و هم زور، زر و زور؛ حالا مثلّث زر و زور و تزوير را گفتند كه مثلّث درستي هم هست. قديمها كه ماها ميگفتيم زر و زور و تزوير، منظورمان از تزوير، تزوير ديني بود. يعني عناصري كه تحت پوشش دين ميآيند و زمينه را صاف ميكنند؛ جادّه را صاف ميكنند براي ورود لشكر زر و زور. امّا امروز منظورمان از تزوير فقط تزوير ديني نيست، تزوير سياسي هم هست؛ يعني دستگاههاي سياسي، دستگاههاي ديپلماسي، بشدّت در حال تزوير، نقشهچيني و توطئه و برنامهريزي و طرّاحياند؛ به چهرهي خندان ظاهر ميشوند، با آغوش باز جلو ميآيند و در همان حال مثل اينكه در بعضي از فيلمها ديدهايد، طرف را كه بغل ميگيرد، خنجر را هم در قلبش فرو ميكند. بنابراين امروز تزوير شامل تزوير سياسي و ديپلماسي و مانند اينها هم هست كه بايد به آن توجّه كرد. خب، اين دشمني است، اين دشمني در شكلهاي مختلفي ممكن است ظاهر بشود. اينها را ما بايد توجّه كنيم؛ يعني بايد دائم اينها را با خودمان تكرار كنيم، تمرين كنيم، از ياد نبريم تا بفهميم چه كار بايد بكنيم؛ همهمان -هم سياستمداران كشور، مديران كشور، شما بسيجيهاي عزيز و ديگراني كه فعّالند، متفكّرند، اهل كارند- اينها را بايد دائم در ذهن داشته باشيم.

 يكجور دشمني، دشمنيِ سخت است؛ بمبي بيندازند، تيري بزنند، تروريستي بفرستند. يكجور دشمني، دشمنيهاي نرم است كه من از چندي پيش مسئلهي نفوذ را مطرح كردم؛ نفوذ خيلي مسئلهي مهمّي است. نفوذ كه ما ميگوييم، حالا بعضيها واكنش نشان ميدهند؛ آقا! مسئلهي نفوذ جناحي شد، استفادهي جناحي كردند؛ من به اين حرفها كاري ندارم. خب، استفادهي جناحي نكنند، بحث بيهوده دربارهي نفوذ نكنند، اسم نفوذ را بدون محتواي لازم مطرح نكنند؛ اينها را ما كاري نداريم ولي هر حرفي زده ميشود، هر كار جدّي [ميشود]، از اصل واقعيّت نفوذ غفلت نشود؛ غفلت نكنيم كه دشمن درصدد نفوذ است. حالا من نفوذ را مقداري تشريح ميكنم كه نفوذ چيست و چگونه است؛ از اصل قضيّه غفلت نكنيم. جناحها همديگر را متّهم نكنند؛ اين بگويد آقا شما كه گفتي مقصودت اين بود، آن بگويد نه، شما كه گفتي مقصودت اين بود؛ خيلي خب، حالا مقصود هرچه بود. بالاخره واقعيّت فراموش نشود؛ دشمن دارد براي نفوذ طرّاحي ميكند.

 نفوذ دو جور است: يك نفوذ موردي است، نفوذ فردي است؛ يك نفوذ جرياني است. نفوذ موردي خيلي نمونه دارد، معنايش اين است كه فرض كنيد شما يك دمودستگاهي داريد، يك مسئولي هستيد؛ يك نفر را با چهرهي آرايششده، بزكشده، با ماسك در مجموعهي شما بفرستند؛ شما خيال كنيد دوست است درحاليكه او دوست نيست، تا او بتواند كار خودش را انجام بدهد؛ گاهي جاسوسي است كه اين كمترينش است؛ يعني كماهمّيّتترينش جاسوسي است، خبركشي و خبردهي است؛ گاهي كارش بالاتر از جاسوسي است، تصميم شما را عوض ميكند. شما يك مديري هستيد، يك مسئولي هستيد، تصميمگير هستيد، ميتوانيد يك حركت بزرگ يا مؤثّري انجام بدهيد، اگرچنانچه اين حركت را اينجور انجام بدهيد اين به نفع دشمن است، او ميآيد كاري ميكند كه شما حركت را اينجور انجام بدهيد؛ يعني تصميمسازي. در همهي دستگاهها سابقه هم دارد؛ فقط هم دستگاههاي سياسي نيست، دستگاههاي روحاني و ديني و مانند اينها هم هميشه وجود داشته. مرحوم آقاي آسيّد حسن تهامي كه از علماي بزرگ كشور ما و ساكن بيرجند بود، رفته بود در بيرجند مانده بود؛ ملّاي خيلي بزرگي بود، اگر در قم يا نجف ميماند، حتماً مرجع تقليد ميشد؛ مرد بسيار دانايي بود. ايشان خودش براي من نقل كرد؛ گفت آنوقتي كه عراقيها با انگليسها ميجنگيدند -در [سال] ۱۹۱۸؛ قريب صد سال پيش- يكي از مراجع وقت، يك نوكري داشت كه خيلي مرد خوبي بود، با طلبهها گرم ميگرفت، صحبت ميكرد، با همه آشنا بود، با همه رفيق بود؛ اسمش را هم ايشان ميگفت؛ من يادم نيست. گفت بعد كه انگليسها غلبه پيدا كردند و عراق را تصرّف كردند و آخرين جا نجف بود كه وارد نجف شدند، خبر رسيد به طلبهها كه اين نوكر فلان آقا، يك افسر انگليسي است! گفت من باور نكردم؛ گفتم مگر ميشود چنين چيزي؟ بعد ميگفت در بازار حُوِيش -بازار معروفي است در نجف- داشتم ميرفتم، ديدم هفت هشت ده نفر افسر انگليسي و نظامي انگليسي سوار اسب دارند ميآيند -آنوقت با اسب رفتوآمد ميكردند- يك افسري هم جلويشان است؛ خب، من كنار واايستادم كه اينها بيايند رد شوند؛ وقتي رسيدند به من، ديدم آن افسري كه جلو بود، از آن بالا گفت: آقاي آسيّد حسن، حالت چطور است! نگاه كردم ديدم بله، همان آقايي است كه نوكر فلان مرجع بود؛ سالها ما اين را ميديديم. گاهي نفوذ اينجوري است؛ نفوذ شخصي است؛ وارد خانهي كسي، وارد دستگاه كسي ميشوند. در دستگاههاي سياسي هم اليماشاءالله از اين قبيل وجود داشته است؛ امروز هم ممكن است باشد؛ البتّه خطرناك است.

 منتها از اين خطرناكتر، نفوذ جرياني است. نفوذ جرياني، يعني شبكهسازي در داخل ملّت؛ بهوسيلهي پول كه نقش پول و نقش امور اقتصادي اينجا روشن ميشود. عمدهترين وسيله دو چيز [است]؛ يكي پول، يكي هم جاذبههاي جنسي. افراد را جذب كنند، دور هم جمع كنند؛ يك هدف جعلي و دروغين مطرح كنند و افراد مؤثّر را، افرادي كه ميتوانند در جامعه اثرگذار باشند، بكشانند به آن سمت مورد نظر خودشان. آن سمت مورد نظر چيست؟ آن عبارت است از تغيير باورها، تغيير آرمانها، تغيير نگاهها، تغيير سبك زندگي؛ كاري كنند كه اين شخصي كه مورد نفوذ قرار گرفته است، تحت تأثير نفوذ قرار گرفته، همان چيزي را فكر كند كه آن آمريكايي فكر ميكند؛ يعني كاري كنند كه شما همانجوري نگاه كني به مسئله كه يك آمريكايي نگاه ميكند -البتّه يك سياستمدار آمريكايي، به مردم آمريكا كاري ندارد- همانجوري تشخيص بدهي كه آن مأمور عاليرتبهي سيا تشخيص ميدهد؛ در نتيجه همان چيزي را بخواهي كه او ميخواهد. بنابراين خيال او آسوده است؛ بدون اينكه لازم باشد خودش را به خطر بيندازد و وارد عرصه بشود، شما براي او داري كار ميكني؛ هدف اين است، هدف نفوذ اين است؛ نفوذ جرياني، نفوذ شبكهاي، نفوذ گسترده؛ نه موردي. اگر اين نفوذ نسبت به اشخاصي انجام بگيرد كه اينها در سرنوشت كشور، سياست كشور، آيندهي كشور تأثيري دارند، شما ببينيد چه اتّفاقي ميافتد؟ آرمانها تغيير پيدا خواهند كرد، ارزشها تغيير پيدا خواهد كرد، خواستها تغيير پيدا خواهد كرد، باورها تغيير پيدا خواهد كرد.

 شما امروز وقتي نگاه ميكنيد، باور داريد كه در مسئلهي فلسطين يك ظلم آشكار به يك ملّت دارد ميشود؛ اين را داريد ميبينيد؛ نگاه شما اين نگاه است.  آن كسي كه در خانهي خود -يك فلسطينيِ عرب، چه مسلمان، چه مسيحي- مورد تعدّي قرار ميگيرد، او محكوم ميشود با نگاه آمريكايي. از نظر شما او مظلوم است؛ وقتي توانست تغيير نگاه شما را تأمين بكند، شما هم مثل او نگاه ميكنيد و ميگوييد كه اسرائيل دارد از هويّت خودش دفاع ميكنند! مگر اوباما نگفت؟ همان وقتي كه اينها آتش را شبانهروز بر سر مردم غزّه ميريختند، يك مردم بيدفاع را، خانهشان، زندگيشان، مزرعهشان، بچّهشان، مدرسهشان، بيمارستانشان را مورد تهاجم قرار ميدادند، رئيس جمهور آمريكا گفت اسرائيل دارد از خودش دفاع ميكند! يعني نگاه اين است. شبكهسازي و جريانسازي موجب ميشود كه آن كسي كه مثلاً در داخل ايران دارد زندگي ميكند يا در داخل فلان كشور ديگر، اين نگاهش بشود آن نگاه؛ معناي نفوذ اين است؛ ببينيد چقدر خطرناك است.

 آماج نفوذ هم چه كساني هستند؟ عمدتاً نخبگان، عمدتاً افراد مؤثّر، عمدتاً تصميمگيران يا تصميمسازان، اينها آماج نفوذند؛ اينها هستند كه سعي ميشود روي اينها نفوذ انجام بگيرد؛ بنابراين نفوذ خطر است؛ نفوذ خطر بزرگي است. اينكه حالا يكي بگويد آن آقاي زيد از كلمهي نفوذ ميخواهد استفادهي جناحي بكند، اين مسئله را از اهمّيّت نمياندازد. حالا بكند يا نكند، بيخود ميكند استفادهي جناحي ميكند؛ واقعيّت قضيّه اين است؛ از اين واقعيّت كه نميشود صرفنظر كرد.

 مكمّل اين نفوذ هم كارهاي حاشيهاي است؛ يكي از چيزهايي كه مكمّل اين نفوذ است، تخطئهي كساني است كه بر اصالتها، بر نگاه درست، بر ارزشها پاي ميفشارند؛ اين مكمّل نفوذ است. نميخواهم بگويم آن كساني كه بسيج را تخطئه ميكنند، متّهم ميكنند به افراطيگري و تندي و چه و چه، آگاهانه دارند با نفوذگران همكاري ميكنند؛ همراهي ميكنند؛ بنده اين ادّعا را نميكنم، خبر ندارم امّا واقع قضيّه اين است كه اين كمك است. اينهايي كه در بخشهاي مختلف، با زبانهاي مختلف، بسيج را متّهم ميكنند به تندروي، به افراطيگري و چه و چه و چه، دارند در واقع نفوذ را تكميل ميكنند؛ پروژهي نفوذ بهوسيلهي اينها دارد تكميل ميشود؛ چون بسيج جزو آن خاكريزهاي مستحكم است؛ بسيج يك خاكريز مستحكمي است؛ اين خاكريز را نبايد سست كرد.

 من توصيه ميكنم، نصيحت ميكنم به همهي افرادي كه جايگاهي دارند براي حرف زدن و ميتوانند حرف بزنند، سعي نكنند اصالتهاي كشور را، بنيانهاي اساسي انقلاب را تضعيف كنند؛ تا كسي از اصالتها گفت، فوراً نگويند ايشان دارد تندروي ميكند يا افراطيگري ميكند، يا چه ميكند، يا جناحيگري حرف [ميزند]؛ نه، اينجوري نيست. اصالتها را تخطئه نكنند، تهمت افراطيگري نزنند؛ بيّنات انقلاب را انكار نكنند؛ بيّناتي در انقلاب هست؛ واضحاتي، محكماتي در انقلاب هست. خب، اين بيست و چند جلد بيانات امام است؛ امام مظهر انقلاب بود، امام سخنگوي انقلاب بود، مبيّن حقايق انقلاب بود. خب نگاه كنند و ببينند امام برروي چه چيزهايي تكيّه ميكرد. بيّنات انقلاب را انكار نكنند؛ اين، آن چيزهايي است كه مهم است.

 من بسيج را خيلي مهم ميدانم؛ بسيج را يك پديدهي بسيار مهم، اثرگذار، با بركت و البتّه آيندهدار [ميدانم]؛ من معتقدم اين تلاشهايي كه ميشود، كارهايي كه ميشود، تخريبهايي كه انجام ميگيرد، بسيج را سُست نميكند؛ بسيج انشاءالله روزبهزور ريشهدارتر خواهد شد. بسيج يكروز يك نهال باريك و نازكي بود؛ امروز يك درخت تناوري است و بيشتر از اين و بهتر از اين خواهد شد به فضل الهي، لكن مراقب باشيد اين درخت تنومند دچار آفت نشود. اينجا من خطابم به شماها است؛ مراقب باشيد. گاهي اوقات با ارّه ميآيند سراغ يك درخت، خب ميشود جلوي ارّه را گرفت؛ گاهي اوقات آفتي به درون درخت ميخورد، اين علاجش سختتر است.

 يكي از آفتها در بسيج، غرور است. ما كه حالا بسيجي هستيم -بهعنوان برگزيدگان، بهعنوان گل سرسبد، تعريف داريم ديگر؛ اينهمه تعريف كرديم- به ديگران به چشم تحقير نگاه كنيم؛ اين آفت است؛ اين آفت است. هرچه بزرگتر ميشويد، هرچه بالاتر ميرويد، تواضعتان بيشتر بشود؛ خشوعتان پيش خداي متعال بيشتر بشود. شما نگاه كنيد، من و شما هم استغفار ميكنيم و گاهي ميگوييم: استغفرالله ربّي و اتوب اليه؛ استغفار ما را نگاه كنيد، استغفار امام سجّاد را [هم] نگاه كنيد. ما هم دعا ميخوانيم؛ تضرّع ما در دعاهايمان را نگاه كنيد چهجوري است، تضرّع اميرالمؤمنين در آن مناجات يا تضرّع امام حسين در دعاي عرفه يا تضرّع امام سجّاد در صحيفهي سجّاديه را نگاه كنيد؛ او كجا، ما كجا؛ امّا او هزار برابرِ ما در تضرّع جدّيتر است؛ در استغفار جدّيتر است. اميرالمؤمنين با آن عظمت، با آن مقام، با آن عبوديّت، با آن تقوا، در دعاي كميل ترس از عذاب خدا را مطرح ميكند! هرچه بالاتر ميرويد، خودتان را در مقابل خدا و در مقابل خلق خدا [كوچكتر ببينيد]؛ در دعاي مكارمالاخلاق به ما ياد دادهاند كه هرچه خودمان در چشم مردم بالاتر ميرويم، در اِلّا حَطَطتَني عِندَ نَفسي مثِلَها؛(۶) هرچه مقاممان پيش مردم بالاتر ميرود، در نفْس خودمان به همان مقدار پايينتر برويم. توجّه كنيم به مسئوليّتمان، توجّه كنيم به كوتاهيهايمان، توجّه كنيم به ضعفهايمان، به نقصهايمان؛ ماها كم كه نقص نداريم، من خودم را ميگويم. خب، شما جوانها بهتر از ما هستيد لكن همه نقص داريم؛ به نقصهاي خودمان بيشتر بايد [توجّه كنيم]. پس غرور يكي از آفتها است. مواظب باشيد، بهخاطر اينكه من بسيجيام، من فدائيام، من حاضرم جانم را بدهم، غرور شما را نگيرد.

 آفت دوّم غفلت است. يكي از چيزهايي كه بر غرور مترتّب ميشود، همين غفلت است. وقتي انسان خيلي مغرور شد به قدرت خود، به تواناييهاي خود، به ارزشهاي خود، كأنّه خاطرش جمع ميشود و دچار غفلت ميشود. غفلت نكنيد، دچار غفلت نشويد. هميشه نگاهتان باز، چشمتان باز، نگاهتان دقيق [باشد].

 يك آفت ديگر -كه حالا به همين مقدار اكتفا كنم- ورود در مسابقهي زرق و برق زندگي است؛ يك مسابقهاي است ديگر: دنبال زرق و برق زندگي دويدن، دنبال وسايل تجملّاتي بيشتر، دنبال زندگي بهتر، دنبال درآمد بيشتر. دويدن يك مسابقه است، اهل دنيا در اين مسابقه واردند؛ حالا بعضيها زرنگترند در اين مسابقه، ميروند جلو تا ميلياردها بالا ميكِشند، بعضيها به آن زرنگي نيستند. امّا اهل دنيا در مسابقهاند، كساني كه دنياپرستند. در اين مسابقه وارد نشويد. نگوييد فلاني دارد، فلاني به دست آورده، من دستم خالي است، من هم بايد داشته باشم؛ نه، اين نه فقط از آفات بسيج، [كه از] آفات هر مؤمن است. خيليها را ما ديديم آدمهاي خوبي بودند، آدمهاي علاقهمندي بودند، وقتي افتادند توي دنيا و زرق و برق و مانند اينها، يواشيواشيواش تيزيها كُند شد، تواناييها كم شد، انگيزهها ضعيف شد. انگيزه كه ضعيف شد، ارادهها هم ضعيف ميشود. اراده كه ضعيف شد، در عمل خودش را نشان ميدهد. [از دست] رفتند. آفتها اين است.

 امروز اولويّتهاي بسيج چيست؟ در درجهي اوّل تقوا و طهارت؛ تقوا و طهارت. همهي كساني كه اهل معنا بودند -بزرگان اهل معنا- كه ما گاهي خدمت بعضي از اينها رسيديم، توصيّهشان اين بود كه گناه نكنيد. بعضيها ميگويند آقا چه ذكري را بخوانيم كه مثلاً فرض كنيد خيلي خوب باشد و به مقامات عالي [برسيم]؟ آنها ميگفتند آقا ذكر پيشكش! گناه نكنيد. قدم اوّل اين است و اگر اين قدم تأمين شد، خيلي از مشكلات شما -مشكلات روحي، مشكلات معنوي و مشكلات مادّي- برطرف خواهد شد. همه در معرض گناهيم، همه در معرض لغزشيم؛ عرض كردم. مراقب باشيد. اگرچنانچه اين مراقبت را شما داشتيد -اين مراقبت از خود را كه اسم اين مراقبت از خود تقوا است. تقوا كه در قرآن اين همه تكرار شده، يعني همين مراقبت كردن از خود كه گناه نكنيد، كه خلاف نكنيد- خداي متعال به شما كمك خواهد كرد، شما را محكم نگه ميدارد. خود اين مراقبت موجب جلب رحمت الهي است، موجب بركت دادن به زندگي است. زندگي انسان، عمر انسان، آنات انسان، ساعات انسان بركت پيدا ميكند بر اثر تقوا. اين اوّلين توصيّهي من است.

 توصيّهي دوّم بصيرت، بصيرت. اين جملهي اميرالمؤمنين (عليه الصّلاة و السّلام) را من بارها در سخنرانيها گفتم: الا ... وَ لا يَحمِلُ هَذَا العَلَم اِلّا اَهلُ البَصَرِ و الصَّبر.(۷) اوّل اهل بَصَر، كساني كه ديد درستي دارند، بصيرت دارند، صحنه را ميفهمند. بصيرت را روزبهروز بايد زياد كرد، صحنهي داخلي را بشناسيم، بدانيم الان در داخل چه دارد ميگذرد، كجاها است كه انسان گاهي حضور دشمن را احساس ميكند، كجاها است كه ميتواند انسان در آنجا با خاطر جمع، با دل آرام حركت بكند. بصيرت؛ جايگاه خودمان را در دنيا بشناسيم؛ ما كجاييم امروز؟

 عدّهاي همهي تلاششان اين است كه خودي را، خود را تحقير كنند، ملّت را تحقير كنند؛ آقا ما چيزي نيستيم! اين را به زبان گوناگون بيان ميكنند، برميدارند مفصّلاً از فلان كشور يا مردم فلان كشور يا رفتارهاي فلان كشور تعريف و تمجيد و مانند اينها ميكنند، كه اغلب هم خلاف واقع است، اغلب هم مثل اين فيلمهاي سينمايي [است]. در فيلمهاي سينمايي وقتيكه پليس ميآيد، يكي را ميخواهد دستگير كند، همان اوّل ميگويد كه مواظب باش؛ هرچه بگويي ممكن است عليهات در دادگاه به كار برود؛ يعني اينقدر اين پليس آدم نجيبي است كه به آدم متّهم -آدمي كه احتمال دارد مجرم باشد- دارد همان اوّل نصيحت ميكند كه مواظب باش حرف زيادي از دهنت بيرون نيايد تا در دادگاه بر عليهات [بشود]؛ پليس غربيها اين است؟ پليس آمريكاييها اين است؟ اين، فيلمهاي هاليوودي است. پليس آمريكا كه به يك نفري دستبند ميزند، بعد از آنكه دستبند زد، او را ميزند؛ شلّيك ميكند، ميكُشد؛ يك نفر را بهخاطر اينكه اسلحهي اسباببازي تو جيبش است، شلّيك ميكند ميكُشد. پليس اين است؟ فيلم سينمايي بدروغ تزيين ميكند؛ دادگاه را، پليس را، دستگاه دولتي را، چه را، چه را، چه را؛ خب فيلم سينمايي است. بعضيها مقاله نوشتنشان، چيز نوشتنشان، حرف زدنشان، مثل همين فيلمهاي سينمايي هاليوودي است؛ سعي ميكنند ديگران را به آنچه ندارند، مزيّن نشان بدهند، آنها را بزك كنند؛ در واقع احساس خودكمبيني را در ملّت ما به وجود بياورند؛ نه آقا، اينجوري نيست؛ ملّت ما ملّتي است بزرگ، از امتحانهاي بزرگ هم موفّق و سربلند بيرون آمده، كارهاي بزرگي هم كرده؛ ملّت ما همان ملّتي است كه وقتي در جنگ اسير ميگرفت، آن اسير را كتك نميزد، آن اسير را نميكُشت، آن اسير را درمان ميكرد؛ از قمقمهي خودش آب به او ميداد؛ ملّت ما اينجور ملّتي است. چندتا آدم نابابِ متّهم به جاسوسي -كه امكان جاسوسيشان هم بود- از فلان كشور در دريا ميگيرند، ميآورند اينجا، بعد با لباس نو به خانه برشان ميگردانند. ملّت ما اينجور ملّتي است. در برخوردش، در مهربانياش، در انصافش، بعد در شجاعتش. ملّت ما آن ملّتي است كه خودش را از زير بار تحقير چندقرني خارج كرد، توانست در اوج عزّت حرف بزند؛ ما يكچنين ملّتي داريم؛ شوخي كه نيست. كشورهاي مختلف؛ كشورهايي كه قدرتمندان دنيايند، دور هم مينشينند براي اينكه با ايران اسلامي چهكار كنيم؛ خب اين قدرت اين ملّت است؛ قدرت مادّي، قدرت نظامي، قدرت سياسي، قدرت منطق، قدرت اخلاقي؛ نه اينكه ضعف نداريم، ضعف هم خيلي داريم امّا تواناييهايمان، ارزشهايمان، درخشندگيهايمان كم نيست؛ ملّت را چرا تحقير ميكنند؟ بعضيها مرتّباً عادت كردند دائم تحقير كنند؛ كشور را، ملّت را، مسئولين را. بصيرت اين است كه انسان بداند، اين حقايق را درك كند، جايگاه خودش را، جايگاه كشورش را، جايگاه ملّتش را، جايگاه منطق انقلاب را، جايگاه آن خطّ مستقيم و صراط مستقيمي كه امام در كشور ترسيم كرد؛ جايگاه اينها را بداند؛ اين، بصيرت است.

 آمادگي، كمربستگي، پابهركاب بودن؛ اين هم يكي از شرايط لازم است و توصيههاي لازمي است كه ما به برادران و خواهران بسيجي بايد بكنيم؛ آماده بايد بود.(۸) خيلي ممنون، خيلي ممنون. ميدانيم كه شما آمادهايد؛(۹) خيلي خوب، كافي است. شما هم از خودتان يك رفع خستگي كرديد،(۱۰) مدّتي ساكت شده بوديد،(۱۱) يك خرده شعار داديد، خستگيتان برطرف شد؛ حالا توجّه كنيد:

 امروز در دنيا اين نزاعي كه وجود دارد يك نزاع واقعي است. طرفهاي مقابل هم طرفهايي هستند كه از ارزشهاي انساني خيلي فاصله دارند، خيلي. لذا قضايائي در همين دوروبر خود ما اتّفاق ميافتد كه ما نسبت به اين قضايا نميتوانيم بيتفاوت باشيم. اوّل، قضيّهي فلسطين است، مسئلهي فلسطين. مسئلهي فلسطين مسئلهي كوچكي نيست. خب، قريب شصت سال مثلاً يا شصت و چند سال از اشغال سرزمين فلسطين ميگذرد؛ اين مردم -فلسطينيها- چند نسل عوض شدند امّا آرمان فلسطين باقي است؛ دشمن سعياش اين است كه آرمان فلسطين را از بين ببرد؛ آرمان فلسطين باقي است. متأسّفانه دولتهاي عرب آنقدر به كارهاي ديگر مشغولند كه فرصت نميكنند يا نميخواهند -رودربايستيها نميگذارد يا ملاحظات گوناگون ديگر؛ همپيمانيها با آمريكا و ديگران- كه به مسئلهي فلسطين برسند؛ مسئلهي فلسطين خيلي مسئلهي مهمّي است، ما نميتوانيم مسئلهي فلسطين را رها كنيم. امروز انتفاضهي مردم فلسطين در كرانهي باختري آغاز شده، مردم دارند ميجنگند؛ قضاوت بوقهاي استكباري قضاوت كاملاً ظالمانهاي است. اين كسي كه خانهاش اشغال شده و در خانهي خود امنيّت جاني و مالي ندارد -ميآيند خانه را با بولدوزر خراب ميكنند، شهركسازي ميكنند، مزرعهاش را نابود ميكنند- وقتي با سنگ حمله ميكند، ميگويند اين تروريست است! [امّا] آن دستگاهي كه زندگي اين انسان، امنيّت اين انسان، آبروي اين انسان، ثروت اين انسان، دنياي اين انسان را دارد اينجور نابود ميكند، او را ميگويند مظلوم است، از خودش دارد دفاع ميكند! خب، اين خيلي [عجيب است]، اين جزو عجايب دنياي امروز ما است. يكي آمده يك خانهاي را غصب كرده است و صاحبخانه را از خانه بيرون كرده و به او دائم دارد ظلم ميكند، به اين ميگويند از خودش دفاع نكند، از خودش دارد دفاع ميكند؛ آن صاحبخانهي مظلوم را كه امنيّتش را از دست داده، خانه را از دست داده، زن و فرزند و آبرو و حيثيّت و همهچيزش مورد تهديد هست، اين اگرچنانچه برگردد يك دشنام به او بدهد يا يك سنگ به طرف او پرتاب بكند، به اين ميگويند تروريست! اين چيز كوچكي است؟ اين غلط كوچكي است؟ اين خطاي كوچكي است؟ ظلم كوچكي است كه بشود از اين گذشت؛ از اين نميشود گذشت. ما از حركت مردم فلسطين با همهي وجود، تا هروقت بتوانيم و هرجور بتوانيم دفاع ميكنيم.

 مسائل ديگري هم كه دور و بر ما هست، آنها هم همينجور است، آنها هم، اغلب اين مسائلي كه امروز دارد اتّفاق ميافتد، مسائلي است كه قضاوت عادلانهي منصفانهي انساني يك چيز است، قضاوت مغرضانهي خباثتآلود غربيها و سياستمدارانشان و دستگاههاي تبليغاتيشان يكجور ديگر است. مثلاً مسئلهي بحرين؛ مثلاً مسئلهي يمن؛ مثلاً مسئلهي سوريه.

 در مسئلهي بحرين، مردم بحرين مگر چه ميخواهند؟ مردم بحرين ميگويند آقا به هر نفر از آحاد اين ملّت يك رأي بدهيد براي انتخاب دولت، براي انتخاب حكومت؛ هر نفر يك رأي. خب مگر شما نميگوييد «دموكراسي»؟ مگر نميگوييد ما مظهر دموكراسي هستيم؛ از دموكراسي ميخواهيم دفاع كنيم؟ خيلي خب، دموكراسي واضحتر از اين؟ نه فقط اين را بهشان نميدهند، بهشان فشار ميآورند، بهشان اهانت ميكنند، تحقيرشان ميكنند؛ اكثريّت يك ملّت را -اينها اكثريّتند؛ اين كساني كه اين حرف را ميزنند؛ هفتاد هشتاد درصدند- آن اقلّيّت ظالم، قدرت دستش است، هركار ميخواهد با اينها ميكند؛ حتّي به مقدّسات اينها بياحترامي ميكند. در اين محرّم، به كسي كه منبر ميرفت، به كسي كه مدّاحي ميكرد، به كسي كه پرچم عزا ميزد، به كسي كه روضه ميخواند تعرّض كردند؛ به كسي كه يزيد را لعنت ميكرد -سبحان الله- تعرّض كردند كه چرا يزيد را لعنت ميكني! خب، در آبروي اينها همين بس كه يزيدياند، مدافع يزيدند؛ ديگر يزيدِ خبيثي كه بيآبروتر از او در طول تاريخ اسلام كسي را نداريم، اين را نبايد لعنت كرد؟ لعنت خدا بر كساني است كه پيغمبر را، اولاد پيغمبر را، خاندان پيغمبر را اذيّت ميكنند. اين رفتار آنها است؛ اين بحرين است.

 يمن؛ الان ماههاي متوالي است دارند مردم يمن را همينطور بمباران ميكنند. خانه، كاشانه، بيمارستان، مدرسه؛ همينطور دارند [بمب] ميريزند. مردمي كه هيچ تقصيري ندارند، مردمي كه هيچ گناهي ندارند، دارند بمباران ميكنند؛ آنوقت دستگاههاي مدّعي دموكراسي و حقوق بشر و مانند آن، از اينها دارند دائم دفاع ميكنند و حمايت ميكنند! دنيا اين است؛ دنياي ظالم اين است؛ دنيايي كه شما در مقابلش ايستاديد، استكباري كه شما عليهاش شعار ميدهيد، اين است.

 در قضيّهي سوريه هم همينجور؛ كه حالا در مورد قضيّهي سوريه اين چندروزه حرف زديم؛ گفتيم و در رسانهها پخش شده؛ اينها از خبيثترين و شقيترين تروريستها دارند دفاع ميكنند، بهشان كمك ميكنند؛ چه در سوريه، چه در عراق. يا كمك بيواسطه يا كمك باواسطه. اصرار بر اينكه بايستي تشكيل حكومت سوريه اينجوري باشد، اينجوري نباشد. خب به چه حقّي؟ هر ملّتي سرنوشت خودش را، حكومت خودش را، دولت خودش را خودش بايد انتخاب بكند، شما چه كاره هستيد؟ از آنطرف دنيا ميآييد براي خاطر اغراض خبيث و خباثت آلود؛ دنياي استكبار اينچنين دنيائي است. در مقابل اين دنيا، انسان بابصيرت ميفهمد كه بايد چهكار كند، ميفهمد كه موضع او چه موضع حقّي است.

 بسيج ميتواند به ديگران تفهيم كند كه مواضع سياسي جمهوري اسلامي ايران -كه امروز ما مواضع رسمي و سياسي مسئولين دولتيمان و دستگاهمان در مورد سوريه، در مورد عراق، در مورد بحرين، در مورد يمن، در مورد فلسطين، مواضع روشن و آشكاري است- منطقيترين مواضعي است كه ميتواند يك انسانِ منصف و عاقل اتّخاذ بكند.

 بسيج يك بركتي است براي نظام جمهوري اسلامي، يك ذخيره است، يك گنج است؛ يك گنج بيانتها؛ چون ملّت بيانتها است؛ يك گنج است. و من به شما عرض بكنم، به توفيق الهي ملّت عزيز ايران اين گنجينهي با ارزش را اوّلاً حفظ خواهد كرد، ثانياً استخراج خواهد كرد، ثالثاً به كمك اين همّتها و اين ارادهها و اين بصيرتها به اوج تعالي و ترقّي كه مورد نظرش هست، قطعاً خواهد رسيد. و دشمنان مجبورند نگاه كنند و تماشا كنند و پيشرفت ملّت ايران را ببينند؛ و كاري از آنها برنيايد. و انش

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۰:۴۲:۵۳
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

 

 

هفته بسيج بر بزرگ مرد بسيجي فرمانده معظم كل قوا حضرت امام خامنه اي مدظله العالي و دلاوران بسيجي به ويژه بسيجيان پايگاه شهيد برونسي  ، كه با حماسه و رشادتشان  ،خون شهداء انقلاب اسلامي عزيزمان را عطر آگين تر از هميشه كردند و نيز همه حماسه سازان انقلاب اسلامي كه با مجاهدت و رشادت خود ازاين انقلاب الهي دفاع كردند و همچنان مقاوم د رمقابل شياطين استكبار بامانند مالك اشتر ايستادنند مبارك باد.

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي شهرستان بهار (قشر كارگري)

 

 

 

 

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۸:۰۲:۴۹
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

بيانات در ديدار رؤساي دانشگاه‌ها، پژوهشگاه‌ها، مراكز رشد و پارك‌هاي علم و فناوري

 

 


بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحيم‌ (۱)
الحمدلله ربّ العالمين و صلّي الله علي محمّد و آله الطّاهرين.

 خيلي خوش‌آمديد برادران و خواهران عزيز! جلسه‌ي علم و عالم و دانشگاهي است و براي اين حقير، اين يكي از بهترين و شيرين‌ترين جلسات است. بيانات دو وزير محترم را هم من با دقّت گوش كردم و شنيدم و بهره‌مند شديم. اميدواريم خداوند به شما و به ما توفيق بدهد كه بتوانيم از اين‌جور جلسات و نشست‌ها و گفتن‌ها و شنيدن‌ها يك فايده‌اي توليد كنيم براي كشور؛ [و] صِرف نشستن و ديدن و گفتن نباشد.

 درباره‌ي اهمّيّت علم و اهمّيّت دانشگاه خيلي حرف زده‌ايم؛ هم ما گفتيم، هم ديگران گفتند؛ خوشبختانه سالها است درباره‌ي اهمّيّت علم و به تبع آن اهمّيّت دانشگاه حرف زده ميشود. و همان‌طور كه آقاي دكتر هاشمي الان اشاره كردند، آرزوي ما اين بود كه اهمّيّت علم و لزوم پرداختن به علم در كشور، تبديل بشود به گفتمان و حالا تقريباً همين‌جور شده؛ بايد خدا را شكرگزاري كنيم.

 علم مهم‌ترين ابزار پيشرفت و اقتدار ملّي است؛ اين را بايد مسلّم گرفت؛ واقعاً همين‌جور است. علم براي يك ملّت مهم‌ترين ابزار آبرو و پيشرفت و اقتدار است. دانشگاه هم مهم‌ترين تربيت‌كننده‌ي مديران آينده‌ي كشور است. خب، از اين چه چيزي مهم‌تر؟ شما داريد مديران آينده‌ي كشور را تربيت ميكنيد. اگر خوب تربيت كرديد -كه ان‌شاءالله همين‌جور است- آينده‌ي كشور، خوب اداره خواهد شد؛ اگر نتوانستيم خوب اداره كنيم، كوتاهي كرديم، طبعاً آينده‌ي كشور، تحت تأثير همين كوتاهي‌ها قرار خواهد گرفت؛ يعني اهمّيّت دانشگاه اين است. البتّه دانشگاه با شكل كنوني يك پديده‌ي غربي است -اين را همه ميدانيم- لكن دانشگاه به معناي تربيت‌كننده‌ي نوابغ و نخبه‌ها، به‌هيچ‌وجه غربي نيست؛ در كشور ما ريشه‌ي هزار ساله دارد. بله، به اين شكل كنوني از غرب وارد شده لكن اين كشور مدارسي داشته كه در آن ابن‌سيناها، فارابي‌ها، محمّدبن‌زكرياي رازي‌ها، خوارزمي‌ها تربيت شدند؛ در همين كشور. اين اسمهايي كه ما مي‌آوريم، اسمهاي معروف است؛ هزاران نام غيرمعروف وجود دارد از پزشك، مهندس، مخترع، اديب، فيلسوف، عارف كه همه در اين مملكت پرورش پيدا كردند.

 يك جمله‌اي را من نقل كنم از جُرج سارتُن؛ چون ديگران كه ميگويند، باورپذيرتر ميشود تا خود ما بگوييم! از اين جهت بنده [ميگويم‌]، وَالّا عادت ندارم دائم حرف اين و آن را از فرنگي‌ها و غربي‌ها نقل كنم. امّا اين جُرج سارتُن -كه تاريخ علم را نوشته كه معروف است و ترجمه شده و چاپ شده و لابد همه ديده‌ايد- ميگويد: دانشمندان ايراني، بيشترين سهم و نقش را در اين تمدّن داشته‌اند و آنگاه كه آثار فرزانگان ايراني را از اين مجموعه برداريم، زيباترين بخش آن را كنار گذاشته‌ايم؛ [او] مورّخ علم است. يك حرف ديگر هم -كه اين را من از حافظه‌ام نقل ميكنم، چون خيلي سابق ديده‌ام، نميتوانم روي كلماتش دقّت كنم- مال پي‌ير روسو است كه او هم تاريخ علوم را نوشته و اين هم سالها است به فارسي ترجمه شده است؛ در دست همه است. سالها پيش من اين را ديدم؛ عرض كردم ميخواستم مراجعه كنم و دوباره ببينم، در حقيقت فرصت نكردم لكن آدرسش را يادداشت كردم؛ يادم هست كه آدرسش را يك جايي نوشتم كه اين حرف را كجا زده؛ در همين كتاب «تاريخ علوم» است. او گفتگوي يك تاجر اروپايي -ايتاليايي يا فرض كنيد فرانسوي- را نقل ميكند با يك آدم خبره‌ي علميِ آن روز؛ مال دوران قرون وسطي‌ است. مشورت ميكند و ميگويد بچّه‌ام را ميخواهم بگذارم درس بخواند و عالم بشود؛ كدام كشور بگذارم، كدام دانشگاه بگذارم. آن شخص ميگويد كه اگر به چهار عمل اصلي رياضيّات قانعي كه برود چهار عمل اصلي را ياد بگيرد، در هركدام از اين مدارس اروپا كه ميخواهي بگذاري، فرقي نميكند، بگذار؛ امّا اگر بيشتر از اين ميخواهي، بايد بروي اندلس. اندلس آن روز دست مسلمانها بود. اين تاريخ علم در اسلام [است‌]؛ آن اوّلي مربوط به ايران بود، اين مربوط به اسلام [است‌]. يعني يك‌چنين تاريخي ما داريم، يك‌چنين ميراثي ما داريم؛ چه در محيط اسلامي، چه در محيط ايراني. البتّه اين را هم عرض بكنيم -حمل بر روحيّه‌ي قوم‌گرايي و ناسيوناليستي نشود- در بين كشورهاي اسلامي قلّه‌ي توليد فكر و توليد علم، باز هم ايران است؛ يعني هيچ‌جاي ديگر ما نداريم شخصيّت‌هاي بزرگي؛ مثلاً فرض كنيد يك كسي مثل كِندي -كه در بين فلاسفه يك نفر [است‌]- و از اين قبيل، در ايران متعدّدند؛ يعني اگر ما راجع به تاريخ علم اسلامي هم صحبت ميكنيم، باز قلّه‌ي آن مربوط به ايران است. اين ميراث ما است؛ اين گذشته‌ي ما است؛ اين تاريخ ما است.

 دوران قاجار و پهلوي هم تاريخهاي روشني دارد. من البتّه متأسّفم از اينكه باسوادهاي ما و كتاب‌خوان‌هاي ما از تاريخ نزديك به ما و معاصر ما -چه تاريخ دوره‌ي قاجار، چه تاريخ دوره‌ي پهلوي- كمتر اطّلاع دارند؛ اطّلاعاتشان خيلي محدود است، وسيع نيست؛ جزئيّات را غالباً مطّلع نيستند. از اواسط دوره‌ي قاجار به اين طرف تا زمان دوره‌ي پهلوي -كه ديگر آن نهايتش بود- دلايل خاصّي وجود داشت كه از اين ميراث معنوي در هنگام شكوفايي علم در دنيا، استفاده‌ي درستي نشد.

 خب، ميدانيد دوران ما، يعني همين قرن اخير و صد سال اخير، دوران شكوفايي و رشد علم در دنيا است و هر كشوري به جايي رسيده، در همين ۱۰۰ سال، ۱۲۰ سال به جايي رسيده. ما در اين دوران -كه دانشگاه ما هم هشتاد و چند سال عمر دارد در كشور- ميتوانستيم وقتي دانشگاه غربي و اروپايي را وارد كشور كرديم، از آن ميراث استفاده كنيم؛ از آن روحيّه، از آن استعداد، از آن زمينه‌ها و ظرفيّتهاي موجود در كشورمان استفاده كنيم و دانشگاه را ايراني بسازيم؛ دانشگاه را بومي‌سازي كنيم؛ ميتوانستيم اين كار را بكنيم، نكرديم؛ به دلايل خاصّ مربوط به حكومت پهلوي‌ها و حكومت قاجارها. يعني از آن ميراث ارجمند، در هنگام ورود دانش غربي به كشور استفاده نشد. امروز در كشور ما، در محيط دانشگاه ما، در محيط علمي ما، روحيّه‌ي ساختن و اتّكاءبه‌نفْس و اعتمادبه‌نفْس و حرف داشتن و حرف زدن و مقاله‌ي استنادي توليد كردن كه ديگران در دنيا به آن استناد كنند، از اين حرفها امروز در كشور ما زياد است؛ آن روز نبود. آن روز ما نه توانستيم از اخلاق علمي و زمينه‌ي علمي ميراث خودمان استفاده كنيم، نه توانستيم از ميراث معنوي و ميراث اخلاقي محيط علمي خودمان استفاده كنيم. اينها شرح مفصّلي دارد كه حالا من وارد آن شرحها نميخواهم بشوم كه اخلاق علمي ما در محيطهاي علمي در گذشته چه‌جوري بود، بعد كه شيوه‌ي غربي وارد كشور شد اخلاق علمي ما چه‌جوري شد. در آن دوره‌هاي گذشته، شاگرد در مقابل معلّم دوزانو مي‌نشست؛ به معلّمش اهانت نميكرد. با اينكه محيطهاي علمي و مانند اينها محيطهاي آزادي بوده، الان هم حوزه‌هاي علميّه همين‌جور است؛ درس كه ما ميدهيم، همه‌ي طلبه‌هايي كه در درس نشسته‌اند حقّ اشكال كردن دارند، اشكال هم ميكنند، داد ميكشند، حرف ميزنند؛ ايرادي هم ندارد، كسي هم اين را عيب نميداند؛ استاد هم موظّف است مؤدّبانه پاسخ بدهد. اين بوده است در گذشته امّا درعين‌حال شاگرد در مقابل استاد خاشع بود، خاضع بود. اين مال گذشته‌ي اخلاق علمي ما و اخلاق دانشگاهي ديرين ما است؛ لكن در دوره‌ي جديد، تعداد معلّمهايي كه از دست شاگردشان كتك خوردند -چه در مدارس متوسّطه، چه در دانشگاه- يا اساتيدي كه به دست دانشجويشان چاقو خوردند، بعضي كشته شدند، كم نيست؛ يعني اخلاق علمي بكلّي تغيير پيدا كرد. نه ميراث علمي ما و ظرفيّت علمي ما منتقل شد، نه ميراث اخلاق علمي ما و اخلاق دانشگاهي ما منتقل شد. دانشگاه اين‌جوري شكل گرفت.

 خب، غربي‌ها براي دانشگاه ما برنامه‌ريزي داشتند. اين هم كه من عرض ميكنم، از روي اطّلاع و محاسبه عرض ميكنم؛ اين حرف منبري و سخنراني نيست؛ نه، اين تحقيق‌شده است؛ كساني كه اهل تحقيق هستند در مسائل جامعه‌شناسي و اجتماعي يا مسائل سياست خارجي و مانند اينها، كاملاً تحقيق كرده‌اند. غربي‌ها براي آنچه آن را جهان سوّم ميناميدند، برنامه‌ريزي كردند براي تربيت آدمهايي كه در اين كشورها با اخلاق آنها، با شيوه‌ي آنها، با سبك زندگي آنها تربيت بشوند و رشد كنند و اداره‌ي آن كشور را به عهده بگيرند؛ اين برنامه‌اي بوده كه آنها ريختند. براي دانشگاه ما هم آنها يك چنين برنامه‌اي داشتند؛ يعني ميخواستند دانشگاه ما پلي باشد به‌سمت سرازير شدن هرآنچه غربي‌ها مايلند در ايران اتّفاق بيفتد؛ نظر آنها اين بود امّا نشد؛ يعني دانشگاه ما در خدمت اهداف غرب عملاً قرار نگرفت؛ اين يكي از مسائل بسيار مهم و نكات بزرگ كشور ما است. آنها ميخواستند دانشگاه محلّ پمپاژ افكار غربي و سبك زندگي غربي باشد، خب تا حدودي هم در يك جاهايي موفّق شدند، در اين ترديدي نيست -آن كساني كه در رأس كار بودند؛ بخصوص در همان دوره‌ي تأسيس دانشگاه در زمان رضاخان، آنها كساني بودند كه سرتاپا معتقد به غرب و به تمدّن غربي بودند كه حرفهايشان را شنيده‌ايد- امّا در نهايت موفّق نشدند؛ [چون‌] هويّت ايراني كار خودش را كرد. هويّت ايراني يك چيز عجيبي است در تاريخ؛ همه‌ي كساني كه به ايران تهاجم كردند به يك نحوي، در ايران بعد از مدّتي حل شدند: زبانشان، آدابشان، فرهنگشان؛ تنها چيزي كه مستثني‌ است، اسلام است كه اسلام آمد ايران و در ايران غرق نشد، ماند و ايراني اسلام را از بُن دندان قبول كرد؛ والّا در كشورهاي مورد تهاجمِ عربهاي مسلمان، هرجا رفته‌اند زبان عوض شده است؛ مصر زبانش عوض شد، فلسطين زبانش عوض شد، شامات زبانش عوض شد، زبانشان عربي شد، [امّا] ايران زبانش عوض نشد، فارسي باقي ماند؛ يعني يك چيز عجيبي است در ايران؛ اين خصوصيّتي است كه مال كشور ما است. اينجا هم همين‌جور شد، هويّت ايراني كار خودش را كرد.

 اوّلاً در داخل دانشگاه افرادي كه ظواهر ديني را حفظ كردند، وجود داشتند؛ با اينكه اين بشدّت مورد نفي طرف مقابل بود؛ يعني رضاخان اصلاً با ظواهر ديني موافق نبود؛ آنهايي هم كه دانشگاه را در ايران تشكيل دادند -كه من نميخواهم اسم آن رجال را حالا بياورم- آنها هم همين‌جور، مثل خود رضاخان [بودند]؛ اصلاً آنها اين فكرها را بيشتر توي كلّه‌ي رضاخان تزريق كرده بودند؛ آنها اصلاً مايل نبودند كه در دانشگاه كسي نماز بخواند، در دانشگاه كسي اسم خدا بياورد امّا اين اتّفاق افتاد؛ همين‌طور كه اشاره كردند، انجمنهاي اسلامي تشكيل شد، مسلمانهايي در داخل دانشگاه به مقام استادي رسيدند، دين را ترويج كردند، در مقابل افكار غيرديني ايستادند؛ يعني از اينجا شروع شد. هرچه گذشت، اين روحيّه‌ي ديني و ايماني در داخل دانشگاه تقويت شد تا رسيد به نهضت اسلامي سال ۴۱؛ اينجا دانشگاه يك حركت عظيمي در جهت ديني شدن، ايماني شدن انجام داد، با اينكه آن روز كمونيست‌ها هم بودند؛ آن روز كمونيست‌ها و ماركسيست‌ها در داخل دانشگاه خيلي فعّال بودند. حالا در مشهد كه بنده زياد مرتبط بودم از نزديك ميديدم، در جاهاي ديگر هم -تهران و بعضي جاهاي ديگر كه مسافرت ميكرديم و با دانشجوها بنده ارتباط داشتم- حضور تفكّر ماركسيستي را در دانشگاه‌ها ميديدم؛ و عجيب اين است كه كساني كه تفكّر ماركسيستي در داخل دانشگاه داشتند، با دستگاه همكاري ميكردند در مقابل تفكّر رو به رشد اسلامي در داخل دانشگاه! كتابهايشان چاپ ميشد، آزادانه فروش ميرفت؛ درحالي‌كه كتابهاي انقلابيّون مسلمان و جوانهاي مسلمان -چه آن كتابهايي كه خودشان توليد ميكردند كه البتّه كم بود، چه آن كتابهايي كه ميخواستند بخوانند- در كمال شدّت با آنها مقابله ميشد و با كمال عسرت آن كتابها را ميتوانستند به دست بياورند. دستگاه پهلوي در دوران نهضت اسلامي، در واقع تمام توجّهش به حركت اسلامي بود و با آن معارضه ميكرد؛ [امّا] با چپها و ماركسيست‌ها و مانند اينها مدارا ميكردند، خب اينها هم به آن مدارا جواب دادند، خيلي‌هايشان رفتند در دفتر فرح پهلوي عضو شدند! خيلي‌هايشان رفتند در صداوسيما، در تلويزيون و راديو عضو شدند، همكاري كردند، همان چپهاي تند دهه‌ي ۳۰، در دهه‌ي ۴۰ شدند همكاران دستگاه! [امّا] حركت دانشگاه به سمت تفكّر اسلامي روزبه‌روز پايدارتر، قوي‌تر، عميق‌تر شد.

 تا رسيديم به انقلاب. اين حركت البتّه حركت مقاومت اسلامي بود، ريشه‌دار و داراي تفكّر؛ افكار مرحوم مطهّري يك نمونه از آن چيزهايي بود كه در دانشگاه بين دانشجوها ترويج ميشد. خب، انقلاب اسلامي كه در سال ۵۷ به پيروزي رسيد، دنيا را تكان داد؛ بدون مبالغه اين‌جور است؛ يعني واقعاً پيروزي اسلام در ضمن يك انقلاب و تشكيل يك حكومت بر پايه‌ي اسلام، اصلاً دنيا را -غرب و شرق را- تكان داد؛ بديهي است تأثيري در دانشگاه ميگذاشت و گذاشت؛ بسياري از نيروهاي داخل دانشگاه، چه در ميان اساتيد، چه در ميان دانشجويان جزو صادق‌ترين و فداكارترين ياران انقلاب بودند، اين جزو سوابق تاريخي دانشگاه ما است، اين مقطع را هرگز نبايد فراموش كرد و از ياد برد. خب، اين مال گذشته است.

 در اين ۳۷ سالي كه از آن روزها ميگذرد، ما افت‌وخيز زياد داشته‌ايم، كارهاي زيادي شده است، دانشگاه پيشرفت كرده، پسرفت كرده، جريانات گوناگون بر دانشگاه در برهه‌اي از زمان حاكم شدند؛ دانشگاه افت‌وخيز داشته است. اين هم طبيعي است، يعني با يك نگاه دقيق، خلاف انتظار نيست كه وقتي حكومت در اختيار اسلام است، آن كساني كه اسلامي فكر ميكنند، در درون خودشان سلايق و جريانهاي گوناگوني به وجود بيايد و اين منجر بشود به موج‌آفريني‌هاي گوناگون در داخل دانشگاه. البتّه مخالفين فكري هم در دانشگاه فعّال شدند، حتّي ماركسيست‌ها! بنده چون كتاب زياد ميخوانم -كتابهايي كه دستم مي‌آيد، همين‌طور مي‌نشينم ميخوانم- تعدادي كتاب ديدم كه نشان‌دهنده‌ي اين بود كه از درون دانشگاه ميخواهند تفكّر ماركسيستي را باز دوباره سرِپا كنند، آن هم كِي؟ بعد از سقوط شوروي، بعد از زوال ماركسيسم و حكومتهاي ماركسيستي در دنيا! [اين كار] نگرفت و دانشگاه از آن استقبالي نكرد. به‌هرحال دانشگاه مراحل گوناگون و دوره‌هاي گوناگون را در اين ۳۷ سال گذرانده؛ حالا امروز ماييم و دانشگاه.

 ما چه‌كار كنيم كه از اين دانشگاه با اين سوابق، با اين تاريخ، با اين زمينه‌هاي تاريخي، با اين ميراث، با اين تجربه‌ي خوب و آزمون خوبي كه دانشگاه در دوران انقلاب داد و با مشكلاتي كه در دانشگاه به‌وجود آمد -همه‌ي اينها را در كنار هم قرار بدهيم- بتوانيم براي ايجاد تمدّن نوين اسلامي بهره ببريم؟ چون هدف اين است ديگر؛ هدف، ايجاد يك حاكميّت اسلامي است كه بتواند جامعه را به جامعه‌ي مورد نظر و آرماني اسلام تبديل بكند؛ ما دنبال اين هستيم ديگر، ما ميخواهيم كشور خودمان -در درجه‌ي اوّل، حالا بحث كشورهاي ديگر و مسائل بين‌المللي و جهاني را نميكنيم- يك كشوري بشود كه به آن خطوط آرماني اسلام برسد كه اين خطوط آرماني يك چيز مطلوب و شيريني براي هر انسان متفكّري است؛ يعني هركسي كه بنشيند فكر كند، مطالعه كند، از اين وضع آرماني جامعه‌ي اسلامي لذّت ميبرد؛ جامعه‌اي كه در آن، هم علم هست، هم پيشرفت هست، هم عزّت هست، هم عدالت هست، هم قدرت مقابله‌ي با امواج جهاني هست، هم ثروت هست؛ يك تصوير اين‌جوري؛ ما به اين ميگوييم تمدّن نوين اسلامي، ميخواهيم كشورمان به اينجا برسد. دانشگاه [در اين زمينه‌] چه نقشي ميتواند ايفا كند و چه‌كار بايد بكند؟ اوّلا نقش‌آفريني دانشگاه لازم است، ثانياً سؤال اين است كه: چه بايد كرد؟ ما چه‌كار كنيم كه بتوانيم به اينجا برسيم؟ البتّه اين موضوعِ بحث امروز من نيست، چون بحث جلسه‌اي و سخنراني‌اي نيست؛ اينها كارهاي تحقيقاتي مفصّلي لازم دارد؛ من فقط ميخواهم اين را تذكّر بدهم كه دانشگاه ما روي اين فكر كند، شما به‌عنوان مديران دانشگاه‌ها و مسئولان دستگاه آموزش عالي كشور روي اين فكر كنيد؛ مسئوليّت دانشگاه را بر اين اساس قرار بدهيد، برنامه‌ها را بر اين اساس بريزيد كه دانشگاه با اين سوابقي كه گفته شد، با اين ريشه‌ي عميق تاريخي كه گفته شد، با اين آزمون بزرگي كه از خودش در انقلاب نشان داد، اين دانشگاه چه نقشي ميتواند ايفا كند براي ايجاد تمدّن نوين اسلامي و آن‌چنان جامعه‌اي و آن‌چنان ايراني؟ روي اين بايد فكر كنيد؛ يعني همه‌ي كارها را بر اين اساس بايد قرار بدهيد.

 من فقط چند تذكّر ميدهم؛ البتّه گزارشهايي كه آقايان دادند، بخصوص گزارشي كه آقاي دكتر فرهادي دادند، گويا اين‌جور از اين گزارش انسان استفاده ميكند كه همه‌ي آن چيزهايي كه جزو آرزوها و مطالبات ما است، اينها در دانشگاه تحقّق پيدا كرده؛ خب خيلي خوب است، اين نشان ميدهد همّت خوبي وجود دارد، منتها بايد خروجي‌ها را نگاه كرد. بنده بتدريج آدم با تجربه‌اي شده‌ام در اين مسائل گزارش‌گيري؛ گزارشها صرفاً آن چيزي كه در گزارش به بنده يا به مدير ارشد ارائه ميشود، نيست؛ حواشي‌اي دارد، گوشه‌كنارهايي دارد كه گاهي محتواي گزارش را عوض ميكند؛ اگر ما بخواهيم واقعيّتها را درست بفهميم، بايستي برويم ميداني نگاه كنيم؛ يعني مثلاً فرض كنيد [گزارشي كه‌] آقاي دكتر فرهادي در زمينه‌ي علم و در زمينه‌ي تحقيق و پژوهش و پارك [فنّاوري] و كارهاي ديني و ارزشي و مانند اينها ذكر كردند؛ واقعاً بروند ميداني نگاه كنند؛ ببينند چقدر از اين آرزوها و اين گزارشها روي زمين وجود دارد؛ اين مهم است. گاهي اوقات گزارشهايي ميرسد كه انسان ترديد پيدا ميكند در تحقّق بعضي از اين آرزوها؛ اين نكته‌ي مهمّي است؛ من تذكّراتم بيشتر ناظر به اين جهات است، همين چيزهايي كه ايشان گفتند يا آقاي دكتر هاشمي بيان كردند، همين چيزها لازم است، همينها بايستي تحقّق پيدا كند؛ امّا صِرف اينكه «ميخواهيم بكنيم» يا «دستور داده‌ايم كه بشود» يا «گزارش شده است كه اين شده است»، كافي نيست. اگر به اين‌جور گزارشي انسان دل‌خوش بكند، بعد يك‌وقت چشم باز ميكنيم مي‌بينيم كه فاصله‌ي واقعيّت با آنچه ما خواسته‌ايم زياد شده. تذكّرات من راجع به اين است.

 من در دو بخش تذكّراتي را عرض ميكنم: يكي مسائل مربوط به علم؛ يكي مسائل مربوط به جنبه‌هاي ارزشي و اخلاقي، در واقع انسان‌سازي و سازندگي نيروي انساني؛ چون نيروي انساني خيلي مهم است. ديروز يكي از دوستاني كه الان در جلسه حضور دارند -از افراد وارد و مطّلع- به من ميگفتند كه ما از لحاظ نيروي انسانيِ آماده، جزو چهار پنج كشور اوّل دنياييم؛ يعني كشورهايي كه جمعيّتشان دو برابر كشور ما يا گاهي بعضي سه برابر كشور ما است، اين تعداد نيروي انساني تحصيل‌كرده و درس‌خوانده ندارند كه ما داريم. ايشان گفتند سي ميليون؛ حالا عددها ممكن است يك مقداري كم و زياد بشود. خب اين مهم است؛ اين خيلي مهم است. ما اين نيروي انساني را چه‌جوري ميخواهيم جهت بدهيم؟ جهت دادن مهم است. اگرچنانچه علم بود و جهت غلط، همين خواهد شد كه امروز در دنياي عالِم، دنياي اهل تحقيق و پيشرفت علمي، امروز و ديروز در آنها مشاهده شده. خب شما ملاحظه كنيد، استعمار بلاي بزرگي بود كه بر سر كشورهاي منطقه‌ي آسيا و آفريقا و آمريكاي لاتين فرود آمد؛ استعمار چيز عجيبي بود. اين استعمار را چه چيزي به‌وجود آورد؟ علم. قدرتهاي اروپايي اين توفيق را پيدا كرده بودند كه چند صباحي زودتر از فلان كشورها، مثلاً فرض كنيد كه به اسلحه‌ي خودكار آتشي دست پيدا كنند؛ همين موجب شد كه يك كشوري مثل انگليس -مثلاً يك جزيره‌ي دورافتاده- بتواند بر كشور عظيمي مثل هند مسلّط بشود. برويد نگاهي به تاريخ جهان را بخوانيد -نوشته‌ي نِهرو(۲) است- ببينيد بر هند چه گذشته؛ البتّه فقط آن كتاب نيست، خيلي در اين زمينه [كتاب هست‌]. همين برمه، همين كشوري كه امروز اسمش ميانمار [است‌]؛ اينجا مركز ثروت است. يك انگليسي با داشتن يك تفنگ و يك اسلحه‌ي كمري، ده‌ها نفر را اسير خودش ميكرد كه براي او كار كنند و جرئت نميكردند نفَس بكشند. آنجا درختهاي عظيم كائوچو و انواع و اقسام چوبهاي قيمتي وجود داشت كه اينها را غارت كردند بردند؛ اينها در نوشته‌هاي تاريخي هست. عرض كردم، متأسّفانه تاريخ معاصر كمتر مورد توجّه جامعه‌ي كتاب‌خوان ما قرار ميگيرد؛ بخوانيد ببينيد در هند چه گذشت از استعمار، در برمه چه گذشت، در منطقه‌ي آفريقا چه گذشت، در آمريكاي لاتين چه گذشت، در الجزاير و تونس و مانند اينها به‌وسيله‌ي همين فرانسه‌ي ظاهرالصّلاحِ منظّمِ مرتّبِ مؤدّب چه گذشت و استعمار چه كرد با اينها. خب اين استعمار را چه چيزي به‌وجود آورد؟ علم. علم وقتي جهت نداشت ميشود استعمار. پدر ميليون‌ها انسان را درآوردند به‌وسيله‌ي علم. علم بي‌جهت، علم بي منطق اخلاقي و معنوي، خب ميشود اين. ما احتياج داريم به اينكه اداره كنيم دستگاه خودمان را؛ خودمان را اداره كنيم، خودمان را هدايت كنيم، مراقب باشيم علم ما به آن سمت نرود؛ علم وقتي‌كه در راه خطا افتاد ميشود بمب اتم. الان اين كره‌ي زمين قابليّت اين را دارد كه ده‌ها بار كُن‌فَيَكون بشود؛ يعني همان چيزهايي كه خداي متعال در قرآن فرموده است كه در قيامت پيش مي‌آيد، به‌وسيله‌ي همين بمب اتم‌هايي كه آمريكا و روسيه و بعضي كشورهاي ديگر دارند، قابل تحقّق است، قابل انجام گرفتن است. اين خطر بزرگي است براي بشريّت، براي تمدّن، براي انسان، براي مادّه و معنا؛ اين به‌خاطر علم است، علم گاهي اين‌جوري ميشود. پس ما بايستي دستگاه علمي خودمان را مراقبت كنيم و يك راه جديدي براي علم درست كنيم. آن چيست؟ آن عبارت است از سازندگي اخلاقي و معنوي در كنار علم؛ لذا تذكّرات ما، يك مقداري مربوط به مسائل علمي است، يك مقداري مربوط به آن مسائل اخلاقي و سازندگي اخلاقي و معنويِ نيروي انساني است.

 در مورد مسائل علمي، چند نكته من اينجا يادداشت كرده‌ام؛ البتّه اين نكات را قبلاً هم گفتيم، قبلاً هم بارها همين نكات را گفتم، در ضمن بيانات آقايان هم شايد بود لكن من تأكيد ميكنم؛ چون احساس ميكنم نياز هست كه اينها گفته بشود و تحقّق پيدا كند. يكي مسئله‌ي علم نافع است. دنبال علمي باشيم كه براي كشور لازم و نافع است؛ نه فقط براي حال كشور، بلكه براي ده سال بعد و بيست سال بعد كشور. ممكن است ما در بيست سال بعد، يك نيازي داشته باشيم كه از امروز بايد تحقيقاتِ آن نياز شروع بشود. اگر امروز تحقيق نكرديم، اگر امروز خودمان را آماده نكرديم، آن‌وقتي كه لازم داريم دستمان خالي خواهد بود. بايد اين نيازسنجي انجام بگيرد و نيازهاي امروز هم مورد ملاحظه قرار بگيرد. دانش‌جويي و دانش‌آموزي و فراگيري علم و تعليم علم، بر مبناي نفع آن و نياز آن باشد. الان به من گزارش ميدهند كه بسياري از همين مقالاتي كه گفته شد -كه خب تعداد مقالات زياد است- به درد كشور نميخورد؛ يعني كار تحقيقي‌اي مقاله‌نويس انجام داده امّا مفيدِ براي كشور نيست؛ يا مفيدِ براي هيچ‌كس نيست، يا مفيدِ براي آن شركت خارجي‌اي است كه به‌نحوي سفارش‌دهنده‌ي اين مقاله است؛ شايد خود صاحب‌مقاله هم نداند كه سفارش‌دهنده‌ي اين مقاله كيست! به نفع او است. اين فايده ندارد. حتّي پايان‌نامه‌هاي دكتري -اين‌جور كه به من گزارش كرده‌اند؛ من نميخواهم تكيه كنم و حتماً بگويم اين‌جور است- به من اين‌جور گزارش كرده‌اند كه با نگاه خوش‌بينانه، ده درصد پايان‌نامه‌هاي دكتري به درد مسائل كشور ميخورد. خب پايان‌نامه‌ي دكتري يك ذخيره است، يك گنج است؛ پايان‌نامه‌هاي دانشجويان واقعاً يك گنجينه و يك ذخيره است براي كشور. موضوع اين پايان‌نامه چه باشد كه براي كشور مفيد باشد؟ اين مسئله‌ي اوّل. در روايات ما هم راجع به علم نافع تكيه شده. خود اساتيد هم در اين جلسات ماه رمضان -كه معمولاً هر سال يك جلسه با آقايان و خانمهاي اساتيد دانشگاه داريم، اينجا مي‌آيند سخنراني ميكنند- چندين نفر از آنها تا حالا، من يادم است كه راجع به اين نافع نبودن بعضي از كارهاي تحقيقي در كشور هشدار ميدادند؛ بنده هم بارها اين را گفته‌ام. پس اوّلين مطلب اين است كه علم بايد، هم نياز امروز را تأمين كند، هم نياز آينده را؛ اين آينده را حدس بزنيد، محاسبه كنيد ببينيد چه چيزي لازم داريم.

 راجع به اين مسائل انرژي هسته‌اي كه در چند سال قبل از اين -دو سه سال، سه چهار سال قبل از اين- بحث بود، بعضي‌ها ميگفتند ما كه اين‌همه نفت داريم اتّفاقاً آمريكايي‌ها هم همين را گفتند! آمريكايي‌ها هم ميگفتند ايران اين‌همه نفت دارد، ميخواهد چه كار كند انرژي هسته‌اي را؟ بنده گفتم خب ما امروز دست به سياه‌وسفيد انرژي هسته‌اي نزنيم، پس‌فردا كه نفتمان تمام شد آن‌وقت [بايد] برويم انرژي هسته‌اي را گدايي كنيم از اين و آن. خب بله ديگر؛ وقتي آنها داشته باشند، ما نداشته باشيم و احتياج داشته باشيم، پدر ما را درمي‌آورند. ديديد سر اين بيست درصد چه كردند؟ ما به اورانيوم غني‌شده‌ي بيست درصد احتياج داشتيم براي اين رآكتور تهران -همين رآكتور كوچكي كه در تهران هست كه داروهاي هسته‌اي توليد ميكند، براي اين ما احتياج [داشتيم‌]- [چون‌] داشت تمام ميشد و گفتند چند ماه ديگر تمام ميشود؛ يك ژستي گرفتند غربي‌ها، يك قيافه‌اي گرفتند، يك شروطي گذاشتند كه واقعاً خفّت‌آور بود. به نظرم مال حدود سال ۸۹ يا ۹۰ بود. البتّه آخرش به نفع ما تمام شد؛ يعني جوانهاي ما وقتي ديدند كه راجع به فروش بيست درصد كه بفروشند و پولش را بگيرند، ناز ميكردند، وقتي ديدند اينها اين‌جور دارند اذيّت ميكنند، درصدد برآمدند خودشان بيست درصد را توليد كنند. رفتند زحمت كشيدند خودكُشون كردند و بيست درصد را خودشان توليد كردند. زحمت عمده هم تا بيست درصد است؛ يعني در غني‌سازي اورانيوم، از اورانيوم خام تا بيست درصد، راهِ دشوار و راهِ سربالا است؛ از ۲۰ درصد تا ۹۹ درصد، راهِ هموار است؛ يعني كسي كه به بيست درصد رسيد، رسيدن به پنجاه درصد و هشتاد درصد و نود درصد برايش آسان است؛ اينكه آنها دستپاچه شدند به‌خاطر همين است. خب چشمشان كور؛ ميخواستند به ما بفروشند تا ما نرويم دنبال توليدش. من گفتم كه اگر اين نفتي كه ما داريم، ما نداشتيم [بلكه‌] آنها داشتند و به نفت احتياج داشتيم، نفت را به ما بطري‌بطري ميفروختند؛ ما حالا بشكه‌بشكه و تُن تُن ميفروشيم، تُني اين‌قدر تُني اين‌قدر؛ اينها اگر ما احتياج به اين نفت داشتيم، همين نفت سياه را به ما بطري‌بطري ميفروختند؛ اين‌جوري است. آن روزي كه ما به انرژي هسته‌اي نياز پيدا كنيم به‌خاطر نبودن نفت يا يك [بُروز] مشكلي در نفت؛ فرض كنيد مثلاً قيمت نفت آن‌قدر ارزان بشود -كه الان مي‌بينيد ديگر؛ چطور راحت ارزان شد- كه به توليدش و به زحمت هزينه‌ي توليدش نيرزد، خب آنجا انسان چه كار ميكند؟ از نفت چشم ميپوشد. خب در يك چنين مواقعي ما احتياج داريم به انرژي هسته‌اي. از كجا بياوريم؟ چه كسي به ما بدهد؟ اين ممكن است ده سال ديگر، پنج سال ديگر، پانزده سال ديگر پيش بيايد؛ اين را بايد از حالا به فكر بود. همين‌جور بايد [مدام‌] فكر كنيد؛ يعني بايد نيازسنجي كنيد براي آينده و براي امروز، و آن‌وقت [ميشود] علم نافع؛ علمي كه براي رفع اين نيازها به درد ميخورد. اين يك نكته است كه من لازم دانستم عرض بكنم.

 يك نكته مسئله‌ي سرعت پيشرفت است. اين پايگاه‌هاي استنادي كه ذكر كردند رتبه‌ي نوزدهم يا رتبه‌ي هفدهم [ايران را] در دنيا، خب اين درست است، همين را ميگويند، ما داريم در ميدان علم پيش ميرويم؛ خيلي هم افتخار ميكنيم، هركس هم انكار كند اوقاتمان تلخ ميشود كه چرا انكار ميكنند -اين هم اينجا در پرانتز عرض بكنم؛ بعضي‌ها كه خودشان هم دانشگاهي‌اند، متأسّفانه ميروند در دانشگاه‌ها براي دانشجوها سخنراني ميكنند؛ ميگويند اين پيشرفتهاي علمي كه ميگويند، دروغ است! خب، چه چيزي دروغ است؟ مركز تحقيقاتي رژيم صهيونيستي از پيشرفت علمي ايران ابراز نگراني ميكند- اين در دنيا منتشر شده؛ اينكه ديگر ما نيستيم؛ اينكه مورد اعتماد شما است، رژيم صهيونيستي است؛ دارد ميگويد -اقلاًّ به حرف او اعتماد كنيد. ميروند ميگويند «نخير، اين پيشرفتهاي علمي كه ميگويند درست نيست» نه، پيشرفت علمي بلاشك وجود دارد، سرعتش هم خوب است- منتها ما با وجود همين پيشرفتي كه داريم، عقبيم! اين را كه نبايد خودمان فراموش كنيم؛ ما خيلي عقبيم! ما را سالهاي سال عقب نگه‌داشتند. حالا مثلاً اين فنّاوري‌هاي جديد در آمريكا، الان حدود ۱۳۰ يا ۱۴۰ سال است كه شروع شده؛ از بعد از جنگهاي داخلي آمريكا كه سال ۱۸۶۰ تا ۶۴ يا ۶۵ بوده؛ تا آن‌وقت، آمريكايي‌ها از اروپا وارد ميكردند؛ از آنجا به بعد، آمريكايي‌ها روي پاي خودشان ايستادند و شروع كردند به فنّاوري‌هاي جديد. خيلي خب، پس ۱۵۰ سال از ما جلو هستند؛ ۱۳۰ يا ۱۴۰ سال از ما جلو هستند! و علم هم اين‌جوري است؛ وقتي انسان يك قدم جلو رفت، قدم دوّم سرعت مضاعف ميشود. من بارها مثال زده‌ام؛ گفتم شما دو نفر داريد با همديگر راه ميرويد، يك نفر اتّفاقاً يك دوچرخه پيدا ميكند؛ خب، طبعاً از شما جلو ميزند و با يك فاصله‌اي جلو مي‌افتد؛ بعد او با دوچرخه كه جلو افتاد، ميرسد به يك اتومبيل و شما ميرسيد به دوچرخه؛ آن‌وقتي كه شما به دوچرخه رسيديد، او به اتومبيل رسيده؛ خب سرعت اتومبيل چندين برابر دوچرخه است. به همين ترتيب او جلو مي‌افتد؛ مرتّب سرعت، روزبه‌روز افزايش پيدا ميكند و اين فاصله روزبه‌روز زياد ميشود. اين فاصله وجود دارد. ما بايد به اين سرعت پيشرفت خيلي اهّميّت بدهيم. آنكه چشم دنيا را هم خيره كرد، سرعت پيشرفت ما بود كه گفتند سرعت پيشرفت جمهوري اسلامي در علم -يعني پيشرفت علمي‌اش- سيزده برابر متوسّط دنيا است؛ سيزده برابر! درست هم بود؛ البتّه الان نميدانم چقدر است؛ اين مال سه چهار سال قبل است. اينها را هم همان پايگاه‌هاي بين‌المللي گفته‌اند؛ اينها حرفهاي ما نيست. خب، ما بايد اين سرعت را حفظ كنيم. اگر پيشرفت علم از دُور افتاد و اين سرعت كم شد، آن‌وقت ديگر معلوم نيست چه خواهد شد؛ عقب ميمانيم. بنابراين سرعت پيشرفت هم مهم است.

 يك مسئله‌ي ديگر، مسئله‌ي پژوهش است؛ پژوهش خيلي مهم است. البتّه ما پژوهشگاه‌هايي داريم، خوب هم هست امّا خود دانشگاه‌ها بايد پژوهش‌محور بشوند؛ پژوهشگاه درست كنند، پژوهشكده درست كنند و خود دانشگاه بشود پژوهش[محور]. منافاتي هم ندارد كه بيرون هم باشند، پژوهشگاه‌ها و پژوهشكده‌هاي بيروني وجود داشته باشند امّا خود دانشگاه‌ها بشوند پژوهش‌محور. اين هم يك نكته است.

 يك مسئله‌ي ديگر، مسئله‌ي نقشه‌ي جامع علمي است. خب، نقشه‌ي جامع علمي بالاخره بعد از فرازونشيب‌هاي زياد، تصويب شد و ابلاغ شد و عمل شد؛ منتها اين نقشه‌ي جامع علمي را بايد در اجزاي مهم، اجرائي كنيم. اين جزو همان چيزهايي است كه شما تا در ميدان نرويد و ملاحظه‌ي ميداني نكنيد، نميتوانيد تشخيص بدهيد كه چقدر نقشه‌ي جامع علمي عمل شد. چه رشته‌هايي اولويّت دارند؟ چه تعداد دانشجو براي رشته‌هاي مورد اولويّت لازمند و براي رشته‌هايي كه اولويّت ندارند لازم است؟ همه‌ي اينها را بايد نقشه‌ي [جامع‌] علمي براي ما معيّن كند. در كدام مناطق از كشور، چه رشته‌هايي بايستي مورد توجّه قرار بگيرند براساس نيازها؟ خب، اين طبعاً آمايش سرزميني وزارت علوم را لازم دارد؛ وزارت علوم بايد آمايش سرزميني‌اي را داشته باشد براي خودش تا بداند كه در كجا، دانشگاه چه چيزي لازم دارد. دوستان، آقايان وزيران محترم كه گزارش دادند، راجع به مأموريّت‌محور كردن دانشگاه‌ها بحث كردند؛ اين بسيار فكر خوبي است؛ اين را من تأكيد ميكنم كه حتماً اين كار انجام بگيرد؛ منتها اين كار مقدّمات دارد. چه‌جوري ميشود مأموريّت‌محور كرد يك دانشگاه را در فلان شهرستان دور يا نزديك، يا فلان مركز استان؟ اينها چيزهايي است كه جزئيّاتش را نقشه‌ي علمي به ما بايستي بيان بكند.

 يك موضوع ديگري كه عرض بكنيم، مسئله‌ي كيفيّت آموزش عالي است. ما از لحاظ كميّت پيشرفتهاي خوبي داشتيم [ولي‌] از لحاظ كيفيّت نقايصي وجود دارد؛ شاخص بايد معيّن بشود براي كيفيّت. البتّه در دنيا شاخصهايي هست، منتها اين شاخصها لزوماً منطبق با نيازهاي ما نيست؛ بعضي از شاخصهايشان خوب است، بعضي از شاخصهايشان منطبق با نيازهاي ما يا با واقعيّات كشور ما نيست. بايد مسئولين وزارت علوم بنشينند و خودشان شاخصهايي را براي پيشرفت كيفيّت مشخّص كنند.

 يك مسئله‌ي بعدي -كه ناچارم اينها را كوتاه و خلاصه عرض بكنم- مسئله‌ي شغل تحصيل‌كردگان ما است. خب، يكي از راه‌هاي ايجاد اشتغال براي تحصيل‌كردگان ما، همين مسئله‌ي ارتباط صنعت و دانشگاه است. صنعت و دانشگاه بايد ارتباط پيدا كنند؛ هم براي صنعت خوب است، هم براي دانشگاه؛ براي دانشگاه، هم براي مديريّت دانشگاه خوب است، هم براي دانشجو؛ اين هنوز در كشور راه نيفتاده. بنده اطّلاع دارم از كارهايي كه انجام گرفته و آقاي دكتر فرهادي هم بعضي‌هايش را گفتند؛ مثلاً در زمينه‌ي مسائل دفاعي كه مستقيماً بنده آنجا وارد هستم ميدانم، همكاري‌هاي خيلي خوبي در زمينه‌ي مسائل دفاعي با دانشگاه‌هاي مختلف وجود دارد، قراردادهايي بسته‌اند، كارهاي خوبي دارد انجام ميگيرد، منتها اينها كافي نيست؛ بنده شنيده‌ام نديده‌ام كه در كشورهاي پيشرفته، در جلسه‌ي دفاع دانشجوها، صاحبان صنعت مي‌آيند شركت ميكنند، دفاع را گوش ميكنند؛ از همانجا كه اين [دانشجو] دارد دفاع ميكند، با او قرارداد ميبندند؛ يعني اين‌جور دانشجوي فارغ‌التّحصيل آماده‌ي‌به‌كار را ميقاپند. صنعت ما هم بايستي به اين معنا توجّه بكند. اين كار هم فعّاليّت لازم دارد؛ اين فعّاليّت آقايان وزرا را در دولت لازم دارد؛ بنشينند با مسئولين صنعت، مسئولين بخش خصوصي، بخش دولتي، كاري كنند كه به‌طور واقعي و به معناي حقيقي كلمه و به‌صورت جامع، يك همكاري بين دانشگاه و صنعت كشور [انجام بگيرد]. فقط هم صنعت نيست؛ بخشهاي گوناگون مديريّتي خصوصي و دولتي احتياج به تحقيقات دانشگاهي دارند؛ [بايد] در همه‌جا اين كار انجام بگيرد. اين هم [يك‌] مسئله است.

 يك مسئله هم مسئله‌ي نقش‌آفريني در اقتصاد مقاومتي است كه اقتصاد دانش‌بنيان پايه‌ي آن است. البتّه در اين زمينه هم حرف زياد زده‌ايم، دوستان هم مطالبي بيان كرده‌اند، ديگران هم گفته‌اند لكن آنچه در واقعِ عمل بايد اتّفاق بيفتد، هنوز اتّفاق نيفتاده. بنده اين را عرض بكنم؛ تازه گزارش مسئولين دولتي براي برنامه‌هاي اجرائي اقتصاد مقاومتي دست بنده رسيده؛ تازه چند روز است! يعني آنچه در واقع بايد تحقّق پيدا كند در اقتصاد مقاومتي، هنوز ما با آن فاصله داريم. خب، شما در دانشگاه در اين زمينه نقش ايفا كنيد؛ يعني واقعاً برويد سهم خودتان را پيدا كنيد و آن سهم را به معناي واقعي كلمه عمل كنيد.

 اينها مربوط به مسائل علم بود. البتّه مسائل گوناگون ديگري هم هست، بنده هم بارها گفته‌ام اين چيزها را، خود شماها هم ميدانيد لكن در تكرارش فايده است.

 بخش دوّم، آن كار فرهنگي دانشگاه‌ها است. بعضي‌ها كار فرهنگي را در داخل دانشگاه با كنسرت و اردوهاي مختلط اشتباه گرفته‌اند؛ خيال ميكنند كار [فرهنگي اين است‌]؛ ميگويند بايد دانشجو شاد باشد! شاد بودن براي هر محيطي چيز خوبي است امّا چه‌جوري؟ به چه قيمتي؟ غربي‌ها چقدر بهره برده‌اند از اين اختلاط دختر و پسر كه ما بهره ببريم؟ يك روزي به ما ميگفتند كه در اروپا -آن روز اروپا را مطرح ميكردند- حجاب نيست و زن و مرد با هم قاطي‌اند، هوس و شوق جنسي هم در آنجا طبعاً كنترل‌شده است. خب، حالا شما نگاه كنيد ببينيد همين‌جور است؟ آيا هوسها كنترل‌شده است يا هوسها تحريك‌شده است؟ اين‌همه جنايت جنسي امروز دارد در آمريكا و در اروپا اتّفاق مي‌افتد؛ به جنس مخالف هم ديگر حالا اكتفا نميكنند! و از اين بدتر هم خواهد شد. اسلام انسان را شناخته است كه حكم حجاب را داده، حكم عدم اختلاط زن و مرد را داده. اسلام من و شما را شناخته؛ [انسان‌] مال خدا است و [او] آفريننده‌ي ما است. اردوي مختلط يعني چه؟ كوهنوردي مختلط، اردوي مختلط، گاهي حتّي خارج از كشور! نه، كار فرهنگي ماهيّت ديگري دارد، مفهوم ديگري دارد. مسئولين فرهنگي دانشگاه‌ها بفهمند چه‌كار ميكنند.

 بايد كار فرهنگي دانشگاه اين‌جوري باشد كه افرادي تربيت كند مؤمن، متخلّق -با اخلاق خوب- انقلابي؛ كار فرهنگي چيزي است كه اينها را تأمين كند. كار فرهنگيِ درست آن چيزي است كه جوان ما را انقلابي بار بياورد. اين كشور انقلاب كرده، به اين انقلاب بايد پابند بود؛ مباني اين انقلاب را بايستي جزو اصول زندگي خود قرار داد تا بتوانيم پيش برويم؛ معتقد به آرمانها، دوستدار كشور -كشورش را واقعاً دوست داشته باشد- دوستدار نظام، داراي بصيرت و عمق ديني و سياسي. اين جوان بايستي در نگاه ديني و نگاه سياسي عمق داشته باشد تا به هر شبهه‌ي كوچكي پايش نلغزد، يا اشتباه نكند در زمينه‌هاي مسائل سياسي. خيلي‌ها در اين حوادثي كه در همين فتنه‌ي سال ۸۸ اتّفاق افتاد لغزيدند؛ آدمهاي بدي نبودند [امّا] لغزيدند به‌خاطر كم بودن بصيرت. خب، شما وقتي ميبيني كه يك نفري ميگويد: «انتخابات بهانه است، اصل نظام نشانه است» بايد چه‌كار كني؟ شما كه معتقد به نظامي، شما كه جانت را حاضر شدي براي نظام و براي حفظ نظام بدهي، تا ميبيني يك عدّه‌اي دارند اين‌جوري شعار ميدهند، بايد چه‌كار كني؟ اين، نبودن بصيرت است؛ ملتفت نشدن به وظيفه در لحظه‌ي لازم است. [بايد] افرادي تربيت بشوند با اعتمادبه‌نفس، با انگيزه، سرشار از اميد. درست گفته‌اند كه يأس بزرگ‌ترين ضرر است؛ مأيوس نبايد بشوند، بايد اميدوار باشند به آينده‌ي كشور؛ جاي اميد هم هست؛ جاي يأس نيست؛ اين‌همه ظرفيّت! بنده آن روز در دولت گفتم(۳) -يكي دو ماه پيش- و همه‌ي آقايان تصديق كردند؛ گفتم اينكه ميگويند مثلاً فرض كنيد رشد فلان كشور اروپايي يك‌ونيم درصد يا يك درصد است -و اين چيز عجيبي نيست- و ما توّقع داريم رشد ما هشت درصد، نُه درصد باشد، به‌خاطر اين است كه آنها از همه‌ي ظرفيّتهايشان استفاده كرده‌اند و ظرفيّت خالي‌مانده‌اي ندارند، [امّا] ظرفيّتهاي ما معطّل‌مانده است؛ ما ميتوانيم به رشد ده درصد هم برسيم. اين ظرفيّتها بايد پر بشود؛ از اين ظرفيّتها بايد استفاده بشود. خب، جاي اميد نيست در كشوري كه اين‌همه ظرفيّت وجود دارد؟

 [تربيت افرادي‌] با فهم درست از موقعيّت كشور؛ بفهمند كشور الان در چه وضعي است. همه‌ي دنيا -دشمنان ما يك‌جور، دوستان ما يك‌جور- ميگويند جمهوري اسلامي ايران كشور قدرتمندي است [امّا] اين آقا در داخل ميرود فلان‌جا سخنراني ميكند، ميگويد آقا، ما كسي نيستيم، ما چيزي نيستيم، ما منزوي هستيم! خودكمتربين؛ حالا خودش را كم ببيند؛ ملّت را چرا كم ميبيند؟ نظام جمهوري اسلامي و كشور را چرا كم ميبيند؟ اين خودكم‌بيني خيلي چيز خطرناكي است؛ احساس حقارت؛ كه همه‌ي دنيا ميگويند كشور عزيزي است، كشور مقتدري است، گله دارند، ناراحتند كه [ايران‌] نفوذ پيدا كرده، همه‌جا را گرفته، اين آقا اينجا در داخل، در روزنامه يا در سخنراني يا در فلان دانشگاه به دانشجوها ميگويد نه، ما چيزي نيستيم، ما كسي نيستيم!

 [تربيت افرادي‌] معتقد به استقلال؛ استقلال فكري، استقلال سياسي، استقلال فرهنگي، استقلال اقتصادي؛ جواني كه تربيت ميشود در كار فرهنگي، بايد به معناي واقعي كلمه اعتقاد داشته باشد به استقلال كشورش؛ مؤمن به مباني انقلاب و نظام، مؤمن به فرهنگ اسلامي، خوش‌بين، خوش روحيّه. كار فرهنگي اين است. خب، اين كار آساني نيست؛ خيلي كار سختي است. اين برنامه‌ريزي ميخواهد.

 البتّه خبرهايي كه به من از بعضي از دانشگاه‌ها ميرسد، اينها را نشان نميدهد. كاري كنيد فضا بيفتد دست جوانِ مؤمنِ انقلابيِ خوش‌روحيّه‌ي باانگيزه‌ي داراي احساس عزّت‌به‌نفس و متديّن. يكي از بزرگ‌ترين مسئوليّتهاي شما اين است: كاري كنيد كه اين مجموعه‌هاي مؤمن و سرشار از ايمان به انقلاب و به اسلام حرف اوّل را بزنند؛ فضاي غالب دست اينها باشد؛ اين جزو وظايف شما است.

 بالاخره توجّه داشته باشيد برادران و خواهران عزيز من، دانشگاهي‌هاي عزيز! بنده به دانشگاه علاقه‌مندم؛ من از ديرباز هم به دانشگاه معتقدم، هم بسيار علاقه‌مندم؛ بدانيد دانشگاه و دانشجو امروز آماج بزرگ‌ترين توطئه‌ها است؛ از اينكه ما دانشگاهي داشته باشيم كه دانشجوي آن، استاد آن با روحيّه‌ي انقلابي، با روحيّه‌ي تهاجمي وارد ميدان بشود، خطهاي قرمز را كه دشمنها برايش درست كرده‌اند به هم بزند، پيش برود، كشور را پيش ببرد، پرچم علم را بالا ببرد، شعارهاي انقلابي را پُررنگ كند وحشت دارند؛ براي اينكه اين اتّفاق نيفتد، دارند برنامه‌ريزي ميكنند؛ پولها خرج ميكنند. دشمنان راه سلطه‌ي آينده [را برنامه‌ريزي ميكنند]. آن شكل استعمار قديمي، امروز ديگر عملي نيست؛ آن چيزي هم كه به آن ميگفتند «استعمار نو»، حالا يواش‌يواش كهنه شده؛ آن چيزي كه لازم است و دنبالش هستند اين است كه تفكّرات در درون عناصر فعّال و هوشمند و نخبه در يك كشور جوري بشود كه اهداف آنها را برآورده كند؛ دارند براي اين سرمايه‌گذاري ميكنند، دارند براي اين پول خرج ميكنند. به اين دغدغه‌ها بايد توجّه كرد.

 اساتيد ارزشي خوبي هم [داريم‌]؛ خوشبختانه ما هزاران استاد مؤمن، انقلابي، علاقه‌مند داريم؛ قبلها هم بودند، در دوران دفاع مقدّس هم داشتيم امّا امروز چندين برابرِ آن روز بحمدالله ما اساتيد مؤمن و انقلابي داريم؛ از اينها بايد قدرداني كرد. اميدواريم خداي متعال به شما و به ما توفيق بدهد كه بتوانيم از اين كارها انجام بدهيم.

 ديگر وقت تمام شد، ما هم امروز زياد با شما صحبت كرديم؛ شما هم خوب گوش داديد. شنونده وقتي‌كه خوب دل ميدهد -احساس ميكنيم كه شما الحمدلله همه‌تان دل داديد و گوش داديد- ما هم ديگر گفتيم، منتها من آنچه يادداشت كرده‌ام، بيش از آن چيزي بود كه به شما عرض كردم؛ منتها ديگر وقت نيست.

 از خداي متعال ميخواهيم ان‌شاءالله همه‌ي شما را موفّق و مؤيّد بدارد؛ توفيقاتش را بر شما نازل كند؛ ان‌شاءالله اين مسئوليّتهايي كه امروز داريد؛ چه در دانشگاه به‌عنوان رئيس، به‌عنوان استاد؛ چه در دستگاه‌هاي ستادي وزارتها، چه در شوراي عالي انقلاب فرهنگي، چه در مجلس، چه در نمايندگي‌ها -مسئوليّتهاي متعدّد و مختلفي كه هركدام داريد- پيش خداوند مايه‌ي سرافرازي شما بشود.

والسّلام عليكم و رحمةالله‌

:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۰۷:۵۶:۳۲
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

ديدار رؤساي دانشگاه‌ها، پژوهشگاه‌ها، مراكز رشد و پارك‌هاي علم و فناوري با رهبر انقلاب

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي رهبر معظم انقلاب اسلامي صبح  (چهارشنبه) در ديدار رؤساي دانشگاه‌ها، مراكز و مؤسسات آموزش عالي، پارك‌هاي علم و فناوري و مراكز پژوهشي كشور ضمن تبيين مبسوط تاريخ و ميراث و تجربه‌ي علمي كشور در دوران قبل و بعد از اسلام و جايگاه و نقش دانشگاه‌ها در تاريخ معاصر به‌ويژه در نهضت اسلامي و بعد از پيروزي انقلاب اسلامي، بر لزوم برنامه‌ريزي دانشگاه‌ها و مراكز علمي براي استفاده از ميراث و تجارب علمي متراكم، به‌منظور نقش‌آفريني در ايجاد «تمدن نوين اسلامي» تأكيد كردند و گفتند: نيازسنجي علمي براي حال و آينده، جلوگيري از كاهش سرعت پيشرفت علمي، اجراي دقيق نقشه‌ي جامع علمي، توجه به كيفيت در آموزش عالي، پيگيري جدي ارتباط دانشگاه و صنعت، نقش‌آفريني دانشگاه‌ها در اقتصاد مقاومتي، گسترش فضاي فرهنگ ايماني و اسلامي، عمق‌بخشي بصيرت ديني و سياسي، و ميدان دادن به دانشجويان و اساتيد ارزشي، انقلابي و متدين، از لوازم نقش‌آفريني دانشگاه‌ها در شكل‌گيري تمدن نوين اسلامي است.
رهبر انقلاب اسلامي در اين ديدار جلسات با دانشگاهيان را يكي از بهترين و شيرين‌ترين جلسات توصيف كردند و با اشاره به جايگاه علم به‌عنوان ابزار پيشرفت و اقتدار، افزودند: دانشگاه مهمترين مركز تربيت مديران آينده‌ي كشور است؛ به‌گونه‌اي كه عملكرد مناسب و يا غيرمناسب دانشگاه‌ها در اين زمينه، آينده‌ي كشور را تحت تأثير قرار خواهد داد.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي به سابقه‌ي طولاني پرورش و تربيت بزرگان و نخبگان علمي در ايران، همچون ابن سينا، فارابي، زكرياي رازي، خوارزمي، و تعداد زياد ديگري از نام‌آوران علمي در عرصه‌هاي مختلف اشاره و خاطرنشان كردند: ايران در طول تاريخ، قلّه‌ي توليد فكر و علم بوده است و اين روند تا قبل از دوران قاجار و پهلوي ادامه داشت.
ايشان گفتند: متأسفانه در دوران قاجار و پهلوي، حركت علمي كشور به‌دلايل خاص متوقف شد و در زماني كه دوران شكوفايي علمي در اروپا بود، ما نتوانستيم از استعدادها و زمينه‌هاي علمي و اخلاق علمي خود استفاده كنيم؛ بنابراين از حركت علمي دنيا عقب مانديم.
رهبر انقلاب اسلامي با اشاره به برنامه‌ريزي غربي‌ها براي كشورهاي به‌اصطلاح جهان سوم، به‌منظور تربيت مديراني بر اساس تفكر و سبك زندگي غربي از طريق دانشگاه‌ها افزودند: آنها در اجراي اين طراحي خود در ايران، به‌دليل هويت ايراني و همچنين گسترش و تعميق تفكرات اسلامي و ديني در ميان دانشجويان و دانشگاهيان با مشكل مواجه شدند و بعد از نهضت اسلامي در سال ۱۳۴۱ نيز يك حركت عظيم و رو به رشد ديني در دانشگاه‌ها آغاز شد.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي گفتند: پيروزي انقلاب اسلامي كه همچون زلزله‌اي براي دنياي غرب و شرق آن روز بود، تأثير بسيار زيادي در دانشگاه‌ها گذاشت و بسياري از فداكارترين و صادق‌ترين ياران انقلاب از متن دانشگاه‌ها بودند.
ايشان با اشاره به شرايط دانشگاه‌ها در ۳۷ سال گذشته و فراز و فرودها و حضور سلايق گوناگون داخل نظام و جريان‌هاي مختلف فكري در دانشگاه‌ها، خاطرنشان كردند: اكنون مهمترين سؤال اين است كه دانشگاه‌ها با استفاده از اين ميراث تاريخي و علمي و تجربه‌ي گران‌قدر انقلاب اسلامي، چگونه مي‌توانند در شكل‌گيري «تمدن نوين اسلامي» كه همان «جامعه‌ي آرماني اسلام» است، نقش‌آفريني كنند.
رهبر انقلاب اسلامي، مسئولان آموزش عالي و رؤساي دانشگاه‌ها و مراكز علمي را به تفكر و تعمق در اين خصوص فراخواندند و گفتند: بايد تمام برنامه‌ها و مسير حركت دانشگاه‌ها در جهت نقش‌آفريني در ايجاد تمدن نوين اسلامي باشد.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي لازمه‌ي حركت در اين مسير را، اطلاع دقيق و ميداني مسئولان وزارت علوم و بهداشت از شرايط واقعي دانشگاه‌ها دانستند و تأكيد كردند: نبايد فقط به گزارش‌ها بسنده كرد بلكه بايد خروجي‌ها را به‌صورت ميداني مورد بررسي قرار داد تا متوجه شد كه اهداف مورد نظر تا چه حد محقق شده‌اند.
ايشان وجود نيروهاي مستعد را براي حركت علمي، مهم خواندند و خاطرنشان كردند: مهم‌تر از نيروهاي مستعد، جهت‌گيري علمي است، زيرا اگر جهت‌گيري علمي، صحيح و در چارچوب اخلاق و معنويت نباشد، تبعات زيادي را به‌وجود خواهد آورد.
رهبر انقلاب اسلامي، «استعمار» و «بمب اتم» را دو نمونه‌ي تاريخي از نتايج قرار گرفتن علم در مسير غلط دانستند و افزودند: بايد همواره مراقب باشيم تا اخلاق و معنويت در كنار علم قرار گيرد.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي «نيازسنجي علمي» براي حال و آينده‌ي كشور را بسيار ضروري خواندند و گفتند: در حركت علمي بايد نيازهاي فعلي و نيازهاي آينده‌ي كشور مد نظر قرار گيرند و در رشته‌هايي سرمايه‌گذاري شود كه مورد نياز كشور است.
ايشان جهت‌دهي به مقالات علمي و پايان‌نامه‌هاي دكترا در چارچوب نيازهاي فعلي و آينده‌ي كشور را موضوعي مهم دانستند و افزودند: دانش هسته‌اي از جمله موضوعات مورد نياز كشور است كه از سال‌ها پيش بر روي آن سرمايه‌گذاري شد زيرا اگر امكان استفاده از نفت نباشد و يا ذخاير نفت به پايان برسد قطعاً نيازمند انرژي جايگزين هستيم.
رهبر انقلاب اسلامي بار ديگر به موضوع توليد اورانيوم بيست درصد به‌دست دانشمندان جوان ايراني اشاره كردند و گفتند: در مقطعي سوخت رآكتور تهران كه براي توليد راديودارو است، رو به پايان بود و غربي‌ها شروط خفت‌باري براي تحويل اين سوخت مطرح كردند اما جوانان با استعداد و مؤمن ما با تلاش شبانه‌روزي، اورانيوم بيست درصد را توليد و نياز كشور را برطرف كردند.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي با تأكيد بر اينكه سخت‌ترين مرحله‌ي غني‌سازي اورانيوم، تا ميزان بيست درصد است و دستيابي به غني‌سازي بالاتر از آن تا نود و نه درصد به‌راحتي امكان‌پذير است، گفتند: علت دستپاچگي غربي‌ها در قضيه‌ي هسته‌اي، همين موضوع بود. البته اگر آنها همان موقع سوخت رآكتور تهران را تحويل مي‌دادند، ما به‌دنبال غني‌سازي بيست درصد نمي‌رفتيم.
ايشان در جمع‌بندي اين بخش از سخنان خود خاطرنشان كردند: نيازسنجي علمي و سرمايه‌گذاري بر روي دانش مورد نياز كشور بسيار مهم است و بايد همواره مدنظر قرار گيرد.
رهبر انقلاب اسلامي، «سرعت پيشرفت علمي» را براي جبران عقب‌ماندگي‌ها و همچنين استمرار حركت علمي، بسيار ضروري و اساسي خواندند و گفتند: متأسفانه برخي كه خود دانشگاهي هستند، در دانشگاه‌ها به دانشجويان مي‌گويند كه اين پيشرفت‌هاي علمي دروغ است! اگر نادرست است، پس چرا مركز تحقيقات رژيم صهيونيستي از پيشرفت علمي ايران ابراز نگراني مي‌كند؟
ايشان با اشاره به عقب‌ماندگي تاريخي علمي كشور، تأكيد كردند: اگر سرعت پيشرفت علمي كشور كم شود، فاصله‌ي ما با حركت علمي دنيا بيشتر خواهد شد؛ بنابراين بايد سرعت پيشرفت  خود را حفظ كنيم.
رهبر انقلاب اسلامي، پژوهش محور شدن دانشگاه‌ها، اجراي دقيق نقشه‌ي جامع علمي كشور، توجه به كيفيت آموزش عالي و تعيين شاخص‌هاي دقيق و منطبق با واقعيات، و ارتباط دانشگاه با صنعت را مورد تأكيد قرار دادند و گفتند: يكي از راه‌هاي ايجاد اشتغال براي دانش‌آموختگان دانشگاه‌ها، برقراري ارتباط ميان صنعت و دانشگاه است كه لازمه‌ي اين موضوع هم، برنامه‌ريزي وزراي مربوطه و ايجاد همكاري جامع ميان دانشگاه‌ها و صنعت در بخش‌هاي دولتي و غيردولتي است.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي به لزوم نقش‌آفريني دانشگاه‌ها در اقتصاد مقاومتي از طريق شركت‌هاي دانش‌بنيان نيز اشاره و درخصوص اجراي سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي، خاطرنشان كردند: درخصوص اجراي اقتصاد مقاومتي آن چيزي كه بايد اتفاق بيفتد هنوز اتفاق نيفتاده است و مسئولان دولتي تازه، گزارشي درباره‌ي برنامه‌هاي درنظرگرفته‌شده براي اجراي اقتصاد مقاومتي به من داده‌اند.
ايشان در ادامه به موضوع مسائل فرهنگي در دانشگاه‌ها نيز اشاره كردند و با انتقاد از برخي اقدامات انجام‌گرفته، گفتند: برخي كار فرهنگي را با كنسرت و اردوهاي مختلط اشتباه گرفته‌اند و براي توجيه كار غلط خود مي‌گويند، دانشجويان بايد شاد باشند!
رهبر انقلاب اسلامي افزودند: شاد بودن براي هر محيطي خوب است، اما به چه قيمتي؟ به قيمت برگزاري مراسم و اردوهاي مختلط؟ مگر غربي‌ها از اختلاط چه بهره‌اي جز جنايات كنوني جنسي برده‌اند كه ما به‌دنبال پيروي از همان شيوه‌ها هستيم.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي با تأكيد بر اينكه كار فرهنگي ماهيت ديگري دارد، گفتند: مسئولين فرهنگي دانشگاه‌ها بفهمند چه مي‌كنند؟ كار فرهنگي صحيح اين است كه انسان مؤمن، متخلق، انقلابي، معتقد به آرمان‌ها، دوستدار كشور و نظام اسلامي و داراي بصيرت و عمق ديني و سياسي تربيت شود.
ايشان بصيرت ديني و سياسي را براي جوانان و جلوگيري از لغزش‌ها بسيار مهم خواندند و خاطرنشان كردند: علت لغزش بسياري از افراد در فتنه‌ي ۸۸، كه انسان‌هاي بدي هم نبودند، نداشتن بصيرت بود. هنگامي كه طرف مقابل مي‌گويد «انتخابات بهانه است و اصل نظام نشانه است»، فرد معتقد به نظام چه بايد بكند؟ اگر بصيرت نباشد، وظيفه‌ي لحظه‌ي نياز انجام نخواهد شد.
رهبر انقلاب اسلامي، ايجاد اعتماد به نفس و اميد به آينده در ميان جوانان را از ديگر كارهاي فرهنگي لازم در دانشگاه‌ها برشمردند و گفتند: در كشور نقاط اميدواري بسيار زياد است كه از جمله‌ي آنها ظرفيت‌هاي فراوان و موقعيت و اقتدار كنوني كشور است.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي خودكم‌بيني را بزرگترين خطر خواندند و افزودند: خودكم‌بيني و دست‌كم گرفتن توانايي و قدرت ملت و كشور باعث مي‌شود، در شرايطي كه همه به قدرت و نفوذ جمهوري اسلامي ايران در منطقه، اذعان دارند، فردي در داخل بگويد «ما كسي نيستيم و منزوي هستيم!»
ايشان تربيت جوانان معقتد به استقلال فكري، سياسي، فرهنگي و اقتصادي را از ديگر كارهاي فرهنگي لازم در دانشگاه‌ها دانستند و گفتند: خبرهايي كه به من از برخي دانشگاه‌ها مي‌رسد و اميدوارم كه درست نباشند، برخلاف اين موارد است به‌گونه‌اي كه تشكل‌هاي مؤمن و انقلابي و خوش‌فكر را تحت فشار قرار مي‌دهند.
رهبر انقلاب اسلامي خطاب به مسئولان وزارت علوم و بهداشت و رؤساي دانشگاه‌ها تأكيد كردند: بايد به جوان‌هاي انقلابي و مؤمن، خوش‌روحيه، متدين و داراي عزت نفس ميدان بدهيد به‌گونه‌اي كه فضا دست آنها باشد.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي در جمع‌بندي سخنانشان با اشاره به علاقه‌ي ديرين و فراوان خود به دانشگاه و جامعه‌ي دانشگاهي، خاطرنشان كردند: امروز دانشگاه و دانشجو آماج بزرگترين توطئه‌ها است و دشمنان كشور از حضور دانشگاهيان با روحيه‌ي انقلابي و تهاجمي در ميدان و برهم زدن خط قرمزهاي آنان و بالا بردن پرچم علم و پُررنگ كردن  شعارهاي انقلابي وحشت دارند و براي مقابله با اين حركت برنامه‌ريزي و هزينه‌هاي سنگيني مي‌كنند.
ايشان به تغيير روش‌هاي استعماري در دوره‌ي كنوني اشاره كردند و افزودند: سلطه‌گران اكنون به‌دنبال اين هستند كه تفكر عناصر فعال، هوشمند و نخبه‌ي يك كشور را به‌نحوي تغيير دهند كه اين عناصر، اهداف آنان را برآورده كنند.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي همچنين با تأكيد بر ضروت ترويج ارزش‌ها در محيط‌هاي دانشگاهي، گفتند: بايد به دغدغه‌ي دانشجويان ارزشي و انقلابي و همچنين هزاران نفر از اساتيد مؤمن و انقلابي كه امروز در دانشگاه‌ها هستند، توجه كرد و از اين اساتيد قدرداني و قدرشناسي كرد.

پيش از بيانات رهبر انقلاب اسلامي، دكتر فرهادي وزير علوم، تحقيقات و فناوري، توجه به اقتصاد دانش‌بنيان و توليد ثروت از علم و فناوري را سرآمد برنامه‌هاي اين وزارتخانه در حوزه‌ي اقتصاد مقاومتي دانست و گفت: تهيه و تصويب سند اقتصاد مقاومتي، بازنگري و اصلاح برنامه‌هاي درسي، همكاري با بخش‌هاي صنعتي و خدماتي كشور، اهتمام به اجراي سند دانشگاه اسلامي، برگزاري كرسي‌هاي آزادانديشي و تعميق و ترويج فضاي ديني و انقلابي در دانشگاه‌ها از مهمترين اقدامات و رويكردهاي وزارت علوم بوده است.
همچنين دكتر قاضي‌زاده هاشمي وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشكي، رتبه‌ي پزشكي ايران از نظر تعداد مقالات را در منطقه اول و در جهان ۲۴ اعلام كرد و افزود: كسب مرجعيت علمي در منطقه و حضور مؤثر در عرصه‌هاي بين‌المللي، توجه به طب سنتي و ملي و اخلاق پزشكي، ايجاد دانشكده‌ي طب و دين، رعايت حقوق بيماران و ايجاد بيمارستان‌هاي ويژه‌ي بانوان در دستور كار وزارت بهداشت است.
:: موضوعات مرتبط: خبرنامه
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۲:۵۸:۴۳
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

 

 

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي شهرستان بهار (قشر كارگري) طي پيامي شهادت شهداي مدافعان حرم آقايان محسن فانوسي و سيد ميلاد مصطفوي  را تسليت گفت:

 

متن كامل پيام به اين شرح است:

بسم الله الرحمن الرحيم

قال‌الله تعالي: "ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل عليهم الملائكه الا تخافوا ولا تحزنوا وابشروا بالجنه التي كنتم توعدون" سوره فصلت آيه 30

شاگردان مكتب حسيني هجوم همه جانبه تروريست‌هاي جنايتكار را سد كردند و با شكست سنگين دشمنان نقشه شوم جانيان صهيونيست را نقش بر آب كردند.

 در اين مقاومت و پايمردي تاريخي بسيجيان مجاهد و فداكار آقايان محسن فانوسي و سيد ميلاد مصطفوي به فوز عظيم شهادت نائل شدند ،اين مردان بزرگ الهي با ايمان و اخلاص و صداقت و شجاعت و با عزم و اراده محكم و استوار در صراط مستقيم الهي گام نهادند و با اقتداﺀ به نهضت سيد‌الشهداﺀ در ميدان جهاد في‌سبيل‌الله حماسه ماندگار ايثار و شهادت را رقم زدند عطر ايثار و مقاومت و فداكاري و شهامت و شهادت بدون شك ياري خدا و امداد فرشتگان الهي را در اردوگاه سپاه اسلام و بشارت فتح و ظفر و پيروزي‌هاي بزرگ را به همراه دارد.

اينجانب شهادت اين دو رادمرد رشيد اسلام  را به حرم حضرت زينب (س) و رهبر معظم انقلاب و ملت بزرگ ايران اسلامي و مردم مقاوم و صبور استان همدان به خصوص رزمندگان و همرزمان و پاسداران و بسيجيان عزيز و بستگان و خانواده‌هاي مكرم‌شان تبريك و تسليت عرض مي‌نمايم واز خداوند تبارك و تعالي صبر جميل و اجر جزيل براي داغديده‌گان و مغفرت و رضوان و رحمت واسعه الهي و بهشت برين و حشر با محمد و آل محمد براي اين دو شهيد سعيد خواهانم.

فرشاد مرمرچي

فرمانده پايگاه مقاومت شهيد برونسي (قشر كارگري) شهرستان بهار

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



ساعت : ۱۱:۴۷:۱۹
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)
پيكر مطهر بسيجي شهيد سيد ميلاد مصطفوي از شهداي مدافع حرم كه در عمليات مستشاري در سوريه به دست تروريست هاي تكفيري به شهادت رسيده بود وارد ايران شد و فردا وارد همدان مي شود.

 

ايشان از بسييجان گردان 165 امام حسين عليه السلام شهرستان بهاراست .

مراسم وداع با آن شهيد امشب ساعت 21 در مسجد جامع بهار و مراسم تشييع روز يكشنبه ساعت 9صبح از محل سپاه ناحيه مقاومت بسيج شهرستان بهار بر روي دستان مردم تا گلزار شهدا تشييع خواهد شد.

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



روز ملّي مبارزه با استكبار
نوشته شده در ۱۳ آبان ۱۳۹۴
ساعت : ۰۸:۳۷:۳۱
نویسنده : بسيجي
نظرات (0)

روز 13 آبان، يادآور حوادث مهمي است كه در شكل گيري انقلاب اسلامي و بيرون راندن مظهر استكبار يعني آمريكا از ايران نقش اساسي داشتند. در روز 13 آبان 1343، مأموران رژيم شاه، حضرت امام خميني(ره) را در قم دستگير و به دستور آمريكا، به تركيه تبعيد كردند. در روز 13 آبان 1357، دانش آموزان تهراني در اعتراض به دخالت هاي آمريكا در ايران، راه پيمايي كردند، ولي دژخيمان رژيم شاه، به آنان حمله كرد و آنان را به خاك و خون كشيد. در روز 13 آبان 1358، دانشجويان مسلمان پيرو خط امام، لانه ي جاسوسي آمريكا را در تهران تسخير كردند و جاسوسان آمريكايي را به گروگان گرفتند. بدين ترتيب، مبارزه ي ضد آمريكايي مردم ايران، ابعاد جديدتري پيدا كرد. بنابراين، نمايندگان مجلس شوراي اسلامي، اين روز را به روز «ملّي مبارزه با استكبار» نام گذاري كردند.

همه با هم...

روز 13 آبان، روز دستگيري و تبعيد حضرت امام ـ آن نور قبيله ي قبله ـ است. روز كشتار دانش آموزان است. روز تسخير لانه ي جاسوسي آمريكا به دست دانشجويان ايمان مدار و عدالت پناه است. اين مناسبت ها ايجاب مي كند كه همه باهم به قول آن بزرگ زادِ خورشيدگون، هرچه فرياد داريم بر سر آمريكا بريزيم. بياييد كران تا كران، حيات را از تحرّك و مبارزه و فرياد عليه مستكبران، سرشار سازيم و از هيچ قدرتي جز خداوند باك نداشته باشيم و در برابر هيچ گردن كشي، سر فرود نياوريم؛ هم چنان كه تاكنون اين گونه بوده ايم. بياييد برخي سستي ها و ركودها را به حركت و شور مبّدل سازيم و رخوت و خواب آلودگي برخي افراد را باز شوييم. بياييد دست ها و دلهامان را قوي كنيم و در روز 13 آبان، مردم خداجو و استكبارستيز را به مبارزه با مظهر استكبار بخوانيم. اين چنين باد.

حوزه هاي علميه و فرياد عليه استكبار

حوزه هاي علميه در طول تاريخ همواره در كنار مردم محروم و در برابر قدرت هاي ستم گر قرار داشته اند. رمز كام يابي نهضت پربار سر سلسله ي بيداردلان؛ حضرت امام خميني ـ سلام اللّه عليه ـ و محبوب بودن آن رادمرد بزرگ نيز اين بود كه از يك سو، دشمن مستكبران بود و از سوي ديگر، ياوري هميشه غم خوار براي محرومان و مستضعفان به شمار مي آمد. از اين رو، حوزه هاي علميه به عنوان ادامه دهنده ي خط راستين آن آيت بلند كتاب مقاومت در مبارزه ي ملي با استكبار، نقش مهمي دارند.

دانش آموزان و مبارزه ي ملّي با استكبار

بي گمان، دانش آموزانِ آگاه و رشيد ما در مبارزه با استكبار، همواره نقشي فعّال و فراموش ناشدني ايفا كرده اند. اين عزيزان بودند كه در13 آبان 1357، به مردم مسلمان ايران، شور و شعور و عشقي دوباره بخشيدند. آنان از آينه ي احساس و شعور مردم انقلابي، غبار بر گرفتند و هويت مسلماني، خود اتكايي و مبارزه با استكبار را به همگان آموختند. اين نوجوانان دانش دوست بودند كه با شعارهاي توفنده و مشت هاي گره خورده، پايه هاي حكومت مزدور پهلوي را سست كردند و لرزه بر اندام زمام داران كاخ سفيد انداختند. اين جوانان دانش پو بودند كه با قيام خويش، به مستضعفان آموختند كه براي به دست آوردن حقوق از دست رفته ي خود، بايد با ستم گران جهاني بستيزند. اينك، آن رشادت ها و حماسه آفريني ها، ايجاب مي كند كه قشر دانش آموز ما، در مبارزه با استكبار، سهم مهمي بر عهده گيرند و هم چون گذشته از پيش گامان اين قيام ملّي باشند.

اراده ي الهي و قيام عليه مستكبران

خداي متعال، انسان را با فطرتي ظلم ستيز آفريده است. طبع انسان، عدالت خواه و مخالف تجاوز به حقوق ديگران است. ارسال پيامبران نيز با اين هدف صورت گرفته است كه به انسان ها كمك كنند تا در مسير عدالت باقي بمانند و از آن منحرف نشوند. خداي متعال، با صراحت اين واقعيت را در قرآن كريم بيان كرده است.

از سوي ديگر، اراده خداي منّان بر آن است كه انسان هاي ضعيف نگاه داشته شده و مظلوم، به پاخيزند، بر طاغيان و مستكبران، بشورند و داد خود را از آن ها بگيرند و حاكميت را از آنِ خود كنند. حاكميتي كه به عنوان امانتي الهي همواره در خدمت آرمان ها و ارزش هاي والا و خدايي باشد. امام خميني(ره) با همين تفكر ژرف و ريشه دار ديني هسته ي مقاومت جهاني اسلام را عليه بيداد و تباهي استعمارگران و مستكبران بنيان نهاد. خميني كبير، عظمت هاي آيين احمدي را در پرتو كرامت هاي محمدي صلي الله عليه و آله و انوار پاك علوي عليه السلام ، فرا راه بشر اين روزگار و همه ي روزگاران آينده قرار داد.

به يادِ مردي كه استكبار رااز گستره ي ايران زدود

سلام بر روان پاك روح خدا و سلام بر همه ي روان هاي خدايي! سلام بر آن كه بيداري رابه ما هديه داد؛ آزادي را براي مان به ارمغان آورد؛ ما رابه وادي استقلال برد و جمهوري اسلامي را به ما، ارزاني بخشيد. سلام بر دست هاي سبزي كه بذر محبت خدا را در دل هاي كوچك فرزندان ما كاشت. سلام همه ي صالحان و سپيدرويان، بر روان بيدارگر روح پاك خدا باد. بزرگ مردي كه با موضع گيري آگاهانه و مدبّرانه ي خويش، هر توطئه اي را نقش بر آب مي كرد. حكيم دورانديشي كه گره هاي كور را به سرپنجه ي تدبير، مي گشود. دلاوري كه مستكبران، با نفس گرم اش بر خاك افتادند. آري! امام خميني(ره)، وجدان بيدار قرن و نادره مرد روزگاران بود. قائدي بي نظير و قائمي بي بديل بود كه با قيامي الهام گرفته از رهنمودهاي قائم آل محمد صلي الله عليه و آله ، زنگ ها و زنگارها را از چهره ي دل ها و جان ها باز شست و نور معرفت و بيداري را بر قلب ها تاباند. ستم ها را سربريد، ستم گران را به زوال كشاند، و پليدي و پلشتي استكبار و استعمار را از گستره ي ايران زدود. اينك در سال روز 13 آبان؛ روز ملّي مبارزه با استكبار جهاني، ياد او را گرامي مي داريم و بر روان بيدارگرش درود مي فرستيم.

ملت هاي عدالت خواه و روحيه ي استكبار ستيزي

امروز به بركت انقلاب اسلامي و رهنمودهاي پير بيدارگر زمان؛ حضرت امام خميني(ره) روحيه ي استكبارستيزي از مرزهاي ايران، فراتر رفته و همه ملت هاي عدالت خواه، حق طلب و آزاده را فرا گرفته است. مبارزه ي خونين مردم شجاع و آزادي خواه فلسطين بر ضد اشغال گران صهيونيست و حامي اصلي آن يعني آمريكا، همين روحيه را نشان مي دهد و از ثمره هاي انقلاب شكوه مند اسلامي به شمار مي رود.

روزي كه وحدت كلمه معنا شد

سيزده آبان از جمله روزهاي پرفروغي است كه در تاريخ ايران زمين، همواره برجسته و سربلند است. سيزده آبان، روزي است كه فرزندان ايثارگر و فداكار اين مرز و بوم به جهانيان فهماندند كه با توكل به قدرت ايمان مي توان در برابر هر طاغوتي ـ هرچند خودش را قدرت مند نشان دهد ـ ايستاد. در سيزده آبان ثابت شد كه با تكيه بر قدرت آن بزرگوار آفريننده و تواناي زنده مي توان، استعمار را به خاك مذلت افكند. درسيزدهم آبان اين نكته به اثبات رسيد كه امنيت و آرامش را از حق كشان و ستم كيشان كه به مظلومان امنيت و آسايش نمي دهند، مي توان باز گرفت. حماسه ي سيزده آبان ثابت كرد كه همه ي قدرت هاي به اصطلاح عظيم شيطاني و طاغوتي، از درون، پوچ و پوشالي است. در سيزده آبان، مردم عدالت خواه و ايمان مدار ما، خويشتن را باور كردند و به چشم خود ديدند آن قدرتي كه در ذهن عده اي كج انديش و كوته فكر، هم چون كوهي استوار است، «كاهي» بيش نيست. در سيزدهم آبان، وحدت كلمه معنا شد؛ تكيه بر محبوب بندگان و خداي خميني آفرين، تفسير شد و قدرت رهبري ديني بار ديگر تجربه گشت.

سيزده آبان؛ ستاره اي فروزان

آيا تا به حال از خود پرسيده ايد كه «سيزده آبان» چه روزي است؟ آيا تا به حال درخشش ستارگان و مهتاب را در پهن دشت گيتي ديده ايد؟ آيا تاكنون ديده ايد كه فروغ نوراني برخي ستارگان، بيش تر است؟ در آسمان تاريخ معاصر ايران زمين نيز، روزهايي چون ستارگان پرتو افشان مي درخشند و درس روزهاي درخشنده نيز برخي درخشنده ترند. سيزده آبان، اين چنين است؛ زيرا در سيزدهم آبان، ملت ما با عشق و ايمان به آرمان خويش، همه ي قدرت هاي استكباري را به سخره گرفتند و شكوه پوشالي شان را پايمال كردند. در سيزدهم آبان، خدا مردان پاك سرشت، در سالگرد قرباني شدن دانشجويان و تبعيد سرسلسله ي بيدار دلان، بر ديو پليدي و پلشتي، مردانه تاختند و لانه ي فساد را درهم كوبيدند. اين است كه سيزده آبان در تاريخ اين ديار شهيدپرور، برگي زرين را به خود اختصاص داده است و بسان ستاره اي فروزان در آسمان ميهن اسلامي مي درخشد.

درس هاي سيزده آبان

سيزدهم آبان به همه ي مستضعفان آموخت كه مي توانند چپاول گران را به زباله دان تاريخ بسپارند. سيزده آبان به مسلمانان آموخت كه در معبد انسانيت، آزادنه و آگاهانه در برابر والايي هاي ارجمند مكتب توحيد، به نماز بايستند، تنها در برابر «اللّه » به كرنش و سجود بنشينند و جز او، همه را طرد كنند. واقعه ي سيزده آبان به دل هاي مؤمنان قوت بخشيد و غروري مقدس و حماسه آفرين را در آنان زنده كرد. پرتوي تابناك از انوار الهي بر آنان تابانيد و درس هايي بزرگ از شهادت و رشادت و دليري به آنان آموخت. در سيزدهم آبان، مردم سرافراز ايران به همه ي مستضعفان جهان نشان داد كه ديوار ستم، شكستني است.

:: موضوعات مرتبط: پايگاه مقاومت شهيد برونسي
:: برچسب‌ها: ،
 



[ ۱ ][ ۲ ][ ۳ ][ ۴ ]